Ευθύνη

D1Γεια σου πιτσιρίκο.
Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;
Θα κάνω μια προσπάθεια να τα βάλω τις σκέψεις μου σε μία τάξη, αλλά δεν εγγυώμαι ότι κάποιος που θα τις διαβάσει, θα βγάλει κάποιο νόημα.

Όλα ξεκίνησαν εκείνη τη νύχτα. Τη νύχτα της 6ης προς 7ης ημέρας του Δεκέμβρη του 2008.

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες.

Περνώντας οι μέρες εκείνου του Δεκέμβρη, άρχιζα και καταλάβαινα ότι μέσα μου κάτι άρχιζε και άλλαζε. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό αλλά θυμάμαι αυτή τη βαθιά σιγουριά που πήγαζε μέσα μου, ότι «πίσω δεν ξαναγυρνάω».

Οι μέρες και οι μήνες πέρασαν. Ήρθε η χρεωκοπία.

Η οργή και το μίσος μεγάλωνε. Μπορούσα να τα διαχειριστώ εκείνο τον καιρό αλλά έκανε μπαμ ότι στα χρόνια που ερχόντουσαν δε θα μου ήταν εύκολη η διαχείριση.

Δεν άφησα πορεία για πορεία. Πάντα στην πρώτη γραμμή, με γυαλιά κατάδυσης, μάσκα για την αναπνοή και ένα μακρυμάνικο τυλιγμένο στο κεφάλι, που άφηνε μόνο τα μάτια έξω.

Τρέξιμο, πέτρες, τραυματισμοί.

Μεγάλες στιγμές στην πλατεία Συντάγματος, στην Σταδίου, στην Πανεπιστημίου. Αξέχαστες στιγμές.

Θυμάμαι-σαν όνειρο μου φαίνεται τώρα- ήταν μεσημέρι προς απόγευμα. Πολύς κόσμος στην πλατεία. Τα δακρυγόνα, οι πέτρες και τα μάρμαρα έπεφταν βροχή υπό τους ήχους της λύρας. Ωραία πράγματα.

Επίσης, θυμάμαι μία βραδιά που η πορεία, αφού είχε περάσει το Σύνταγμα, έκανε μία στάση στην Αλφαμπανκ στην Πανεπιστημίου και την λαμπάδιασε.

Δεν κάηκε ολοσχερώς αλλά το μαζικό χειροκρότημα του κόσμου της πορείας ήταν όλα τα λεφτά.

Θυμάμαι που μία-δύο διμοιρίες έρχονταν προς την τράπεζα για να διαλύσει τους συγκεντρωμένους.

Ο κόσμος όχι μόνο δεν έφυγε αλλά τους πήρε στο κυνήγι. Τα ΜΑΤ έκαναν μεταβολή και άρχισαν να τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Το οδόφραγμα που είχε στηθεί παραπάνω και το είχαν περάσει ερχόμενοι προς την τράπεζα, στάθηκε μοιραίο για μερικά γουρούνια. Κάποια σκόνταψαν.

Δεν θα ξεχάσω αυτόν τον ωραίο ποπό ενός ματατζή. Ντυμένος στα χακί, δεν πρόλαβε ο κακόμοιρος να ξαναπεράσει το οδόφραγμα.

Η κλοτσιά που έφαγε συγκρίνεται μόνο με κουτουπιέ του Μπαρέζι. Είχα πάρει φόρα και επέλεξα να χτυπήσω ένα δυνατό φάουλ. Αν έβαζα φάλτσο, μπορεί να απέκρουε ο τερματοφύλακας. Προτίμησα τη δύναμη.

Ας μην πολυλογώ. Δεν άργησα να καταλάβω ότι καλή είναι η αντίδραση αλλά καλύτερη η δημιουργία. Πρέπει να ξεσπάς όταν χρειάζεται αλλά δεν γίνεται να περάσεις τη ζωή σου ξεσπώντας.

Η στιγμή που όλα αυτά τα άφησα πίσω ήταν μια μεγάλη πορεία, πάλι. Νομίζω ήταν η συγκέντρωση που καλούσαν όλοι για αποκλεισμό του κοινοβουλίου, ώστε να μην καταφέρουν να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο.

Θα είχε μπλόκα στον Ευαγγελισμό, στο Καλλιμάρμαρο και κάπου αλλού.

