Μία κραυγή χωρίς τίτλο

Καλησπέρα πιτσιρίκο, διαβάζω καιρό το μπλογκ σου, και ιδιαίτερα μετά τις εκλογές έχω ένα κόμπο στο λαιμό που πάει να με πνίξει· θέλω να φωνάξω γιατί υπάρχει μεγάλη μερίδα που αντιτάσσεται λίγο νευριασμένα απέναντι στην αποχή. Ιδιαίτερα ο φίλος μαθηματικός που έδωσε επιχειρήματα γιατί είναι κακό να απέχει κανείς και δη αναρχικός.

Όσο διάβαζα το κείμενο του φίλου, μου δημιουργήθηκαν πολλά ερωτήματα για την ωραιοποίηση των επιχειρημάτων του και θα ήθελα να τα εκφράσω ώστε να έχουν οι αναγνώστες τροφή για σκέψη, διαβάζοντας και τα δύο κείμενα.

Βασική αρχή του φίλου είναι ο πόλεμος μέσα από το σύστημα δηλαδή ότι το σύστημα δεν είναι φτιαγμένο από μόνο του να κερδίζει με τους δικούς του όρους. Έστω, ότι δεν είναι λοιπόν.

Πρώτον διερωτάται γιατί αυτό το 45% δεν ψηφίζει π.χ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΛΑΕ να πάρουν ένα μεγάλο ποσοστό να σοκαριστεί το σύστημα.

Ως προς αυτό το επιχείρημα, με όρους στατιστικής, καταρρίπτεται από τη βάση του.

Δεν σημαίνει ότι όλο το 45% είναι κομμουνιστές και αναρχικοί, ίσα ίσα που θεωρώ ότι είναι μικρό ποσοστό· το μεγαλύτερο μέρος είναι απογοητευμένοι άνθρωποι που αποδέχονται τη μοίρα της ζωής τους, αλλιώς θα έπρεπε αυτή τη στιγμή το Σύνταγμα να βουλιάζει από 45% και αυτό προφανώς θα ακύρωνε τις ίδιες τις εκλογές εν τη γενέσει τους.

Επίσης, διάβασα ότι το 62% όχι στο δημοψήφισμα χάλασε τα σχέδια του συστήματος που περίμενε να βγει Ναι.

Ωραία και βγήκε το όχι ποια σχέδια τους χάλασε; Εγώ μνημόνιο Τσίπρα βλέπω -όχι αριστεράς- και ένα σωρό από δικαιώματα να καταλύονται, φίλοι και λοιποί συγγενείς να διορίζονται, σεξιστές ομοφοβικοί να υπουργοποιούνται, και αλήθεια εδώ -μια σημείωση- τον υπουργό αυτόν ποιος τον ανάγκασε σε παραίτηση; Οι κάλπες;

Και για να μείνω εδώ, ποιος κόσμος δεν φοβήθηκε στο δημοψήφισμα;

Αυτός που έτρεχε πανικόβλητος στα ΑΤΜ να προλάβει να έχει λεφτά κάτω από το μαξιλάρι και όλοι οι άλλοι ας ζοριστούν;

Δεν φοβήθηκαν εκείνοι που προτίμησαν το Ναι μην επηρεασμένοι από τα σενάρια εξόδου μην τυχόν και ξεβολευτούν από τη ζωούλα τους και συμβάλλουν σε μια από κοινού ανασυγκρότηση κοινωνίας και παραγωγής?

Η Ισλανδία και ο Ισημερινός προβάλλονται ως ιδανικά κοινοβουλευτικά παραδείγματα αλλά αλήθεια δεν ήταν ο κόσμος αυτός που βγήκε μαζικά στο δρόμο και ανάγκασε την αλλαγή πολιτικής;

Οι κάλπες ήταν το επόμενο στάδιο αλλά κάτι προηγήθηκε για να αλλάξει το κοινοβούλιο.

Και αλήθεια, δεν μπορώ πρακτικά να απαριθμήσω τα κοινοβούλια που κοροϊδεύουν τον κόσμο και συντηρούν τους ολιγάρχες, και με την Ισλανδία και τον Ισημερινό θα πρέπει να πειστώ ότι υπάρχουν και “καλά” κοινοβούλια;

Πόσα από τα δικαιώματα έχουν κερδηθεί με αγώνες και θυσίες στο δρόμο; Πολλά.

Πόσα έχουν καταλυθεί στο όνομα τις κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με λίγες υπογραφές; Επίσης πολλά.

Οπότε, για μένα ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίστασης είναι ο δρόμος και όχι η κάλπη.

Η κάλπη εκτονώνει το δημοκρατικό συναίσθημα των πολιτών σε άτομα που λένε ότι ακριβώς θέλουν να ακούσουν οι πολλοί(αστική τάξη) ώστε να κυβερνήσουν κι έπειτα βλέπουμε διαφορά θεωρίας και πράξης και δεν είναι οτι δεν προλαβαίνουν όπως είπε ο φίλος μαθηματικός αλλά οτι δεν θέλουν.

Κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν με διαφορετικές προσωπίδες και η πολιτική μένει σταθερή και όλοι αυτοί έρχονται και φεύγουν από τις κάλπες σας.Π

όσες και πόσες φορές πρέπει να ψηφίσετε για να φτάσετε ξανά στην αρχή του κύκλου;

Πάντα με κάποιο δίλημμα φτιαγμένο από το σύστημα και πάντα, μετά από την ψηφοφορία, με έναν αποδιοπομπαίο τράγο που αυτή τη φορά είναι η αποχή.

Όταν η αποχή ήταν μικρότερη, τι ακριβώς άλλαζε στα αποτελέσματα;

Η κοινωνία εγκλωβίζεται στα ψευτοδιλήμματα του συστήματος και για αυτό προσφέρονται άλλωστε και οι κάλπες.

Μακάρι φίλε να ήταν όλο το 45% αναρχικοί και κομμουνιστές να ξεκινούσαμε την επανάστασή μας αλλά δεν είναι.

Και επανάσταση έναντι στην επιθυμία των πολλών δεν γίνεται να κάνουμε γιατί από καταπιεζόμενοι θα γίνουμε καταπιεστές.

Μπορεί η αταξική κοινωνία στην οποία πιστεύω να ακούγεται ουτοπική, για μένα όμως δεν είναι.

Ξέρω πως, αν υπάρξει, δεν θα υπάρχω εγώ, αλλά τουλάχιστον θα έχω αφιερώσει ένα μέρος της ενέργειάς μου για αυτό το σκοπό.

Κι επίσης, επειδή για κάποιους θεωρείται αδύνατο αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε;

Όσοι θεωρούν ότι δεν θα υπάρξει ποτέ πέφτουν στην λούμπα του ατομικισμού και της “αθανασίας”.

Δεν είναι απαραίτητο ότι επιδιώκουμε να μένει στα στενά όρια του χρόνου ζωής μας αν ήταν έτσι θα ήμασταν όλοι καριερίστες.

Hasta la victoria siempre έλεγε ένας μύθος της επανάστασης ·αλήθεια θα υπήρχε ποτέ ο μύθος του αν περίμενε στην ουρά για να ψηφίσει για τις ιδέες του;

Ή αν έφτιαχνε κόμμα για να ακουστεί η φωνή του.

Τον ζηλεύω όμως γιατί για αυτόν οι συνθήκες επανάστασης ήταν ώριμες.

Συγγνώμη αν κούρασα με το μεγάλο κείμενο, αλλά ο εχθρός δεν είναι η αποχή από τις κάλπες και να δώσω τα συγχαρητήριά μου στο φίλο μαθηματικό γιατί από ο,τι κατάλαβα αντιλαμβάνεται την δουλειά του ως λειτούργημα, αν και στην ισχνή μειοψηφία του τομέα του.

Υ.Γ.Το ότι εμφανίζονται συνέχεια μικρά κόμματα για να απορροφούν την ψήφο διαμαρτυρίας δεν είναι τέχνασμα του συστήματος προς όφελός του στις εκλογές; Ανάλογα με τα σημεία των καιρών, το σύστημα θα προσαρμόζεται για να κερδίζει γιατί είναι πιο οργανωμένο από εμάς.

Υ.Γ.2 Η σκέψη μου έχει να πει κι άλλα πολλά αλλά έπρεπε να συμπυκνώσω όσο μπορούσα σε αυτό το κείμενο, και έστω κι έτσι είναι ωραίο να υπάρχει ένα τέτοιο μπλογκ έκφρασης.

Μιχαλης Σ. 24

(Αγαπητέ Μιχάλη, ο Μαθηματικός ζήτησε να γίνει δημόσιος διάλογος για την αποχή στο μπλογκ, και εσύ το συνεχίζεις. Ωραία. Εγώ δεν σχολιάζω τα επιχειρήματα. Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πως ο δρόμος δεν αποκλείει τις εκλογές, και οι εκλογές δεν αποκλείουν τον δρόμο. Τι να τις κάνεις τις εκλογές, αν δεν υπάρχει κίνημα; Πάντως, μόνο ο δρόμος δεν φτάνει. Είμαι στον δρόμο δεκαετίες, και -από τα αποτελέσματα- έχω φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα. Επίσης, Μιχάλη, ο δρόμος κουράζει τους ανθρώπους μετά από χρόνια· ειδικά, αν δεν έχει αποτελέσματα, αν δεν έχει έστω μικρές νίκες. Στα 24 χρόνια σου μπορεί να λες “τι μαλακίες λέει αυτός” αλλά κάποτε θα με θυμηθείς. Θα φτάσει μια μέρα που θα είσαι στον δρόμο, θα κοιτάξεις τους ίδιους 100-200 γύρω σου, και θα πεις “Τι κάνω τόσα χρόνια; Τι κατάφερα;”. Και τότε, μπορεί να αισθανθείς μέχρι και γραφικός. Να είσαι καλά, Μιχάλη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.