Ο βασιλιάς είναι γυμνός

Eδώ πάλι, πιτσιρίκο, άνοιξα και ανοίξαμε διάλογο με τα παιδιά της αναρχίας – και της αποχής. Που δεν είναι τα παιδιά των μολότωφ και των σπρέϊ στους τοίχους, ούτε τα παιδιά του ωχαδελφισμού και του σταρχιδισμού, όπως θέλει το προβοκατόρικο πρότυπο, αλλά άνθρωποι σκεπτόμενοι, με επιχειρήματα, με όραμα. Τους απολαμβάνω, τους ζηλεύω και λίγο, καθώς εγώ στα 42 μου βρωμάω λίγο συμβιβασμό, αλλά το παλεύω παιδιά, το παλεύω.
Για τον Μιχάλη Σ, λοιπόν, τον 24χρονο – σε μία οργουελική ειρωνεία αντιμετάθεσης, εγώ είμαι 42 – να δώσω μερικές ακόμα σκέψεις.

Το 45% που απείχε δεν είναι φυσικά όλοι αναρχικοί ή κομμουνιστές, που τέτοια τύχη.

Είναι άνθρωποι που απείχαν, είτε από άποψη, όπως εσύ, ή από απογοήτευση.

Το δικό μου επιχείρημα λέει απλά ότι θα ήθελα να τους δω να ψηφίζουν είτε για να απορρίψουν ό,τι τους απογοητεύει είτε, άνθρωποι όπως εσύ, για να τους χαλάσουν το παιχνίδι.

Θέλω να είμαι σαφής σε αυτό:

Δε ζητώ να αλλάξεις ιδέες, φίλε μου Μιχάλη.

Όχι.

Να συνεχίσεις να οραματίζεσαι την αταξική κοινωνία και να μοιράζεσαι το όραμα και με άλλους, να εμπνέεις.

Αυτό που ζητώ δεν είναι η ψήφος της συμμετοχής, είναι η ψήφος της προβοκάτσιας, είναι να ψηφίσεις συνειδητά για να τους χαλάσεις το παιχνίδι κι όχι για να γίνεις μέρος του.

Και για το ότι «θα έπρεπε να βουλιάζει το Σύνταγμα από 45%» -αν ήταν αυτοί αναρχικοί ή κομμουνιστές– Μιχάλη, αν και σε ποσοστά είστε λιγότεροι, εν τούτοις μαζί με σας βγήκαν στο Σύνταγμα και το βούλιαξαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στις 3 Ιουλίου.

Ήμουν εκεί και είδα και την πιτσιρικαρία και τις παλιές μάχιμες καραβάνες και δίπλα την κυριούλα με τον άντρα της που παίζει και να μην είχαν ξαναβγεί ποτέ στο δρόμο – ή να είχαν βγει αλλά έχουν ξεχάσει πόσο παλιά ήταν αυτό.

Υποπτεύομαι ότι ήσουν κι εσύ εκεί. Φαντάζομαι πως, παρότι έβλεπες πολλές φάτσες αταίριαστες με το πεζοδρόμιο του αγώνα, δεν μπορεί, κάπου μέσα σου θα σκέφτηκες ότι κάτι γίνεται εδώ, κάτι που δεν ήταν στα σχέδιά τους.

Κι αν με είδες και μένα, χωρίς να με ξέρεις, ένα γεματούλη σαραντάρη που δε σου γεμίζει το μάτι για επαναστάτης, ίσως να πρόσεξες και το βλέμμα μου.

Η εικόνα μου «μυρίζει» λίγο σύστημα, φίλε Μιχάλη, αλλά το μυαλό μου αντιστέκεται σθεναρά και παλεύει να την αλλάξει.

Μην υποτιμάς τους απογοητευμένους. Δεν είναι ακόμα όλοι παραδομένοι. Την έμπνευση ψάχνουν.

Μεταξύ μας, γι’ αυτό ο Τσίπρας, εκτός από προδότης, πιάστηκε και μεγάλος μαλάκας.

Γιατί η ιστορία του πρόσφερε μία ευκαιρία δυσανάλογη του αναστήματός του, να μπει μπροστά σε ένα κίνημα τεραστίων προοπτικών, ένα κίνημα που φυσικά δεν ξεκίνησε αυτός και τον ξεπερνούσε εξαρχής.

