Λούμπεν

Γειά σου πιτσιρίκο. Οι Ελληνάρες διάλεξαν τον δρόμο της αριστεράς. Πιό σωστά το δρόμο της δεξιάς που φοράει τη προβιά της αριστεράς αλλά διαμηνύει αριστερά και δεξιά οτι στην πραγματικότητα βρίσκεται στο κέντρο. Σοφό, δηλαδή κουτοπόνηρο, όπως έγραψε και ο Ραφαηλίδης, οι Έλληνες νιώθουν πιο στο σπίτι τους όταν αυτοπροσδιορίζονται στο κέντρο επειδή δεν έχουν καμιά ιδεολογία.

Και τί να τις κάνει κανείς τις ιδεολογίες αφού δεν τρώγονται. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και πάντα να περνά το δικό μας, αυτή φίλε μου είναι ιδεολογία.

Όταν βλέπω τους γνωστούς μου τους αριστερούς τους νεοαριστερούς στο δρόμο, φροντίζω να φαίνομαι απασχολημένος και αλλάζω με τρόπο πεζοδρόμιο.

Μερικές μέρες μετά τις εκλογές, συναντώ έναν από αυτούς και, θέλοντας να ξύσω τις πληγές μου, γύρισα μετά τα τυπικά με μαεστρία τη κουβέντα στα πολιτικά.

Έτσι, για να διαπιστώσω με επιτόπια αυτοψία πού βαδίζουν και πού βαδίζω εγώ.

Μου δηλώνει με το ύφος περήφανου μικροαστού ψηφοφόρου ότι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ για να μη βγεί η Δεξιά.

Του λέω οτι εγώ δε τους ψήφισα γιατί δεν διαφέρουν σε τίποτα από την Δεξιά και τα ρέστα.

ΔεΝ μπορούσε να το καταλάβει και στράβωσε. Όταν τον βλέπω στο δρόμο τώρα, όπως σου είπα, αλλάζω πεζοδρόμιο· δεν μπορώ να τα βάζω με βλάκες γιατί κάθε φορά θα χάνω και θα μου κλέβουν και ένα κομάτι του εαυτού μου.

Πριν τις εκλογές, βρίσκομαι σε εκκλησία σε μνημόσυνο αγαπημένου προσώπου.

Μετά την αηδία που ένιωθα με το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ, πίστευα αυτοαπατώμενος οτι το Τσιπρέϊκο θα πάει πάλι στο 4%.

Έλα, όμως, που τα παχύδερμα, οι ψηφοφόροι ντε, δεν πήραν και πολύ χαμπάρι και δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να επιβραβεύσουν τους απατεώνες.

Σε ένα πηγαδάκι έξω από την εκκλησία, σε μια κουβέντα που σερνόταν μεταξύ αχαλίνωτης ηλιθιότητας και κατεστραμμένων εγκεφάλων που απέτυχαν να ανθίσουν, άρχισαν πραγματικά να με ζώνουν τα φίδια.

Έλεγαν, μεταξύ άλλων, ότι δεν πρέπει να βγεί η Δεξιά, και μάλιστα μερικοί βγήκαν από το καβούκι τους και δήλωναν παραδοσιακοί πασόκοι το οποίο τώρα τους τελείωσε, οπότε φυσικό ήταν να πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά, ούτε που να σκεφτώ να ανοίξω κουβέντες μαζί τους.

Εντάξει, να μην τους αδικώ κιόλας, ήταν όλοι τους λούμπεν προλετάριοι, άντε και κανά δυο μικροαστοί, αλλά λούμπεν και αυτοί.

Να μη στα πολυλογώ, για να μη ξεράσω πάνω στα κατάλευκα μαρμάρινα σκαλιά της εκκλησίας και χαλάσω κανένα γάμο με ξινίλες και λεκέδες, χώθηκα μέσα στην εκκλησία.

Ο παπάς τελείωνε τη λειτουργία και έβγαζε ένα λόγο γεμάτο κοινοτοπίες και ξεράσματα περί του θεσμού της οικογένειας και πως πρέπει όλοι να υπομένουμε το σταυρό που κουβαλάμε όπως ακριβώς ο Χριστός μας -τους δηλαδή- που με έκανε να αναρωτιέμαι αν ο χρόνος γυρίζει πίσω με ιλιγγιώδη ταχύτητα και εγώ έχω επιστρέψει στο Μεσαίωνα.

Ευτυχώς που έπεσαν τα αντίδωρα από το δίσκο που κράταγε το παπαδοπαίδι στο πάτωμα και, αφού τα ξαναέβαλε στο δίσκο, το μάτι του αλληθώριζε από αμηχανία γιατί ο παπάς γύρισε και τον κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο κεραυνούς.

ΔεΝ μπορούσε, αν και θα ήθελε, να σκυλοβρίσει το κακόμοιρο το παιδάκι εκείνη την ώρα· βλέπεις ήταν μπροστά σε όλο το ποίμνιο του.

Εμάς δηλαδή.

Είχε πλάκα όμως γιατί και ο πιτσιρικάς ήξερε ότι και ο παπάς δεν μπορούσε να του την πει και το έπαιζε Κινέζος. Αλληθωρίζων κινέζος.

Επειδή είχα καταλάβει, μέσω της λογικής -και όχι της μαντικής- ότι η μέρα θα πήγαινε έτσι και τα πράγματα θα εξελίσσονταν προς το χειρότερο, είχα προετοιμαστεί.

Μια αλλαξιά ρούχα και απόδραση στο βουνό για μια πεζοπορία δέκα χιλιομέτρων μέσα στο δάσος.

Τα έβγαλα όλα από το μυαλό μου, χαλάρωσα εντελώς και αποδέχτηκα με ηρεμία τη φωνή μέσα μου που έλεγε να τους χέσω γιατί είναι μαλάκες.

Συγγνώμη, ήθελα μόνο να στο πω.

Δεν μπορώ να γίνω σαν και αυτούς ούτε και να ασχολούμαι μαζί τους.

Προτιμώ να τους έχω σαν μια μακρινή ανάμνηση στο μυαλό μου.

Αν όλοι αυτοί κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ, είναι εντελώς αποκτηνωμένα παχύδερμα, αν δε μπορούν να κοιμηθούν, είναι θλιβεροί και αξιοθρήνητοι.

Δεν θέλω να στεναχωριέται κανείς. Δεν έχει νόημα, άλλωστε.

Αυτοεπιβεβαιούμενος, θυμάμαι τον Επίκουρο: Το καλό αποκτιέται εύκολα και το κακό υποφέρεται εύκολα.

Υπάρχουν τόσα πράγματα στη ζωή που μας περιμένουν να τα συνειδητοποιήσουμε. Μάλιστα δεν μας περιμένουν, μας εκλιπαρούν. Αυτό είναι το νόημα της.

Ν.Μ.

(Αγαπητέ φίλε, η λέξη-κλειδί στο κείμενό σας είναι η λέξη «λούμπεν». Μια χώρα γεμάτα από λούμπεν ανθρώπους. Λούμπεν άνθρωποι, λούμπεν χώρα. Δεν είναι δύσκολο να αποφεύγεις αυτούς τους ανθρώπους -εγώ ξέρω χιλιάδες τρόπους- αλλά το μόνο πρόβλημα είναι πως σε ένα καπιταλιστικό σύστημα χρειάζεσαι χρήματα για να επιβιώσεις. Εκεί θα είχε πρόβλημα και ο Επίκουρος, που δεν είχε τέτοια προβλήματα στην εποχή του. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.