Οι περισσότεροι Έλληνες δεν είναι χάπατα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
σε χαιρετώ και σε φιλώ σταυρωτά.
Παρακολουθώ εδώ και καιρό την απογοήτευση, αγανάκτηση, ξενέρωμα -όπως θες πες το- που εκφράζεις μετά τις εκλογές και την οριστική ενθρόνιση στο λεξιλόγιό σου της λέξης “χάπατα” για την πλειοψηφία του κόσμου.

Μέρες που είναι, ήθελα να σου θυμίσω ότι, πριν την εκκωφαντικά συγκλονιστική στάση του ελληνικού λαού στον πόλεμο με τους Ιταλούς και στην αντίσταση που ακολούθησε, προηγήθηκε η ανοχή του ίδιου λαού στο δικτατορικό καθεστώς Μεταξά.

Αν υπήρχες τότε, σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, χάπατα θα τους ανέβαζες, χάπατα θα τους κατέβαζες.

Και θα ήταν οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που, δοθείσης της ευκαιρίας, έκαναν πράγματα που το να τα συζητάω και μόνο κάνουν το πετσί μου να γδέρνεται.

Γιατί η ροή της ανθρώπινης ιστορίας δεν κινείται με όρους και τεχνικές αυτοματισμού και γιατί το συλλογικό συνειδητό και ασυνείδητο απορροφά τα συμβαίνοντα γεγονότα κι όταν έρθει ο καιρός -η κατάλληλη στιγμή, η κατάλληλη ευκαιρία, όπως εννοούσαν τη λέξη οι αρχαίοι Έλληνες- επενεργεί καταλυτικά στη διαμόρφωσή τους.

Καταλαβαίνω την απογοήτευση, αλλά δεν συμμερίζομαι την απαξίωσή σου για τον κόσμο.

Η ιστορία δεν γράφεται μόνο με εντυπωσιακές πράξεις ηρωισμού και συγκλονισμού της καθεστυκυίας τάξης, ιστορία είναι κι όλη η αφανής προεργασία της ζύμωσης τέτοιων επεισοδίων.

Δεν ξέρω αν θα ζήσουμε να δούμε την φαντασμαγορική όψη της ιστορίας, ξέρω όμως ότι με τον τρόπο μας ο καθένας κινείται διαδραστικά με το πλαίσιο που άλλοι μας όρισαν και το επηρεάζει αδιόρατα.

Δεν ξέρω επίσης με ποιους μιλάς και προσπαθούν να σου δικαιολογήσουν την κατάσταση.

Πρόσεχε τις παρέες σου, εγώ ακόμα δεν έχω βρει άνθρωπο ικανοποιημένο με την κατάσταση και αρκετοί από αυτούς εντάσσονται στην κατηγορία που αποκαλείς χάπατα.

Για την ακρίβεια, έχω εντυπωσιαστεί από την πλησίον της ολοσχερούς αποκαθήλωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος από άτομα όλων των πολιτικών χώρων.

Στην πρόσφατη ιστορία μας, ζήσαμε αγριότερα σκηνικά, αλλά το πολιτικό σύστημα τη γλίτωσε, εξακολουθούσε να απολαμβάνει την αποδοχή του κόσμου.

Όχι πια, όχι από τους περισσότερους.

Κι αυτό κάτι λέει, αρκεί να έχεις αυτιά ν΄ακούσεις.

Μ.

(Αγαπητή κυρία, ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είχε την ανοχή των Ελλήνων της εποχής του. Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε την λατρεία των Ελλήνων. Ο Ιωάννης Μεταξάς αγαπήθηκε πολύ από τους Έλληνες, όπως αγαπήθηκε ο Χίτλερ από τους Γερμανούς και ο Μουσολίνι από τους Ιταλούς. Αν ζούσα τότε, δεν θα μπορούσα να τους λέω χάπατα, ούτε τον Μεταξά απατεώνα, γιατί θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Και σήμερα είναι. Δεν πολέμησαν όλοι οι Έλληνες το 1940. Υπήρξαν πολλοί που δεν πηγαν στο μέτωπο. Βλέπετε, δεν είναι όλοι χάπατα, υπάρχουν πάντα και οι ατσίδες. Και οι ατσίδες επιβιώνουν και επί Μεταξάδων, και επί πολέμων, και μετά τους πολέμους που εκτελούνται από τους συνεργάτες των κατακτητών αυτοί που πολέμησαν τους κατακτητές αλλά δεν ήταν χάπατα. Όσο για τις συμβουλές, να τις δίνετε στους φίλους σας. Δεν είμαι ένας από τους φίλους σας, ούτε ζήτησα τη συμβουλή σας. Δεν σας γνωρίζω και δεν με γνωρίζετε, οπότε δεν καταλαβαίνω πού οφείλεται η οικειότητα εκ μέρους σας. Σας βεβαιώνω, πάντως, πως δεν είμαι απογοητευμένος. Αισθάνομαι απόλυτα cool. Εύχομαι να συμβεί και σε εσάς αυτό. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.