Θα μετανιώσουν;

Φίλε Πιτσιρίκο
Μόλις έχω γυρίσει από τον γιατρό. Τίποτα σημαντικό. Όλα καλά.
Πριν όμως περάσω την πόρτα του ιατρείου, θα σου αναφέρω πως πέρασα στην αίθουσα αναμονής.
Δυο καναπέδες, ένας 3θέσιος κι ένας 2θέσιος και μια τηλεόραση να παίζει. Η ειδικότητα του γιατρού παραπέμπει σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας.

Μπαίνω λοιπόν, και κάθομαι στην μόνη κενή θέση. Κανείς δεν μιλάει. Μόνο η τηλεόραση παίζει. Ειδήσεις.

Στα πρόσωπα των ασθενών ο πόνος ζωγραφισμένος. Φλερτάρει με την δυστυχία.

Τα ραντεβού έχουν πάει πίσω λόγω ενός έκτακτου περιστατικού. Συνειδητοποιώ ότι θα αργήσω, και χαζεύω την τηλεόραση για να περάσει η ώρα.

Κανάλι δεν μπορώ να αλλάξω, οπότε αναγκαστικά βλέπω ειδήσεις. Πρώτο πλάνο τα δύστυχα πρόσωπα των ασθενών και backround ο τηλεαστέρας που νουθετεί.

Κι εκεί αρχίζω και βυθίζομαι στις σκέψεις μου. Βοηθάει και το contrast των εικόνων.

Το μυαλό μου με πάει 6 χρόνια πίσω, τότε που ξεδιπλωνόταν το όλο σχέδιο καταλήστευσης πολιτών και κράτους.

Τότε, εντάξει, πολλοί στα πλαίσια της αφέλειας και της πλαστής ευημερίας αποδέχονταν να μας κυβερνήσουν οι ξένοι για λίγο, να…, να…, να….

Εγώ το δέχομαι. Πολλοί την πάτησαν έτσι. Δεκτό.

Από τότε βέβαια, έχουν γίνει πολλά. Έχουν ειπωθεί και γραφτεί χιλιάδες φορές.

Οι πολίτες έχουν καταλάβει πλέον το παραμύθι, και έχουν βγάλει τα συμπεράσματα τους. Όσο μπορεί ο καθένας βέβαια.

Όταν τρέχεις με 300 προς τον τοίχο, ok, δεν τον βλέπεις, αν απέχεις χιλιόμετρα. Αλλά όταν φτάνεις πλέον στα δύο μέτρα, θα τον δεις. Όσο μύωπας κι αν είσαι.

Κι εκεί έρχεται ο τηλεαστέρας να με προβληματίσει. Όλοι αυτοί, δημοσιογράφοι κυρίως, που προπαγανδίζουν κάργα, που στηρίζουν μέχρι τέλους τα θνησιγενή μνημόνια και νουθετούν τον κόσμο κουνώντας το δάχτυλο σε κάθε αντίθετη φωνή, άραγε θα μετανιώσουν;

Όταν αντικρίσουν πλέον κατάματα τα συντρίμμια και μυρίσουν την μυρωδιά του θανάτου από την σύγκρουση όλης της κοινωνίας με τον τοίχο, άραγε θα αναρωτηθούν ποτέ αν λάθευαν όλα αυτά τα χρόνια;

Γιατί, για να μην αλλάζουν στάση μέχρι τώρα, αυτό δείχνει ότι πιστεύουν αυτή τη πολιτική. Αλλά ο τοίχος ήρθε πολύ κοντά πλέον. Φτάσαμε στη σύγκρουση. Είναι αναπόφευκτο.

Οι κοινωνία έχει φτάσει στα όρια της. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω, πιτσιρίκο μου.

Και να θέλεις να βοηθήσεις, δεν μπορείς. Δεν έχεις. Πολλοί εν δυνάμει επίκουροι, έχουν περάσεις στην απέναντι πλευρά.

Φρονώ ότι έχεις δίκιο. Μόνο η ανάγκη, η Αγία ανάγκη θα μιλήσει, όταν έρθει η ώρα.

Μακάρι να προλαβαίνουμε να πατήσουμε το φρένο. Βέβαια, ίσως να είναι καλύτερα να πέσουμε στον τοίχο. Μακάρι να έχουμε κράνος που να βαστάει.

– Κύριε τάδε, η σειρά σας.
– Μισό λεπτό. Κάτι υστερόγραφα γράφω κι ερχομαι.

Υ.Γ. 1 Η Ζάκυνθος σούπερ.
Υ.Γ. 2. Οι Συριζαίοι ούτε το πιο απλό δεν κάνανε. Να καταργήσουν τον εμετικό νόμο των διοδίων. Κώλωσα, πιτσιρίκο, και τα πλήρωσα όλα. Δεν τα πλήρωνα παλιά.
Υ.Γ. 3 Μόνο ένα χρέος έχουμε. Να δώσουμε στα παιδία μας καλύτερη κοινωνία από αυτήν που παραλάβαμε. Αυτός είναι και ο σκοπός μας.
Υ.Γ. 4 Θα σου φανεί παράξενο αλλά έναν καφέ μαζί σου τον έπινα άνετα. Όπου θέλεις.
Υ.Γ. 5 Είναι απίστευτα δύσκολο τελικά, να γράψεις ένα απλό κείμενο και να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου. Θέλει ταλέντο που δεν το έχουν πολλοί.
Υ.Γ. 6 Πάω μέσα. Έχει κόσμο και με κοιτάνε ήδη στραβά.

Κώστας

(Αγαπητέ φίλε, εμένα μου λένε πως είμαι αφελής αλλά εσείς -και το λέω με αγάπη- μάλλον είστε πιο αφελής. Αυτοί οι δημοσιογράφοι που λέτε είναι ξεπουλημένα κτήνη. Δεν λένε αυτά που πιστεύουν, λένε αυτά που θέλουν τα αφεντικά τους. Περιμένετε να μετανιώσουν; Έχετε δει ποτέ κάνα κτήνος να μετανιώνει; Επίσης, να τη χέσω την μετάνοιά τους. Όσο για τα υπόλοιπα, τώρα πια ο καθένας είναι μόνος του απέναντι στην κρίση. Το όποιο κίνημα εξαφανίστηκε. Λογικό, πολλή απάτη, πολλή βλακεία, πολύ κόλλημα. Και πολλή εθελοδουλία. Το είδαμε στις εκλογές πριν από ένα μήνα. Η Ζάκυνθος κούκλα. Παλιότερα, ήταν ακόμα πιο όμορφη. Και οι άνθρωποι ήταν πιο όμορφοι. Να πίναμε έναν καφέ αλλά, επειδή θέλουν πολλοί να πιούμε καφέ, να μην τον πιούμε, για να μην παρεξηγηθούν. Εύχομαι να είστε σιδερένιος. Να σκάσετε από υγεία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.