Αντέχουμε να τα δούμε;

Πιτσιρίκο μου αγαπημένε,
Τον τελευταίο καιρό ένα πράγμα καταλαβαίνω: έχεις περάσει στο στάδιο του θυμού και αυτό είναι φανερό σε κάθε σου σχόλιο και σε κάθε σου κείμενο. Σε καταλαβαίνω. Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ, με μια ίσως μικρή διαφορά στην ένταση αυτού του θυμού, ίσως γιατί κατά βάθος δεν πιστεύω στους ανθρώπους. Ή για την ακρίβεια δεν πιστεύω στον απομονωμένο άνθρωπο.

Ας είμαστε λίγο ρεαλιστές όμως, πώς περιμέναμε να αντιδράσουν οι σοκαρισμένοι-μετά το δημοψήφισμα- υποστηρικτές του ΟΧΙ;

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι εσκεμμένα μας έβαλαν σε αυτή την ψυχολογική παγίδα του δημοψηφίσματος.

Εσκεμμένα άλλαζε το σκηνικό μέρα με τη μέρα με ρυθμούς απίστευτα γρήγορους, εσκεμμένα γίναν τόσο γρήγορα τα πράγματα, ώστε να είναι αδύνατο να περάσεις σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα από την απογοήτευση και την κατάθλιψη στη δράση.

Εσκεμμένα μας κυνηγούν τόσα χρόνια με ληγμένα χημικά στις πορείες, για να ζούμε την ψευδαίσθηση ότι αγωνιζόμαστε.

Και όλα αυτά, εν γνώσει τους ότι η αποδόμηση της κοινωνίας έχει ξεκινήσει από τότε που ο καθένας πείστηκε να κυνηγά τον προσωπικό του πλουτισμό.

Η αλλοίωση που έχουμε υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες σαν κοινωνία είναι απίστευτη. Αλλά είναι προϊόν δυτικής χειραγώγησης.

Οι δυτικές κοινωνίες είναι δομημένες από ανθρώπους-μονάδες, καθένας από τους οποίους κυνηγάει το προσωπικό του success story. Προσωπικός πλούτος, ατομισμός και πάρτυ φιλανθρωπίας.

Οι δυτικές κοινωνίες είναι πολύ σκληρές και το ξέρουν καλά όσοι ζουν σε αυτές.

Απίστευτο στρες μέχρι τα 70 σου, για να συμμετέχεις στο τρίπτυχο σπίτι–αμάξι-10 μέρες διακοπές τον χρόνο.

Με σκοπό να κερδοσκοπήσουν οι πολυεθνικές. Ακόμα και η έρευνα στα πανεπιστήμια προωθείται με βάση το ‘’τι πουλάει’’.

Είναι δυστυχώς πιο εύκολο να πεις ‘’πάω να βρω την τύχη μου στο εξωτερικό’’ παρά να αναζητήσεις τρόπους να οργανώσεις με συνανθρώπους σου τη Marinaleda νούμερο 2.

Ε, αυτό είναι το θλιβερό.

Αυτό πρέπει να ξεπεράσουμε.

Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ με αφεντικά -όπως και ΟΛΟΙ οι ευρωπαίοι πολίτες-, που δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε χωρίς αυτά.

Έτσι μας έμαθαν, έτσι μας επιβάλλουν, δεν διαφωνώ.

Όταν όμως το συνειδητοποιείς, μπορείς και να το αλλάξεις. Παραδείγματα διαφορετικότητας υπάρχουν.

Εμπρός λοιπόν, αδέρφια, αντέχουμε να τα δούμε;

Υ.Γ. Δεν με νοιάζει αν οι σημαντικοί άνθρωποι διέπρεψαν στο εξωτερικό. Ας ζήσω μια απλή ζωή στον τόπο μου, μου αρκεί.

Σε φιλώ.

A.

(Αγαπητή φίλη, δεν είναι ωραίο να μου κάνετε ψυχανάλυση από το Διαδίκτυο. Αυτά τα έκαναν το 2002. Να δεχτώ, όμως, πως έχω θυμό. Και τι να έχω, όταν, μετά από 6 χρόνια χρεοκοπία και 3 μνημόνια, διαπιστώνω πως δεν θέλουμε να κάνουμε ένα βήμα, πως δεν έχει αποδοθεί Δικαιοσύνη, πως όλα τα λαμόγια είναι στην θέση τους, πως οι νέοι Έλληνες φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό, πως, πως, πως; Θα έπρεπε όλοι να είναι θυμωμένοι. Και, κυρίως, με τους εαυτούς τους. Είναι ποτέ δυνατόν, μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί, οι Έλληνες να ψηφίζουν το 2015 πάνω από 80% μνημονιακά κόμματα; Θυμός στα αρχαία ελληνικά σημαίνει “ψυχή”. “Θυμώνω, άρα υπάρχω” έγραψα πριν από δέκα χρόνια. Εγώ θα πεθάνω θυμωμένος. Αν σταματήσεις να θυμώνεις με την αδικία, έχεις γίνει ένα με το κτήνος, που έλεγε ο Χατζιδάκις. Αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι και τόσο θυμωμένος τελικά. Ξέρω πως οι ηλίθιοι είναι αήττητοι. Δεν μπορείς να τους νικήσεις με τίποτα. Οπότε, τους αποφεύγεις. Αυτό κάνω πια. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.