Όποιος δεν καταλαβαίνει την διαφορά ή είναι ανιστόρητος ή ύποπτος

Φίλε μου Πιτσιρίκο
Σε όλη τη διάρκεια του μνημονιακού σφαγείου αναπτύχθηκε μια θεματική η οποία τα παλιότερα χρόνια δεν απασχολούσε σχεδόν κανέναν.
Μιλάω για τη συζήτηση περί “πατριωτισμού” και περί “εθνικισμού”.

Υπάρχουν πολλοί που ταυτίζοντας τις δυο έννοιες, τις απορρίπτουν κατευθείαν ως ακροδεξιές, φασιστικές ή, κατ’ ελάχιστον, γραφικές.

Για τον απλό λεγόμενο κόσμο, δηλαδή όλους εμάς, θα έπρεπε όμως να μπει το ερώτημα “αφού και τα δυο προσδιορίζουν το ίδιο πράγμα, γιατί υπάρχουν δυο διαφορετικές λέξεις;”

Πχ οι λέξεις “αγάπη” και “έρωτας” (για να μην προσθέσω και το “σεξ”) αν και αναφέρονται στο ίδιο κατά κάποιο τρόπο πράγμα, δεν είναι ίδιες.

Όπως συμβαίνει με τις λέξεις “ουρανός” και “στερέωμα”.

Υπάρχουν όμως ακόμα πιο λεπτοί διαχωρισμοί όπως αυτοί που εκφράζονται από τις λέξεις “επιθυμία” και “λαχτάρα”. “Πίκρα” και “μαράζι”. “Σπλάχνα” και “σωθικά”.

Για όλα αυτά, ακόμα και αν ίσως δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε ακριβείς προσδιορισμούς, όλοι μας, μέσα μας, “νοιώθουμε” τις διαφορές.

Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο με τον πατριωτισμό και τον εθνικισμό; Γιατί επικρατεί τόση σύγχυση;

Προφανώς, γιατί εκπορεύεται από κάποιους που έχουν συμφέρον η σύγχυση αυτή να υπάρχει και στη συνέχεια καλλιεργήθηκε από άλλους που από τη μια ξέχασαν ή δεν εμβάθυναν στο πραγματικό νόημα της κάθε λέξης και από την άλλη στιγμάτισαν το γεγονός ότι η λέξη “πατρίδα” πάρα πολλές φορές βρέθηκε στο στόμα εκπρόσωπων στυγερών καθεστώτων.

Οι δικτάτορες αλλά και οι αστικές τάξεις της Ευρώπης του 20ου κυρίως αιώνα συχνά καταχράστηκαν και βεβήλωσαν την έννοια της πατρίδας, προκειμένου να επιβάλλουν πολέμους στους λαούς.

Όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα το 1941, υποχρέωσαν τους Έλληνες σε ένα πόλεμο και σε μιαν αντίσταση που κράτησε 4 χρόνια και προκάλεσε χιλιάδες θύματα. Γερμανοί και Έλληνες στον ίδιο πόλεμο πολέμησαν.

Μπορούμε όμως να τους πούμε πατριώτες και τους δυο επειδή τάχα πολεμούσαν και οι δυο για την πατρίδα τους;

Σαφώς και όχι. Οι Έλληνες που υπερασπίζονταν τον τόπο τους που δέχτηκε απρόκλητη επίθεση ήταν, ναι, πατριώτες και ο αγώνας τους πατριωτικός, της δικής τους πατρίδας.

Οι Γερμανοί που επιτέθηκαν απρόκλητα έναν ξένο τόπο δεν ήταν πατριώτες. Ήταν εθνικιστές και ο αγώνας τους κατακτητικός, μιας ξένης πατρίδας.

Η ίδια η έννοια του διεθνισμού τι ακριβώς επαγγέλλεται;

Αποδεχόμενη την ύπαρξη των εθνών, η μαρξιστική αντίληψη της μελλοντικής κοινωνίας προσβλέπει στο ξεπέρασμα των εθνών μέσα από την αδελφοσύνη όλων των λαών.