Κι αυτός, αντί να καβαλήσει το άλογο της ιστορικής ευκαιρίας, ως άλλος Βουκεφάλας, κοίταξε τη σκιά του και φοβήθηκε.

Και έσκυψε το κεφάλι και προτίμησε να προσκυνήσει.

Αλλά πάμε παρακάτω.

Ως σκεπτόμενος, ξέρεις ότι δεν κρίνονται τα πάντα εκ του αποτελέσματος. Το ότι το 62% του ΟΧΙ δεν απέτρεψε το τρίτο μνημόνιο δεν πάει να πει ότι δεν τους χάλασε τα σχέδια ή ότι ήταν ανώφελο.

Απλοϊκό, σχεδόν λαϊκίστικο, αλλά ουσιαστικό επιχείρημα:

Πόσα χρόνια μας πήρε να καταλάβουμε ότι ο Αντρέας δεν ήταν ο εμπνευσμένος λαϊκός ηγέτης των ονείρων μας, αλλά μία απάτη που θα πληρώναμε ακριβά;

Ε, χάρη στο δημοψήφισμα, για τον Τσίπρα μας έφτασαν 7 μήνες για να τον πάρουμε χαμπάρι. Τεράστια οικονομία χρόνου για μία κοινωνία που μετράει τις αντοχές της μέρα τη μέρα.

Το ότι ο νέος σωτήρας του συστήματος άντεξε μόνο 7 μήνες μέχρι να ξεσκεπαστεί, το οφείλουμε στο δημοψήφισμα που τον εξέθεσε.

Να ένα απτό παράδειγμα του τι γίνεται όταν η συμμετοχή –ακόμα και με τις σεβαστές σου ενστάσεις– είναι τέτοια που μπορεί να αλλάζει κάποιες ισορροπίες.

Φίλε Μιχάλη, όποιος δε φοβήθηκε στο δημοψήφισμα είναι επικίνδυνος.

Και δε μιλάω για αυτούς που κοίταξαν μόνο να βάλουν κάνα ευρώ στο μαξιλάρι τους.
Μιλάω και για όσους είπαμε «ΟΧΙ ρε, κι όπου βγει».

Όποιος δε φοβήθηκε στην κατοχή του ’40 ήταν κι αυτός επικίνδυνος. Κι όμως οι άνθρωποι πήραν τα βουνά, πολέμησαν, έδωσαν τη ζωή τους χαμογελώντας.

Διότι, φίλε Μιχάλη, παλεύω και νικάω το φόβο μου γιατί, περισσότερο από αυτόν, με ορίζει η ελπίδα, και η ιδέα που με εμπνέει.

Φυσικά φοβήθηκα κι εγώ Μιχάλη στο δημοψήφισμα, γιατί δεν τα βάζεις με το κατεστημένο όλου του πλανήτη και νομίζεις ότι θα είναι εύκολο.

Αλλά πάνω από το φόβο, Μιχάλη, αρνήθηκα να παραδοθώ.

Κι αν παραδόθηκε ο Τσίπρας –που ψήφισα–, εμένα δε με παρέσυρε. Εγώ ακόμα επιμένω να μην παραδίνομαι. Και υποπτεύομαι ότι είναι πολλοί σαν εμένα, γι’ αυτό και δε θα πάει μακριά ούτε αυτή η πρόθυμη κυβέρνηση.

Η Ισλανδία και ο Ισημερινός θεωρώ ότι είναι υποδείγματα για το πώς αντέδρασαν οι λαοί τους στα μνημόνια και τις πολιτικές οικονομικής υποδούλωσης.

Και ναι «αλήθεια ήταν ότι ο κόσμος αυτός που βγήκε μαζικά στο δρόμο, ανάγκασε την αλλαγή πολιτικής».

Όντως, «οι κάλπες ήταν το επόμενο στάδιο, αλλά κάτι προηγήθηκε για να αλλάξει το κοινοβούλιο».

Στον Ισημερινό ήταν ένας και μοναδικός άνθρωπος, ο Κορέα, που αρνήθηκε να υπηρετήσει ως Υπουργός Οικονομικών τα λαοκτόνα μνημόνια, παραιτήθηκε από τη μνημονιακή κυβέρνηση που μετείχε, βγήκε στο δρόμο και τα κατήγγειλε, και ενέπνευσε έναν ολόκληρο λαό να σταθεί πίσω του.

Κι όταν εξελέγη ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ, τα έκανε όλα πουτάνα!

