Αχ, αυτή η αποχή

Αγαπητέ Γιάννη (δια μέσω του φίλου Πιτσιρίκου)
Το κείμενο-απάντηση σου, “Περί αποχής ο λόγος”, είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον και με ερεθίζει εγκεφαλικά όντας και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, λάτρης της διαλεκτικής και της δημιουργικής σύνθεσης μέσω ανταλλαγής απόψεων. Έχει μόνο ένα ελάττωμα, αν μπορώ να το πω έτσι, δηλαδή είναι κάπως τεράστιο, μου γέμισε σχεδόν 6 σελίδες στον κειμενογράφο μου.

Δεν με πειράζει το μήκος καθεαυτό, όσο το γεγονός ότι τα σημεία κλειδιά της επιχειρηματολογίας σου που χρήζουν απάντησης, είναι κάπως διάσπαρτα και απαιτούν αρκετό ψάξιμο.

Για να βγάλω άκρη θα προσπαθήσω να “ομαδοποιήσω” θεματικά τις απαντήσεις μου ελπίζοντας να μην αφήσω τίποτα το ζωτικό απέξω. Αν κάπου άθελα μου παραλείψω κάτι, εδώ είμαστε, Πιτσιρίκου φυσικά επιτρέποντος (Πιτσιρίκο, αστειεύομαι).

1. Εκλογές

Εγώ, αντίθετα με σένα, πιστεύω στο “Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες”. Με μια προϋπόθεση, όμως. Ότι αυτό το “κάτι” που θα άλλαζαν, θα σήμαινε την επαναστατική εξέλιξη, δηλαδή τον μετασχηματισμό της κοινωνίας προς το καλύτερο.

Συγκεκριμένα, εάν επρόκειτο να περάσουμε από το κοινοβουλευτικό αστικό καθεστώς σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, τότε οι εκλογές θα ήταν σίγουρα παράνομες.

Αν πρόσεξες όμως την “ανάλυση προς κατόχους διδακτορικού” στο τέλος του άρθρου “Εσείς της αποχής, έχετε Plan B;”, επισημαίνω πως στη παρούσα φάση η κλασική αντίληψη περί ταξικής πάλης έχει πάει περίπατο και στη θέση της υπάρχει μια νέα στην οποία τα πολιτικά υποκείμενα της σύγκρουσης είναι εντελώς διαφορετικά.

Γιατί;

Γιατί στην παρούσα φάση η κοινωνία δεν βαδίζει προς την πρόοδο αλλά οπισθοδρομεί. Δεν πάμε προς τον σοσιαλισμό αλλά προς μια νέου είδους high tech φεουδαρχία την οποία χαρακτήρισα σαν χειρότερη από την δουλοκτησία.

Άρα, θεωρώ αποδεκτό και επαναστατικά νόμιμο αλλά και αναγκαίο να γίνει χρήση των εργαλείων της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας για να αποτραπεί αυτή η οπισθοδρόμηση.

Εξάλλου, μεγάλα κομμάτια του καταπιεζόμενου λαού σήμερα είναι μικροί και μεσαίοι αστοί, στο πλάι της εργατικής τάξης. Ελπίζω να μην χρειάζεται επεξήγηση αυτό.

Και ένα από αυτά τα εργαλεία είναι οι εκλογές. Υπάρχουν βέβαια και άλλα, το Σύνταγμα, η Προεδρία της Δημοκρατίας, η Βουλή, η Δικαιοσύνη και πλάι σ’ αυτά ο Συνδικαλισμός που είναι επίτευγμα των αγώνων της εργατικής τάξης. Και υπάρχουν και κάποια άλλα, όμως δεν θέλω να χοντρύνω πολύ την επιχειρηματολογία. Ο νοών νοείτω.

Για παράδειγμα, ο Κίρχνερ στην Αργεντινή που γλύτωσε το λαό του από το χρέος, αν και δεν τα έκανε όλα τέλεια, δεν ήταν δα κάνας Τσε Γκεβάρα. Αστός πολιτικός ήταν. Με εκλογές προέκυψε. Και η Αργεντινή σήμερα τα πάει αρκετά καλά.

Άσε η Ισλανδία. Ο Πρόεδρος με το δημοψήφισμα και την στήριξη του λαού την έσωσε. Όχι ο Φιντέλ με τους αντάρτες του.

2. Αηδία και ψευδαισθήσεις

Οι ψευδαισθήσεις που αναφέρεις, αν και λάθος σαν προσδιορισμός, είναι φυσικό επακόλουθο της αηδίας που αισθάνθηκε επανειλημμένα ο λαός κατά τις εκλογές της τελευταίας 5ετίας με αποκορύφωμα την χυδαία διαχείριση του ΟΧΙ πριν 2 μήνες.