Όχι μέσω κατακτητικών πολέμων ή νομισματικών ενώσεων.

Με άλλα λόγια, εγώ και ο Γερμανός θα προχωρήσουμε στην διεθνιστική κοινωνία μέσω αυτοτελούς απόφασης αυθύπαρκτων λαών που είναι αφεντικά στους τόπους τους και όχι μέσω τετελεσμένων στο πεδίο της μάχης ή μυστικών αποφάσεων σε σκοτεινά δωμάτια, ερήμην των λαών.

Αλλά ακόμα και σε μια πανανθρώπινη κοινωνία αδελφωμένων λαών χωρίς έθνη, η έννοια της πατρίδας δεν θα πάψει να υπάρχει.

Η πατρίδα υποδηλώνει μια σειρά από ήθη και έθιμα που δεν θα ταυτιστούν ποτέ γιατί απορρέουν από παραδόσεις που σε μεγάλο βαθμό σχετίζονται και με την ιστορία του κάθε λαού αλλά και με τις κλιματολογικές συνθήκες του κάθε τόπου και το φυσικό περιβάλλον που συνδέεται με αυτές.

Την εποχή των κατακτητικών πολέμων η λέξη “πατρίδα” ήταν βούτυρο στο ψωμί των πολεμοκάπηλων.

Σήμερα, όμως, που η κατάκτηση, τουλάχιστον στα μέρη μας, συντελείται όχι με πολέμους αλλά με την περίφημη “ολοκλήρωση”, η λέξη “πατρίδα” αποτελεί κόκκινο πανί για τους ταξικούς απόγονους των πολεμοκάπηλων.

Γι’ αυτό και κάνουν ότι μπορούν για να την απαξιώσουν και να την ταυτίσουν με ναζιστικά μορφώματα παντού στην Ευρώπη. Τα μορφώματα αυτά όμως μόνο πατριωτικά δεν είναι. Η ιδεολογία τους είναι ξεκάθαρα εθνικιστική και για το λόγο αυτό τα σύμβολα τους αποτελούν παραλλαγές της ναζιστικής σβάστικας.

Το έχω διαβάσει και από σένα φίλε Πιτσιρίκο και θα το μεταφέρω κάπως διαφορετικά: Πατριώτης είναι όποιος αγαπάει την πατρίδα του και σέβεται τις πατρίδες των άλλων.

Εθνικιστής είναι όποιος φαντασιώνεται με τη “ράτσα” του και περιφρονεί τις “ράτσες” των άλλων. Είναι λάτρης των pedigree για ανθρώπους.

Τούτες τις μέρες που μοναδική μας άμυνα είναι η ένωση του λαού και η υπεράσπιση της πατρίδας και όχι η αναζήτηση του “σωστού” “ηγέτη” όπως κάποιοι νομίζουν, όποιος εξακολουθεί να λοιδορεί την πατρίδα μας καλό θα ήταν να ξυπνήσει από τον λήθαργο της παρερμηνείας.

Θα τα βρούμε όλα μπροστά μας και τότε δεν θα έχουμε διάθεση (όσοι από μας έχουν) να γράφουμε ο καθένας τη μπούρδα του στο διαδίκτυο. Θα καίγονται τα μπατζάκια μας και θα πρέπει να υπερασπιστούμε κάτι.