Δεν έγινε ξαφνικά παράδεισος ο Ισημερινός, αλλά οι άνθρωποί του σήμερα μπορούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον γιατί ήρθε ένας άνθρωπος, τον έκαναν ηγέτη τους, κι αυτός στάθηκε στο ύψος της περίστασης.

Στην Ισλανδία, όλο το κοινοβούλιο ήταν υπέρ των αντίστοιχων μνημονίων.

Αυτός που τους χάλασε τη συνταγή ήταν ο πρόεδρός τους. Αυτός που δεν υπέγραφε τις λαοκτόνες συμφωνίες που του σέρβιραν τα τσιράκια των Τραπεζών.

Και ο λαός, οι ψαράδες του Βορρά, που δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από τα ψάρια του Ωκεανού και έναν υποτυπώδη τουρισμό, στοιχήθηκε πίσω του, τα έβαλε με το παντοδύναμο σύστημα και κέρδισε.

Και κάλπες στήθηκαν και ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα και πολλά ακόμα που δε λέει κανείς, γιατί είναι «επικίνδυνες» ιδέες και μπορεί να βρουν μιμητές.

Και άλλαξαν τα πάντα!

Αν φοβήθηκαν;

Σίγουρα.

Αν μάτωσαν;

Πολύ περισσότερο από όσο ίσως τους άξιζε, για τις αμαρτίες των Τραπεζών τους.

Στο τέλος, όμως, νίκησαν.

Και η ζωή τους πήρε άλλη ρότα.

Στα αμέτρητα κοινοβούλια που γεμίζουν δωσίλογοι πολιτικοί ανά τον πλανήτη, εγώ απλά έφερα δύο παραδείγματα ΛΑΩΝ –όχι κοινοβουλίων– που πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους,
ΚΑΙ στο δρόμο ΚΑΙ στην κάλπη.

Γιατί κανένα από τα δύο μόνο του δεν αρκεί αλλά μαζί αυτά ανατρέπουν τα πάντα.

Αναρωτιέσαι «όταν η αποχή ήταν μικρότερη, τι ακριβώς άλλαζε στα αποτελέσματα»;

Το θέμα ήταν άλλο. Τότε ζούσαμε σε άλλη χώρα. Άλλοι στο παραμύθι μας, άλλοι στη βόλεψή μας, άλλοι στις ιδεολογικές μας αναζητήσεις κλπ.

Τώρα είναι άλλος ο κόσμος μας. Τώρα έχουμε μαθητές που λιμοκτονούν στα σχολεία, ανθρώπους που αυτοκτονούν από απόγνωση, οσονούπω και εξώσεις από «τους κόπους μιας ζωής».

Τότε η αποχή δικαιολογούταν ίσως από τη βολή. Σήμερα όχι. Χρειάζεται άλλους πειστικούς λόγους, κι αυτό συζητάμε εδώ, αν υπάρχουν τέτοιοι.

Το ότι ονειρεύεσαι, φίλε αναρχικέ, την ουτοπική κοινωνία δεν απαγορεύεται, αντιθέτως. Ακόμα κι αν φαίνεται να είναι αδύνατη, μην παραιτηθείς ποτέ.

Μέχρι όμως να βρει ο κόσμος τον δρόμο προς αυτήν, πρέπει να κάνεις κάτι και γι αυτή που ζούμε τώρα. Πρέπει να σπρώξεις κι εσύ. Έστω κι αν αυτή η συμμετοχή αντιβαίνει στην ιδεολογία σου, δες την, σου ξαναλέω, όχι ως συμμετοχή αποδοχής αλλά ως προβοκάτσιας.

Χάλασε το παιχνίδι τους. Όσο σε παίρνει. Κι αυτό κάτι είναι.

Πότε είναι άραγε ώριμες οι συνθήκες για επανάσταση; Σωστή ερώτηση.

Ίσως να μην έχουμε την τύχη να ζήσουμε μία τέτοια εποχή.

Ίσως – και να μην το ξέρουμε ακόμα – να πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές των επαναστάσεων ή αυτές να μετακομίσουν στον ψηφιακό κόσμο.

Δεν ξέρω.

Ξέρω όμως ότι μάχη που δεν δίνεται είναι μάχη εξαρχής χαμένη. Και τέτοια μου φαίνεται η αποχή. «Μάχη» που δε δόθηκε ποτέ.