Ο λαός δεν ζήτησε σοσιαλισμό. Ζήτησε αυτή την μαμημένη συνταγματική νομιμότητα που προέβλεπαν οι κανόνες του παιχνιδιού της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Στην αρχή πάλεψε εξαγριωμένος για την απίστευτη παραβίαση των συμφωνημένων κανόνων.

Πρώτα τον ταράξανε στο ξύλο και στα χημικά. Ύστερα τον φλόμωσαν στο ψέμα. Και τον παράτησαν όλοι εκείνοι που υποτίθεται ότι υπερασπίζονταν τα δικαιώματα του, δηλαδή τα κόμματα, έκθετο χωρίς συνταγματική και κρατική κάλυψη στα νύχια των τοκογλύφων.

Λέγεται προδοσία, όχι ψευδαισθήσεις. Θέλουν να σε κάνουν να τις νομίζεις ψευδαισθήσεις, γιατί η ψευδαίσθηση βραχυπρόθεσμα επιφέρει την αδράνεια και μακροπρόθεσμα την εγκατάλειψη και την ήττα.

Και η προδοσία οφείλεται στο πουλημένο πολιτικό προσωπικό καριέρας που έχει μάθει στη μάσα και τη ρεμούλα.

Δυστυχώς η προδοσία στην Ελλάδα, δηλαδή ο δωσιλογισμός, δεν περιορίζεται μόνο στο πολιτικό προσωπικό, αλλά, όπως έχουμε διαπιστώσει, εκτείνεται σε όλους τους καίριους τομείς του συγκροτημένου κράτους (μην τους αναφέρω πάλι) το οποίο με το 3ο μνημόνιο έχει πια μετατραπεί σε οικόπεδο.

Δεν απομένουν παρά οι εφαρμοστικοί.

3. Ενοχές του λαού και προπαγάνδα

Τα “μαζί τα φάγαμε”, “είμαστε αυτό που ψηφίζουμε” και τα “μας αξίζουν αυτά που παθαίνουμε” είναι το αριστούργημα της καθεστωτικής προπαγάνδας πάνω σ’ ένα λαό κατάλληλα επεξεργασμένο επί 10ετίες.

Με την “επιμόρφωση” αντί για παιδεία, “απασχόληση” αντί για εργασία, δανεισμό αντί για αποταμίευση και απολαβές, αυτοεξευτελισμό αντί για ψυχαγωγία, αργομισθία και επιδοτήσεις αντί για εργασιακή δημιουργικότητα, αναποτελεσματικότητα υπηρεσιών μέσω ρουσφετιού αντί αξιοκρατίας και ούτω καθεξής, με δυο βασικά αποτελέσματα: Καταρράκωση της αυτοεκτίμησης και αντιπαλότητα μέσω κοινωνικού αυτοματισμού.

Τι πιο απλό μετά να σε περιλάβει η Τρέμη, ο Πρετεντέρης και ο Μπάμπης για να σε πείσουν ότι είσαι μακάκας και εσύ φταις για όλα; Και για τα χρέη και για τις εκλογές και για τα πάντα.

Μόνο που από αυτό το λούκι δεν θα βγεις ποτέ αν δεν το επιχειρήσεις οργανωμένα σαν λαός εκμεταλλευόμενος ΚΑΙ τα όπλα που, ακόμα, σου παρέχει το, ακόμα, στοιχειωδώς οργανωμένο αλλά υπό παράδοση κράτος της πατρίδας σου.

Και ένα από αυτά (φυσικά όχι το μοναδικό) είναι οι εκλογές. Αν περιμένεις του χρόνου και του αντίχρονου, να είσαι σίγουρος ότι μαζί με τις εκλογές θα χάσεις και την Ελλάδα, ενδεχόμενου τεμαχισμού της μη αποκλειομένου.

Βλέπεις, εμάς μας έλαχε ένας Λαφαζάνης, όχι ένας Κίρχνερ. Γιατί όπως γράφω στο προηγούμενο άρθρο ο Λαφαζάνης θα μπορούσε να την κάνει τη δουλειά, νόμιμα, συνταγματικά και παστρικά.

Όμως οι αριστεροί, πάνε πολλά χρόνια τώρα, είναι από την εποχή του Μπερλινγκουέρ (αν τον έχεις υπόψη) που προσανατολίστηκαν προς τον ευρωκομουνισμό, μα στην πορεία χάσανε τον κομουνισμό και τους έμεινε το ευρώ.