Μπορεί να μου βρει κάποιος τι θα είναι αυτό που θα πρέπει να υπερασπιστούμε;

Τα εργασιακά μας δικαιώματα; Βάσει ποιας εργατικής νομοθεσίας;

Τις συντάξεις; Βάσει ποιου συνταξιοδοτικού;

Τα νοσοκομεία και τα σχολεία; Βάσει ποιων συνταγματικών δικαιωμάτων;

Την ενέργεια και το νερό; Βάσει ποιων ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Πώς θα τα διεκδικήσουμε όλα αυτά, αφού τα μνημόνια τα έχουν ήδη καταργήσει;

Με απεργίες; Πάμε καλά; Απεργίες δεν γίνονται σε μια κοινωνία σε εσωτερική υποτίμηση και σε φάση αποπληθωρισμού όπου ο καθένας τρέμει μην χάσει μια θέση για την οποία πληρώνεται όποτε καπνίσει του εργοδότη ή όποτε αντικειμενικά μπορεί ο εργοδότης.

Απεργίες γίνονται σε μια οικονομία σε ανάπτυξη και με ένα εργατικό κίνημα δυνατό και οργανωμένο.

Διεκδικείς αυτό που δικαιούσαι. Σήμερα δεν δικαιούμαστε τίποτα. Τα δικαιώματα μας έχουν διαγραφεί μονοκοντυλιά.

Και από ποιον θα τα διεκδικήσουμε; Από μια Βουλή που με το 3ο μνημόνιο νομοθέτησε τον ρόλο της σαν διεκπεραιωτή εντολών; Ή θα πηγαίνουμε στο Βερολίνο να κάνουμε πορείες διαμαρτυρίας;

Ο μόνος τρόπος να τα πάρουμε πίσω, όχι απλά να τα διεκδικήσουμε, είναι να ανατρέψουμε αυτά που παράνομα έχουν ψηφιστεί.

Αυτά που η συντεταγμένη πολιτεία της χώρας που ζούσαμε, της πατρίδας μας, μας εγγυάτο. Με την προοπτική να κάνουμε την εγγύηση αυτή ισχυρότερη.

Με ένα νέο Σύνταγμα ολοκληρώνοντας αυτό που η Εθνική Αντίσταση άφησε ημιτελές.

Ο μόνος τρόπος να τα πάρουμε πίσω είναι να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας. Να ορίζουμε εμείς τον τόπο μας.

Οι εκλογές της Κυριακής δεν μπορούν βέβαια να είναι η οριστική λύση.

Θα μπορούσαν ίσως κάτω από άλλες προϋποθέσεις όμως όπως είναι τα πράγματα αυτό τώρα είναι αδύνατον. Τουλάχιστον ας τους δυσκολέψουμε το καταστροφικό έργο.

Ας ψηφίσουμε μικρά εξωκοινοβουλευτικά και αντιμνημονιακά κόμματα.

Γιατί, αν η αποχή είναι μεγάλη, τότε θα αποκλειστούν από τη Βουλή τα μικρά κόμματα και οι μνημονιακές δυνάμεις θα σαρώσουν στην κατανομή των εδρών.

Φίλε Πιτσιρίκο, σε χαιρετώ και σ’ ευχαριστώ για την φιλοξενία

Ο Γιώργος του ΚΛΙΚ

(Αγαπητέ Γιώργο, δεν είναι δυνατόν να συγχέουν κάποιοι τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό. Υπάρχουν και τα λεξικά. Συμφωνώ με αυτούς που λένε πως πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια. Αλλά κι αυτά τα παιδικά χρόνια, κάπου τα ζήσαμε. Σε κάποιο τόπο. Δεν ήμασταν στα σύννεφα. Ο καπιταλισμός είναι ιμπεριαλισμός, είναι εθνικισμός. Και ξεχνάμε πως ο φασισμός είναι κι αυτός παιδί του Διαφωτισμού. Κανείς δεν το λέει αυτό ανοιχτά αλλά έτσι είναι. Λυπάμαι που τόσο εύκολα πολλοί άνθρωποι πέφτουν στην παγίδα του εθνικισμού. Ακόμα και καλοί άνθρωποι. Η λύση για την Ελλάδα είναι πατριωτική πια. Γιατί είναι θέμα επιβίωσης. Την απάντηση θα την δώσει η κοινωνία -μακριά από μικροκομματικούς διχασμούς- και όχι τα κόμματα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.