Και λέω «Μάχη» σε εισαγωγικά, γιατί η αποχή δεν είναι μάχη. Μάχη καθιστός δε γίνεται.

Και επειδή ξέρω ότι οι αναρχικοί δεν είναι της φυγής από τη μάχη, κάθε άλλο, γι αυτό και ξαναλέω, δώστε το παρόν και σε αυτή.

Έστω και για να δουν οι άλλοι ότι είστε εδώ και τους χαλάτε τη συνταγή.

Θα κλείσω, λέγοντας ότι διάβασα το κείμενό σου 3-4 φορές πριν απαντήσω. Μου αρέσουν οι νοητικές προκλήσεις, μου αρέσουν οι απόψεις που διαφέρουν από τις δικές μου αλλά πρέπει να σκεφτώ για να τις αντικρούσω.

Φίλε Μιχάλη, μη σταματήσεις να ονειρεύεσαι, μη σταματήσεις να παλεύεις με τους δικούς σου τρόπους. Σε χρειάζομαι γιατί δίνεις ένα όραμα για το μέλλον μας.

Απλά, ρίχνε μία ματιά και τριγύρω σου.

Την ώρα που θα βλέπεις υπηρέτες, όργανα και θύματα του συστήματος να φωνάζουν για να αλλάξει κάτι, όποια κι αν είναι η αφορμή, μπες και συ στο παιχνίδι και σπρώξε λίγο παραπάνω.

Στη χειρότερη, απλά θα βοηθήσεις να αποκαλυφθεί η υποκρισία αυτών που είναι στα λόγια καλοί αλλά στην πράξη λίγοι.

Στην καλύτερη όμως μπορεί και να αλλάξει κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί να ελέγξει το κατεστημένο.

Δεν είναι εύκολο αλλά δεν είναι και αδύνατο.

Και, κυρίως, δεν απαιτεί να αλλοτριωθείς από το σύστημα.

Κράτα τις ιδέες σου γιατί σε κάτι τέτοιες εποχές αναταραχών θα βρεις πολλά περισσότερα αυτιά να σε ακούσουν.

Φίλε αναρχικέ, φίλε απέχοντα.

Ο Βασιλιάς είναι γυμνός.

Το βλέπεις.

Αν απλά γυρίσεις την πλάτη και «απέχεις», δεν θα αλλάξει κάτι, ο Βασιλιάς θα συνεχίσει να είναι γυμνός αλλά θα συνεχίσει να είναι και Βασιλιάς.

Αν όμως χωθείς στον κόσμο που τον αποθεώνει και φωνάξεις «ο Βασιλιάς είναι γυμνός», μπορεί να πέσεις και στην περίσταση που κάποιο κενό στη φασαρία θα σε κάνει να ακουστείς λίγο παραπάνω από ότι φανταζόσουν.

Και μπορεί να σε ακούσουν πιο πολλοί από ό,τι περίμενες.

Και μπορεί ξαφνικά να ξυπνήσουν τα χάπατα και να δουν ότι ο Βασιλιάς είναι όντως γυμνός.

Ίσως τότε απλά να γελάσουμε με τη γύμνια του.

Ίσως να τον κράξουμε κι ως εκεί.

Ίσως να τρέξουμε να τον σκεπάσουμε, γιατί κατά βάθος τον αγαπάμε το Βασιλιά μας και τον θέλουμε.

Ίσως όμως και να αποφασίσουμε ότι μπορούμε και χωρίς Βασιλιά.

Ο Μαθηματικός

ΥΓ: Σε ευχαριστώ, πιτσιρίκο, για την ευκαιρία που μας δίνεις να ανταλλάξουμε ιδέες. Εγώ πάντως το πήρα πολύ στα σοβαρά, διαβάζω με προσοχή τι γράφουν τα παιδιά και μου πήρε πάνω από 2 ώρες να σκεφτώ ό,τι διάβασα και να συντάξω το παραπάνω κείμενο, 2 ώρες υπέροχου προβληματισμού.
Σκέφτομαι, διότι υπάρχω. Τι ωραία!

(Αγαπητέ φίλε, εγώ σε ευχαριστώ. Απολαμβάνω τον διάλογο που έχεις με τον Mιχάλη. Δεν σχολιάζω. Διαβάζω και σκέφτομαι. Ακονίζω την σκέψη μου στην δική σας. Αυτό, μερικές φορές, είναι πιο όμορφο και από το σεξ. Να είστε και οι δυο καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.