Ηθικά ρετάλια

Πιτσιρίκο,
Τα γράφω πιο πολύ για να τα πω που λέει κι ο Άκης Πάνου, χωρίς να με ρωτήσεις. Δημόσια έκφραση της απογοήτευσης αυτού που δεν περίμενε τίποτε.

Να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλο μου δεν μπορώ.

Ποτέ μου δεν είχα μεγάλες προσδοκίες από το ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα συνονθύλευμα από τα πιο ετερόκλητα στοιχεία. Ρομαντικοί των κινημάτων, άλλοτε εκπρόσωποι του κομμουνιστικού κινήματος που έγιναν παράγοντες και αποκόπηκαν σταδιακά πλήρως από αυτούς που θα έπρεπε να εκπροσωπούν, γυρολόγοι ή πρώην (για πάντα, δηλαδή) πασόκοι συνδικαλιστές με βαθιά γνώση των εξουσιαστικών μηχανισμών, εκπρόσωποι του καθηγητικού κατεστημένου των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και της «διασύνδεσης» με την αγορά και οι αισχρότεροι πασοκοπαράγοντες, πρώην βουλευτές και υπουργοί με μηχανισμούς τεράστιους που μετέφεραν αυτούσιους λες κι ήταν franchise.

Ε, δεν το λες και στοιχεία για την πιο ελπιδοφόρα χημική αντίδραση.

 
Λιγότερες ακόμη ελπίδες είχα για τον Τσίπρα.

Ένας άνθρωπος -όσο νέος ή «νέος» κι αν είναι- που τρέφει αυτές τις φιλοδοξίες εξουσίας, είναι πρόθυμος για όλους τους συμβιβασμούς, για κάθε ξεφτίλα, προκειμένου να πετύχει να φτάσει εκεί που θεωρεί πως του κλήρωσε.

Είναι προφανές ότι πολύ γρήγορα θα κάνει την κρίσιμη «παραδοχή» όλων των προηγούμενων.

«Αφήστε το σε εμάς, που ξέρουμε καλύτερα το καλό σας».

Πρόσθεσε σε αυτό και την πλήρη έλλειψη θεωρητικού βάθους, και εξηγείς αυτό που συνέβη. 

Παρά ταύτα, συγκινήθηκα κι εγώ με την Καισαριανή. Χάρηκα κι εγώ για την, έστω μιας μέρας, εκδίκηση των ηττημένων.

Έφαγα τον παπά ότι «επιτέλους θα μας κυβερνήσουν και κάποιοι, που έστω κι αν χώρισαν οι δρόμοι μας αργότερα, στις παλιές τουλάχιστον μάχες ήταν στη δική μας πλευρά του λόφου».

Όμως, αυτό που ζήλευα κρυφά, καταδικασμένος να τους παρακολουθώ από την απόσταση της ιδεολογικής μου αντίθεσης, ήταν η μεγάλη συστράτευση στις γραμμές τους ανθρώπων είτε εντελώς ανένταχτων ως τότε, είτε απογοητευμένων που επαναδραστηριοποιουνταν.

 Κι επρόκειτο πολλές φορές για ανθρώπους με ποιότητα, ήθος και καθαρά μάτια. 

Πολλούς από αυτούς τους τελευταίους τους έβγαλαν και μπροστά οι συριζαίοι.

 Στο νομό μου, έναν από εκείνους τους νομούς που έγιναν μαύροι από τη σκιά του εμφυλίου -που λες ακόμη ότι τον πλακώνει-, τέτοιον άνθρωπο βγάλαμε και βουλευτή.

Αλλού, οι «ενθουσιασμένοι» έγιναν γραμματείς σε τοπικές, στελέχη σε συνδικάτα ή spokesmen Στα καφενεία (μην το υποτιμάς αυτό). 

Ε, λοιπόν, όπως σου είπα, δε σοκάρομαι ούτε από το πώς εξελίχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από το πώς αποκαλύφθηκε ο Τσίπρας.

Για τις συνέπειες, όμως, σε αυτούς τους ανθρώπους λυπάμαι.

