Βρείτε τις διαφορές

Γεια σου πιτσιρίκο,
Ένα τείχος προκαλεί αηδία και αποτροπιασμό (Λίμα, Περού). Άλλα δεν κατακρίνονται και τόσο ανοιχτά ή και καθόλου (Παλαιστίνη), ενώ κάποια θεωρούνται και αναγκαία έργα (φράχτης Έβρου, βουλγαρικός και ουγγρικός φράχτης κ.τ.λ.). Ας μην επεκταθούμε και στα αόρατα «τείχη», γιατί θα κουράσω.

Η βίαια καταστολή διαδηλώσεων, πορειών και συγκεντρώσεων μπορεί επίσης να τροφοδοτήσει διαφορετικά συναισθήματα, σε διαφορετικούς ανθρώπους. Παρίσι (2005), Αθήνα (2008), Βόρεια Αφρική – Αραβική Άνοιξη (2010),Τουρκία 2015 κ.α.

Η ωμή φίμωση ΜΜΕ με την είσοδο δυνάμεων καταστολής στα στούντιο σε άλλες περιπτώσεις θεωρείται αυταρχική απόφαση (Τουρκία – Kanalturk και Bugun TV), ενώ σε άλλες αναδιάρθρωση (Ελλάδα- ΕΡΤ). Ας μην αναφερθούμε και στην χειραγώγηση της ενημέρωσης και τα υπόλοιπα γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Η δολοφονία παιδιών γενικώς συγκινεί, αλλά άλλοτε χαρακτηρίζεται ως τραγωδία –τι γενικό και αόριστο ε;- (αμέτρητοι Αϊλάν), άλλοτε ως λογική άμυνα με, ίσως, αχρείαστη δόση βίας (Αμερική, Παλαιστίνη), και άλλοτε ως μεμονωμένο περιστατικό (Γρηγορόπουλος).

Νομίζω αρκούν αυτά για να καταλάβεις πού το πάω. Ξέρω, συγκρίνω μήλα με πορτοκάλια (;). Πολλά τα «ναι, αλλά» και οι ενστάσεις. Έχουν όμως καμία σημασία τελικά;

Ελπίζω για την διαφορετική αντιμετώπιση και τις αντιδράσεις μας απέναντι σε τέτοια θέματα και γενικότερα για την στάση ζωής μας να ευθύνεται ο «στρουθοκαμηλισμός» και η υποκρισία– γιατί αυτά προϋποθέτουν ότι τουλάχιστον έχουμε αίσθηση της κατάστασης – και όχι η έλλειψη κρίσης ή αντίληψης. Τότε ίσως υπάρχει ελπίδα.

PS. Ελπίζω το ναι που είπες σήμερα να είναι για καλό. Το δικό σου καλό. Κάποιες φορές πρέπει να κοιτάς και τον εαυτό σου. Άλλο ηρωισμός και άλλο βλακεία.

Με όλη την αγάπη μου.

Κωνσταντίνος

(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, έχω την αίσθηση πως ζούμε την παγκόσμια αρρώστια. Δεν είναι μόνο αυτά που γράφεις. Η δήλωση Νετανιάχου για το Ολοκαύτωμα, η έμμεση συγγνώμη Μπλερ για 1,5 εκατομμύριο άμαχους νεκρούς στο Ιράκ από έναν «λάθος πόλεμο», κάτι δεν πάει καλά. Κωνσταντίνε, πάρα πολλοί πολίτες είναι στο κυνήγι της επιβίωσης, οπότε, ίσως, είναι πολυτέλεια για κάποιους να σκέφτονται τα τείχη και τη βία. Δεν προλαβαίνουν να τα σκεφτούν. Επίσης, οι πολίτες έχουν επίγνωση πως δεν μετράει η γνώμη τους. Το δημοψήφισμα στην Ελλάδα και οι πρόσφατες εκλογές στην Πορτογαλία είναι δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα. Αλλά το στομάχι μου μου λέει πως κάτι πολύ κακό θα συμβεί. Και μπορεί να είναι για καλό, τελικά. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.