Παραγωγοί και αυτοπεποίθηση

AnthiΠολυαγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Θα ήθελα να γράψω για μια σειρά περιστατικών με αφορμή την ιδέα σου, και μέσω αυτών να δώσω μια πιθανή απάντηση γιατί αυτή φαίνεται -δεν είναι έτσι στο λέω- να μην έχει τόση ανταπόκριση. Θα σου γράψω λοιπόν για κάποιους παραγωγούς και για ένα κοινό τους πρόβλημα.

Τον γνώρισα τυχαία σε μια σπανιόλικη αγορά γιατί το παιδί έκανε μπαμ ότι είναι αστέρι.

Τέλος πάντων, να μη στα πολυλογώ. Ο Παύλος σπούδαζε σε μια σχολή, αλλά η σχολή δεν τέλειωνε καλά. Αυτός σαν λαγωνικό την μύρισε την κρίση από νωρίς και από το 2007 τράβηξε για το νησί.

Οι φίλοι του νόμιζαν ότι πήγε για καλοκαιρινές διακοπές αλλά αυτός έμεινε εκεί και σήμερα κάθε μήνα φτιάχνει δεκάδες τόνους παξιμάδια που διανέμει ανά την Ελλάδα, τα περίφημα Τραγανά του Καραβά- Κύθηρα.

Βέβαια, στην πραγματικότητα, αν και δεν το εξασκεί επαγγελματικά, ο περίφημος panadero (φούρναρης) είναι από τους καλύτερους φωτογράφους που έχω γνωρίσει, ενώ τα ταλέντα του επεκτείνονται στην μουσική, την καποέιρα, την οργάνωση πολιτιστικών δρώμενων στο νησί και τη συσσώρευση θετικής ενέργειας.

Ο άλλος φίλος και συνάδελφος όταν ήταν σε νεαρή ηλικία, έκανε ένα λάθος. Διάβασε το «Άρωμα» του Πάτρικ Ζίσκιντ.

Οπότε, καταλαβαίνεις ότι, ενώ εμείς προσπαθούμε να πάρουμε ντοκτορά στην θεωρία, αυτός ετοιμάζεται για ντοκτορά στην κατασκευή αρωμάτων και στην συγγραφή κειμένων γύρω από τον αποκαλυπτικό κόσμο της όσφρησης.

Το αποκορύφωμα της συγγραφικής του πένας είναι το “riot spring” ένα κείμενο για τις οσφρήσεις στις πορείες στο Σύνταγμα. Ναι καλά διάβασες. Αρωματοπαραγωγικά δεν γνωρίζω αν έχει μεγάλες βλέψεις αλλά ούτε και συγγραφικά, όμως όπως θα διαβάσεις και παρακάτω αυτό είναι το πρόβλημα.

Πιτσιρίκο, θα μπορούσα να σου γράφω πολλές ιστορίες για φίλους παραγωγούς και τεχνίτες: για τα Παλιόπαιδα με τα μέλια και τις ροδιές, την Ελένη με τα σαπούνια, τη Βάσω, την Ταϊσια, την Σταύρη, τη Γιωργία και την Σούλα με τα κοσμήματα, τη Δώρα με τα φωτιστικά, τη Φωτεινή με τα μπάνερ, τη Μαρία με τα κεριά, για έναν σούπερ ποδηλάτη-μάγειρα που δυστυχώς μαγειρεύει εξωτικά φαγητά μόνο για την πάρτη του και ο κατάλογος δεν τελειώνει.

Λοιπόν τι κοινό -σε μεγαλύτερο και μικρότερο ποσοστό- έχουν οι περισσότεροι από αυτούς τους οι εν δυνάμει φοβερούς τεχνίτες και παραγωγούς και ποιο μοιάζει να είναι το χαρακτηριστικότερο πρόβλημα:

Οι πιο πολλοί τεχνίτες δεν πιστεύουν στη σοβαρότητα της τέχνης τους και στο ότι αξίζει να την εξελίξουν.

Φυσικά οι τέχνες και τα προϊόντα τους για να εξελιχθούν χρειάζονται καθημερινή επανάληψη και βελτίωση-εσύ το ξέρεις καλά αυτό- ε, και αυτό δεν συμβαίνει.

Το συμπέρασμα το βγάλαμε πέρυσι προς την αλλαγή του χρόνου, όταν με μια φοβερή ομάδα οργανώσαμε μια μικρή έκθεση για τεχνίτες από την περιοχή.

Βέβαια, η έκθεση έδωσε ώθηση σε όλους μας και όλοι μαζί προσπαθούμε να πάμε τα πράγματα παρά πέρα αλλά, το πιο απλό να σκεφτείς, από τα 30 και βάλε άτομα κανείς δεν έχει προσωπική ιστοσελίδα με τη δουλειά του.

Τουλάχιστον, με αφορμή την έκθεση, οι περισσότεροι έφτιαξαν μια σελίδα στο Facebook.

Εδώ και χρόνια, παρακολουθώ πώς οι Άγγλοι, με την κρίση γύρω στο 2008, στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την οικονομία τους, έριξαν μεγάλο βάρος στις εφαρμοσμένες τέχνες, προσπαθώντας να ενισχύσουν την τότε αρκετά παραγκωνισμένη τους παράδοση με το arts & crafts.

Το τι αγορά έχουν στήσει σήμερα, 7 χρόνια μετά, δεν περιγράφεται· αρκεί να ρίξει κάποιος μια μικρή ματιά στο αντίστοιχο βρετανικό συμβούλιο.

Τέλος πάντων, εμείς μόνοι μας πρέπει να τα κάνουμε αυτά.

Αλλά, όπως λέει και ένας άλλος φίλος, είμαστε υπέρ της ελεύθερης αγοράς.

Ένα άλλο παράξενο που κάνουμε, που ομολογώ ότι, αν δεν έφευγα έξω, δεν θα το καταλάβαινα, είναι ότι σκεφτόμαστε πολύ και φυσικά κάνουμε λίγα.

Φυσικά, ο βαθύτερος λόγος που γράφω όλα αυτά είναι ότι και εγώ σπρώξιμο θέλω.

Βέβαια, καθώς στα γράφω, φτάνει στα αυτιά μου εκείνη η φοβερή φράση της μητέρας μου, που μου την είχε πει τόσες φορές σε εκείνη την ατελείωτη εφηβεία που την ακούω ακόμα στον ύπνο μου: ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Με τα χρόνια καταλαβαίνω πως χρειάζονται και πολλά άλλα.

Ωστόσο η λύση είναι μια: η δράση, πράξη ή όπως θες πες το.

yours,

Aνθή

(Αγαπητή Ανθή, είναι πολλοί οι παραγωγοί στην Ελλάδα. Και πολλοί έχουν αυτοπεποίθηση. Όταν τα καταφέρνεις μόνος σου, αποκτάς αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση έρχεται μέσα από σκληρή δουλειά. Γενικά, όλα έρχονται μέσα από σκληρή δουλειά. Παράλληλα, είμαστε μια χώρα με πολλές αδικημένες και παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες. Πολλές ιδέες, πολλή πάρλα αλλά, στην πράξη, λίγα πράγματα. Δεν απογοητεύομαι που η ιδέα μου δεν είχε την ανταπόκριση που περίμενα. Σημασία έχει να κάνεις αυτό που πιστεύεις. Επίσης, σημασία έχει να αγαπάς. Πιστεύω πως θα υπάρξει ανταπόκριση. Με αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, θα τα αλλάξουμε όλα. Μόνοι μας, χωρίς το κράτος-παρακράτος. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.