Αρκεί να μην δακρύσεις και να μην φοβηθείς

Γεια σου Πιτσιρίκο!
(Αυτό το κείμενο γράφτηκε ακριβώς ένα χρόνο πριν για να εκφράσει τις σκέψεις και τις αναμνήσεις εκείνης της μέρας. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε.)
Μπορεί και εγώ να φοβάμαι μπορεί και εγώ να τρομάζω
Όμως άλλο να φοβάμαι και άλλο να δειλιάζω
Από την κοινή συνέντευξη τύπου της χιπ χοπ μουσικής σκηνής

18/9/2013 ξυπνάς το πρωί και μαθαίνεις τα νέα. Το βλέμμα σου κολλημένο στην οθόνη του υπολογιστή να μην πιστεύεις την είδηση. Διαβάζεις νεκρός και το ξανακοιτάς 2η φορά και 3η και ξανά…

Ψάχνεις πιο κάτω να δεις ότι είναι σοβαρά στην εντατική, σε κρίσιμη κατάσταση αλλά ζωντανός!

Το περίμενες,το ήξερες ότι θα συμβεί έτσι όπως πήγαινε η κατάσταση με τους φασίστες,το ‘λεγες στις παρέες και όμως τώρα δεν πιστεύεις τα μάτια σου και ψάχνεις απεγνωσμένα να μάθεις ότι είναι ζωντανός.

Τα πρώτα σου αισθήματα οργή,θυμός για την αδικία,εκδίκηση…πουθενά φόβος.

Γιατί δεν φοβάσαι; Δεν θα έπρεπε;

Είχες καιρό να νιώσεις έτσι Από εκείνο τον Δεκέμβρη, για έναν άλλο -μέχρι τότε- άγνωστο και από τότε τόσο οικείο, τον Αλέξη.

Οι στιγμές που νιώθεις πως, παρά την αδικία, υπάρχει ελπίδα και ότι τώρα είναι η σειρά σου να μιλήσεις.

Που είναι τέτοια η αίσθηση του δίκιου που τίποτα δεν φαντάζει πλέον ικανό να σε τρομάξει.

Ακόμα και οι απογοητεύσεις και οι αμφιβολίες αν αλλάζει κάτι εκείνες τις στιγμές σου μοιάζουν τόσο ξένες.

Το μόνο που έχει σημασία είναι να βρεθείς στο δρόμο.

Το παίρνεις προσωπικά, ενώ μέχρι τώρα έλεγες ότι πρέπει να αποφεύγεις την προσωπική εμπλοκή σε πολιτικά ζητήματα για να τα βλέπεις πιο ψύχραιμα.

Το ίδιο συνεχίζεις να λες στους άλλους στις πορείες.

Αλλά σε 2-3 φίλους λες την αλήθεια, ότι δεν την παλεύεις άλλο και όταν γυρνάς σπίτι ακούς τα τραγούδια του συνέχεια και δακρύζεις.

Ήταν δολοφονία ενός αντιφασίστα καλλιτέχνη από έναν ναζί. Δες το απλά έτσι.

Γιατί κάνεις μήνες να ξανακούσεις τα τραγούδια του;Στην τελική τον ήξερες;

Και όμως συνέχεια μιλάς για αυτόν λέγοντας ο Παύλος…

Θα ήθελες να ήσασταν φίλοι κατά βάθος, και προτιμάς να λες κρυφά στον εαυτό σου ότι κάπου μακριά έχει πάει αλλά ζει.

Ο Παύλος δεν ήταν ήρωας γενικά όπως λένε, βάζοντας τον σε ένα κάδρο, απομακρύνοντας τον από όλους εμάς και κάνοντας τον εξαίρεση.

Ήταν αυτός που είπε αυτό που θα λέγαμε όλοι μας: Δεν θα φοβάμαι να κυκλοφορήσω στην γειτονιά μου!

Ο Παύλος δεν ήταν ένα άτυχο παιδί που βρέθηκε στον λάθος τόπο την λάθος στιγμή.

Ήταν ο αντιφασίστας που έβαζε εμπόδια στην διείσδυση των ναζί στην γειτονιά του,ο καλλιτέχνης-πρότυπο για τα παιδιά της περιοχής,ο άνθρωπος που οργάνωσε δίκτυο αλληλεγγύης για τους άστεγους της Αθήνας.

Για αυτό τους έμπαινε στο μάτι,για αυτό επέλεξαν εκείνον για να τρομάξουν όλους μας.

Όσο παράξενα και αν ακουστεί, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν αποτυχημένη.

Είχε στόχο όλους εμάς, να μας βάλει στα σπίτια μας, να μας περάσει τη λογική “άσε μην μπλέξεις”.

Τελικά αυτό που κατάφερε ήταν να μετατρέψει έναν άνθρωπο σε χιλιάδες.

Να μας κάνει να δούμε έμπρακτα τη δύναμη μας, να δούμε και όλους αυτούς που όπλισαν των φασιστών το χέρι, όχι μόνο συμφέροντα οικονομικά αλλά και ψηφοφόροι.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο Παύλος στην ζωή του.

Ίσως σαν άνθρωπος να είχε κάνει και αυτός τα λάθη του.

Ίσως κάποιος –δεν το ξέρω και δεν με νοιάζει- να είχε τα παράπονα του από αυτόν.

Αν όμως το αποτύπωμα μας στη μνήμη είναι οι μεγάλες μας πράξεις, ο Παύλος Φύσσας κατάφερε να γίνει κομμάτι από την καρδιά και το μυαλό μας.

Μας έδωσε την αίσθηση εκείνη που βγαίνεις στον δρόμο και νιώθεις ψηλότερος.

Την πίστη ότι, αν ακόμα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι δίπλα μας, αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Βλέπεις, είναι οι πράξεις αυτές που παίρνουν το βλέμμα σου από τη γη, το στρέφουν ψηλά και σε κάνουν ικανό, απλώνοντας τα χέρια, να αγγίξεις τα αστέρια.

Πάνος

Υ.Γ. Ο Ήλιος φτάνει στο τελευταίο γέρμα…

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.