Οι πρωτοασχολουμενοι με την πολιτική, με την Αριστερά, θα ζήσουν για πάντα με την αυταπάτη ότι αυτό είναι Αριστερά.

Και θα πάρουν, μάλιστα την αυταπάτη τους και θα κάνουν κοινωνούς της και τα παιδιά τους.

Αριστερά της ανάθεσης, της βόλεψης «ελλείψει εναλλακτικής» που θα την ταυτίσουν μάλιστα όπως κάνει ο ξεφτιλισμένος επικεφαλής τους με το Μακρονήσι και την θυσία του σωμένου στο Μεσόβουνο που γύρισε να πεθάνει με τους χωριανούς του γιατί δεν άντεχε να ζήσει στη ντροπή ότι μόνο εκείνος είχε γλιτώσει.

Χαμένη γενιά για το κίνημα. Χαμένες ψυχές.

Βορά στους φασίστες και στα αφεντικά τους. Αδύναμοι και μόνοι.

Κι ύστερα οι παράγοντες. Αυτοί που οι ικανότητές τους, τους έκαναν βουλευτές, καθοδηγητές τοπικών ή καφενειάρχες.

 Περιφέρονται σήμερα σαν άδεια ασκιά από δημόσιο σε ημιδημόσιο βήμα, κηρύσσοντας το λόγο της θατσερικής ΤΙΝΑ με ανάμικτα αισθήματα, κινούμενοι ανάμεσα στη σιχασιά που κι αυτοί νιώθουν για τους σταθάκηδες και τους φλαμπουράρηδες και τους παππάδες -που κάνουν τα deals- και στην ανάγκη να επιβιώσουν οι ίδιοι όσο καλύτερα μπορούν, αφού συνέδεσαν τη ζωή τους με την προοπτική του μηχανισμού που υπηρετούν.
 
Από αυτούς απογοητεύτηκα περισσότερο φίλε. Αυτοί με σοκάρουν κάθε μέρα και περισσότερο.

Κάθε μέρα και ένας ακόμη. Ηθικά ρετάλια.

Άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι παραδείγματα. Πάνε κι αυτοί. 

Αφιερωμένο στο Μιχάλη Κ. που τον εκτιμούσα. 

fauxtis

(Αγαπητέ φίλε, είναι εξαιρετικό το κείμενό σας. Καταλαβαίνω απόλυτα τι γράφετε. Δεν ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετοί άνθρωποι που εκτιμούσα και με κάποιους από αυτούς περπατήσαμε μαζί πολλές φορές στους ίδιους δρόμους. Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ελπίδα για μένα, ήταν μια ελπίδα για πολλούς μετά την ακροδεξιά του Σαμαρά, που ήταν ντροπή ακόμα και για την Νέα Δημοκρατία. Θα ήθελα μόνο σε όσα γράφετε να κάνω μια μικρή επισήμανση: Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν διαπίστωσαν το προσκύνημα και την απάτη του Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας. Άρα, δεν ήταν όλοι ίδιοι. Όπως δεν ήταν όλοι ίδιοι στο ΠΑΣΟΚ του 1981, όταν θριάμβευσε στις εκλογές. Και τότε, υπήρξαν πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που -μόλις διαπίστωσαν την διάσταση μεταξύ λόγων και πράξεων- ξεχώρισαν την θέση τους και αποχώρησαν. Δεν ξέρω γιατί οι περισσότεροι Έλληνες δεν βλέπουν τους ανθρώπους που διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και παραιτούνται. Ίσως, γιατί οι Έλληνες θέλουν να είναι πάντα με τους «νικητές». Και από νίκη σε νίκη, φτάσαμε στον όλεθρο. Εγώ επιμένω να εστιάζω σε αυτούς που δεν εξαγοράστηκαν και δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους. Με αυτούς είμαι. Με τους «απέξω». Αυτοί μου δείχνουν τον δρόμο. Να είστε καλά.)

(Όσο για την επίσκεψη Τσίπρα στην Καισαριανή, να τι έγραψα στον Τσίπρα, όταν, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, δήλωσε ότι θα ξαναπάει στην Καισαριανή, αν νικήσει στις εκλογές. Να θυμίσω ότι δεν πήγε.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.