Χωρίς τίτλο

Αγαπητέ Φίλε καλησπέρα.
Όλοι γράφουν για τον Αϊλάν. Θα ήθελα να έχω μπροστά μου όλους όσους γράφουν και κοινοποιούν σχετικά με αυτή την τραγωδία, γιατί πρέπει να δουν μια τέτοια φωτογραφία και μια τέτοια μεταναστευτική κρίση για να ευαισθητοποιηθούν;

Ή δεν ξέρουν ότι γίνονται δεκάδες πόλεμοι παγκοσμίως ανελλιπώς και αδιαλείπτως; Όσο μεγαλώνω, οι άνθρωποι μου θυμίζουν στρουθοκάμηλο όλο και περισσότερο.

Όσο τρώμε μακαρόνια με κιμά μπροστά στην οθόνη μιας ΤV -που δείχνει νεκρούς από πολέμους και δεν τρέχει τίποτα επειδή δεν γίνεται ο πόλεμος στην αυλή μας- καλό είναι να σιωπούμε και να μην σχολιάζουμε κανένα νεκρό παιδί.

Η ανθρωπιά μας είναι νεκρή εδώ και καιρό και αυτό αφορά την πλειοψηφία. Η μειοψηφία πράττει πρώτα και μετά μιλάει.

Το 1992 στην Κω που υπηρετούσα έρχονταν καθημερινά βάρκες με Ιρακινούς , μετά την πρώτη καταιγίδα της Ερήμου. Όχι με αυτήν την ένταση αλλά και τότε τα πράγματα ήταν ζόρικα. Ήμουν στο φυλάκιο Ψαλίδι πάνω στην ακτή και το έβλεπα με τα μάτια μου.

Ήμουν 22 χρονών και είδα το Δίοπος Αντωνίου του Πολεμικού Ναυτικού να κουβαλάει σωρούς παιδιών, γυναικών και αντρών. Οι περισσότεροι έστρεφαν τα μάτια τους αλλού.
Εγώ έκλαιγα μαζί με ένα συνάδερφο και μου είπε « Δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ αυτό, ποτέ»

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και δεν θα σταματήσω ποτέ να σιχαίνομαι όσους περιμένουν μια φωτογραφία για να καταδείξουν την ανθρωπιά τους.

Παναγιώτης

Σημείωση: Action aid, Γιατροί χωρίς σύνορα, χαμόγελο του παιδιού, κιβωτός της αγάπης , και πολλές άλλες Μ.Κ.Ο. Αν φοβάστε ότι κάποια είναι μούφα ψάξτε και επιλέξτε. Αν δεν έχετε, σας ενημερώνω ότι έχετε. Μην πάτε βόλτα μια μέρα και κάντε μια μικρή κατάθεση. Μαγειρέψτε και μοιράστε. Πλύνετε και σιδερώστε ρούχα που δεν φοράτε και δώστε τα. Σκουντήστε όσους κοιμούνται, φωνάξτε και τσακωθείτε. Κάντε ότι μπορείτε και μην το πείτε πουθενά γιατί το κάνετε για εσάς και όχι για διαφήμιση. Και να θυμάστε ότι από τότε που οι άνθρωποι έβαλαν τους πασσάλους -που λέει ο Πιτσιρίκος- παντού υπάρχουν πόλεμοι.

(Αγαπητέ Παναγιώτη, είσαι άδικος. Και για αυτό, πρέπει να διαφωνήσουμε; Ας ευαισθητοποιηθούν οι άνθρωποι από μια φωτογραφία. Το θέμα είναι να ευαισθητοποιηθούν. Μερικές φορές, πιο εύκολα ταυτίζεσαι με ένα νεκρό παιδί, παρά με τριακόσιες χιλιάδες νεκρά παιδιά. Λες και μπορεί να είμαστε όλη μέρα με το μυαλό μας στον πόλεμο. Τα τελευταία 250 χρόνια, είναι ζήτημα αν το άθροισμα των ημερών που δεν γινόταν πόλεμος σε κάποιο σημείο του πλανήτη φτάνουν τον ένα χρόνο. Τι πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι; Να μην ζουν μέχρι να σταματήσουν οι πόλεμοι; Αφού είμαστε πολεμοχαρής ράτσα, τι να κάνουμε; Όταν θα υπάρξει η αταξική κοινωνία -εμείς δεν θα ζούμε τότε- θα σταματήσουν οι πόλεμοι. Μην σε πλακώσω τώρα στην ανάλυση για τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, το υποκείμενο, το αντικείμενο, την διαλεκτική και την υπεραξία, γιατί δεν θα τα διαβάσει κανείς. Θέλουν πιο εύπεπτα. Παναγιώτη, οι άνθρωποι βοηθάνε όπου μπορούν. Το βλέπω και το ξέρω. Παναγιώτη, δεν είναι τα ανώτερα ιδανικά που κινούν την πλειοψηφία των ανθρώπων. Είναι η ανάγκη που τους κινεί. Ιστορία ξέρεις, οπότε σκέψου το λίγο. Πάντα έτσι ήταν. Τα ανώτερα ιδανικά τα χρησιμοποιούμε εμείς μετά,Χωρίς για να μην φαινόμαστε πεζοί. Η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν έγινε επειδή ο Λένιν τους έταξε να τους μυήσει στον Μαρξ και στον κομμουνισμό. Ψωμί τους έταξε, γιατί πέθαιναν στους δρόμους. Κι αν πεθαίνεις της πείνας, δεν έχει κέφια για θεωρίες. Φιλιά στη σύζυγο και τα παιδιά. Δεν βλεπόμαστε πια συχνά -εσύ φταις που μετανάστευσες- αλλά σας αγαπάω πάντα. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.