Εγώ κατέβηκα στη συγκέντρωση πρωί πρωί, προετοιμασμένος για αποκλεισμό του κέντρου. Φαντάζομαι και κάποιοι άλλοι. Οι πιο πολλοί, όμως, κατέβηκαν για να πιουν φρέντο.

Εκεί τελείωσαν και οι συγκεκριμένες αυταπάτες μου.

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, αν θέλω να είμαι σοβαρός, πρέπει οι πράξεις μου να ταυτίζονται με τα λόγια μου.

Πρέπει να γίνω πρώτα εγώ η αλλαγή που θέλω να δω και γύρω μου. Όσο γίνεται, τέλος πάντων. Μαζί με αυτά σκέφτηκα και κάποια άλλα.

Είναι δυνατόν να περάσω τη ζωή μου δουλεύοντας 8-10 ώρες/ημέρα, για να πλουτίζει κάποιος άπληστος;

Και αν το κάνω, ποιο θα είναι το αντάλλαγμα;

Ποιο μπορεί να είναι το αντάλλαγμα για το χάρισμα του ενός τρίτου της ζωής μου;

Είναι δυνατόν να δουλεύω κάπου, όπου το παραγόμενο προϊόν να μην είναι ηθικό;

Είναι δυνατόν να ζεις κάθε μέρα δίπλα στο τέρας και να μην συνηθίσεις την παρουσία του αλλά και τις πράξεις του;

Λοιπόν.

Άφησα το διαμέρισμα που νοίκιαζα και ήρθα εκτός Αθηνών. Μία ώρα σχεδόν από Αθήνα.

D2Αποφάσισα να καλλιεργήσω τη γη που είχα γύρω μου με ορθό και ηθικό τρόπο, και να βγάζω τα προς το ζην έτσι. Χωρίς εκμετάλλευση της φύσης και του ανθρώπου.

Είμαι λοιπόν 3 χρόνια μέσα στα λιβάδια και τη φύση. Καλλιεργώ διάφορα εποχιακά, χωρίς ίχνος χημικού λιπάσματος, με σκοπό να ικανοποιώ τις ανάγκες 3-4 οικογενειών σε λαχανικά.

Δεν βγαίνει το πράγμα οικονομικά, παρόλο που οι ανάγκες μου έχουν μειωθεί στα άκρως απαραίτητα.

Ως τώρα τα συμπεράσματα μου:

– Η ευτυχία κρύβεται στα λίγα. Το 95% των «αναγκών» μου στην πόλη έχουν ήδη κάνει φτερά και σκέφτομαι πόσο μαλάκας υπήρξα τόσα χρόνια.

– Δεν υπάρχει περίπτωση σε αυτή τη ζωή να ξαναζήσω μέσα στη πόλη. Αν για μία στιγμή τύχει να εναρμονιστείς με τη φύση, δε θα θέλεις να την εγκαταλείψεις. Παιδιά της πόλης και αρχίδια.

– Συνειδητοποίησα ότι έχω δύναμη στα χέρια μου και μπορώ να κάνω τα πάντα, αρκεί να θέλω.

– Πριν προσπαθήσεις να αλλάξεις-και καλά-τον κόσμο, άρχισε από τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Γίνε αυτό που θέλεις να είσαι και αν σου μείνει χρόνος, άλλαξε και τον κόσμο.

– Η συνεργασία με άλλους ανθρώπους, που βρίσκονται όμως στη ίδια λογική, μπορεί να κάνει θαύματα.

– Έχω μία ζωή.

Μπορώ να γράψω και άλλα, αλλά δεν έχω άλλο καθαρό μυαλό τώρα και βιάζομαι να σου το στείλω πιτσιρίκο.

Αν μπορούσα να συμπτύξω όλα αυτά, στα οποία έχω καταλήξει, σε μία λέξη, αυτή είναι η «ευθύνη».

Καλή συνέχεια πιτσιρίκο.

Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, τους ανθρώπους που παράγουν στη φύση, κανείς ποτέ δεν μπόρεσε πραγματικά να τους ελέγξει. Ήταν πάντα ανεξέλεγκτοι, προς μεγάλη απογοήτευση τόσο των καπιταλιστών όσο και των υπαρκτοσοσιαλιστών. Στο κείμενό σου, αναφέρεις όλα αυτά που θα έπρεπε να σκέφτεται ένας άνθρωπος. Και ηθική, και υπεραξία, και ευθύνη και όλα. Πολύ ωραία η παραγωγή σου. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Α, από αυτά που γράφεις στους ίδιους δρόμους περπατήσαμε. Τις ίδιες ημέρες.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.