ΟΧΙ

Αρης(Γεια σου πιτσιρίκο)
Είναι πολύ δύσκολο πια να ειπωθούν τα «όχι» που πρέπει, μετά τα τόσα «ναι» που αφέθηκαν να κυλήσουν από την χαραμάδα της γλώσσας βαθιά μέσα στην ψυχή.

Στην αρχή, νόμιζες πως απλά αμύνεσαι και αποφεύγεις εκείνο που πιθανά να σε συντρίψει, λέγοντας ένα αθώο και προσωρινό «ναι».

Το είχες αλήθεια υποπτευθεί πως αυτό το μικρό και καθημερινό «ναι» ήτανε η κερκόπορτα που οδηγούσε στην οριστική σου υποταγή;

Σου πρέπει αλήθεια να λες ακόμα και σήμερα πως δεν γνώριζες, πως δεν ήξερες κι ούτε υποψιαζόσουν ποτέ τίποτα;

Σκέψου λιγάκι πού είναι η ζωή σου σήμερα και πώς αλήθεια θα ήταν, αν είχες μάθει αλλιώς, αν ήσουν προσανατολισμένος αλλού.

Και προς θεού, μην βιαστείς να απαντήσεις γιατί από συνήθεια θα πεις πάλι «ναι» και η συζήτηση θα μείνει ξανά μισή και το φως της μνήμης και της κρίσης που όλα μπορεί να τα αλλάζει, θα σβήσει μαζί με την ελπίδα για μια διαφορετική -δεν λέω καλύτερης- ζωής.

Κάποτε ένα μεγάλο ΟΧΙ έφτανε για να δεσμεύσει ζωές και συνειδήσεις σε έναν αγώνα αντίστασης χωρίς παράδοση και χωρίς επιστροφή.

Στις μέρες μας ένα μεγάλο ΟΧΙ δεν φαίνεται να είναι πια αρκετό.

Ίσως χρειάζονται χιλιάδες μικρά καθημερινά –συχνά παράλογα– «όχι» για να καθυποτάξουν τα αμέτρητα «ναι» που μας έχουν συντρίψει.

Μπορεί να τα πεις, μα δεν θα το κάνεις. Έτσι δεν είναι; Ίσως να μην το θέλεις κιόλας.

Βυθίζεσαι στα βρώμικα νερά, αφήνοντας μας ολομόναχους πάνω σε αυτή την τρομερή σχεδία της συνειδητότητας που βολοδέρνει στους ωκεανούς της άγνοιας και του «δεν με ενδιαφέρει ούτε με αφορά τίποτα».

Ξημερώνοντας η 28η σε μια γη μακρινή, όπου αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Το ίδιο και στην πατρίδα όπου θριαμβεύουν τα «ναι» και που εντελώς παράλογα εορτάζεται η ημέρα της κήρυξης του πολέμου και όχι η ημέρα της νίκης.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Φίλε Πιτσιρίκο, από το «θα νικήσουμε (venceremos)» βρεθήκαμε στο «θα επιζήσουμε». Μα είμαστε ακόμα εδώ μεταξύ μας, κι αυτό πιστεύω οτι μετράει ακόμα.

(Αγαπητέ Ηλία, δεν είπαμε τα «όχι» όταν έπρεπε, και από τα πολλά «ναι» έγινε η χώρα μας μια άρνηση. Μια άρνηση για τα πάντα. Ηλία, αυτό το κείμενό σου με πετυχαίνει ακριβώς την ώρα που είπα κι εγώ το «ναι». Επί έξι χρόνια, είπα πάρα πολλά και συνειδητά «όχι» -μόνο «όχι» είπα όλα αυτά τα χρόνια- αλλά κατάλαβα πια, μετά το τρίτο Μνημόνιο και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, πως οι σύντροφοι ήταν πολύ λίγοι. Στα λόγια ήταν πολλοί, στην πράξη ήταν λίγοι. Και αυτό που μετράει είναι οι πράξεις. Ηλία, όντως, το «θα νικήσουμε» έγινε «θα επιζήσουμε». Και μάλλον πρέπει να επιζήσω κι εγώ. Χαίρομαι πολύ για εσένα και όλους τους καλούς φίλους που μου στέλνουν τα όμορφα κείμενά τους, και σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά, Ηλία. Πάντως, εγώ δεν μας συγχωρώ. Τόσες χαμένες ευκαιρίες.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.