4. Συμμετοχή στις εκλογές, κλικ και φίλτρα

Βέβαια ένας λαός είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει. Το θέμα όμως Γιάννη φίλε μου είναι να μην υποχρεωθούμε να πάμε στα άκρα. Και επιπλέον υπάρχουν συμπατριώτες μας που δεν μπορούν να περιμένουν άλλο.

Ένα μόνο από τα αμέτρητα και φριχτά παραδείγματα. Μόνο οι άρρωστοι που πεθαίνουν από στοιχειώδεις ελλείψεις κάθε μήνα σύμφωνα με τον υπεύθυνο του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού είναι εκατοντάδες. Κάθε μήνα. Πόσο μπορούμε ακόμα να περιμένουμε;

Προσωπικά, μπορεί να ανέφερα τα συγκεκριμένα κόμματα αλλά στην ουσία δεν αποκλείω a priori κανέναν. Τους λαμβάνω όλους υπόψη. Αλλά μετά με το “κλικ” και τον “Άρη και τις κάλπες” που ακολούθησε βάζω τα φίλτρα μου.

Φίλτρο 1ο: Έξω τα κόμματα της Βουλής. Λυπάμαι για το ΚΚΕ αλλά με τη συμπεριφορά του τα 5 αυτά χρόνια δεν παίρνει τη βάση.

Φίλτρο 2ο: Έξω τα κόμματα που δεν είναι ξεκάθαρα και απερίφραστα εδώ και τώρα κατά του ευρώ, του εργαλείου εξανδραποδισμού του λαού. Ούτε εδώ παίρνει τη βάση το ΚΚΕ.

Φίλτρο 3ο: Έξω τα κόμματα που δεν έχουν σαφή και δηλωμένο πατριωτικό χαρακτήρα και που επιμένουν να χωρίζουν τους Έλληνες σε αριστερούς και δεξιούς.

Εννοείται ότι αναφέρομαι στις ηγεσίες των κομμάτων και στις πολιτικές που υποστηρίζουν. Άλλοι σκόπιμα (οι περισσότεροι) άλλοι από ιδεοληπτικούς κάλους. Οι ψηφοφόροι ή ο κόσμος που τα υποστηρίζει για μένα είναι αδέλφια μου.

Μπορεί τώρα να δείχνει ότι διαφωνούμε, όπως οι δυο μας φίλε Γιάννη, όταν όμως έρθει η ώρα η κρίσιμη ή η ώρα η καλή, όλοι μαζί θα πανηγυρίζουμε.

Γιατί είτε το ξέρουμε είτε όχι…

5. Φίλε πιτσιρίκο, ΕΠΑΜ

Στο σημείο αυτό θέλω να αποδώσω για ακόμα μια φορά τα εύσημα στον οικοδεσπότη μας, τον, “είτε το ξέρει είτε όχι, επαμίτη” Πιτσιρίκο όπως του έγραψε ο συναγωνιστής Γ.

Πάλευα εγώ με κλικ και με φίλτρα γιατί όντως είχα τον ενδοιασμό της ενδεχόμενης αδιακρισίας ή της απόρριψης ενός άρθρου για προφανείς λόγους.

Και με πάσα του Γ., ο Πιτσιρίκος μου έκανε ρουά ματ σε 2 κινήσεις.

Πιτσιρίκο, φίλε μου, να ξέρεις ότι η Ιστορία κάτι θα θυμάται και από σένα, αν μη τι άλλο, είναι γένους θηλυκού και συ με τις γυναίκες τα πας καλά.

Γιατί, φίλε Γιάννη, το ΕΠΑΜ θα γράψει ιστορία σε τούτο τον τόπο.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί εκτός από τα φίλτρα, είναι 4 ετών, είναι φτιαγμένο από ανθρώπους της πιάτσας και δεν έχει ούτε έναν πολιτικό καριέρας μέσα του.

Ας στείλουμε μερικούς τέτοιους μέσα στη Βουλή, και τότε θα δεις παιχνίδι.

Χάρηκα που τα είπαμε φίλε Γιάννη.

Πιτσιρίκο, ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Ο Γιώργος του ΚΛΙΚ

(Αγαπητέ Γιώργο, μου αρέσει που τα λέτε με τον Γιάννη στο μπλογκ μου. Συνήθως δεν ανεβάζω απαντήσεις του ενός αρθρογράφου-αναγνώστη στον άλλον, γιατί μπορεί να κουράζουν και να μπερδεύουν τους αναγνώστες, αλλά τα δικά σας κείμενα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Και η αποχή ή η συμμετοχή στις εκλογές είναι ένα καυτό θέμα. Να είστε καλά. Εγώ σας ευχαριστώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.