Ένα γράμμα στον Ταξιδιώτη

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Όταν διάβασα το κείμενο του Ηλία, στο σημείο που λέει πως αισθάνεται σαν να είναι ξάπλα στον καναπέ μου πήγα να γελάσω δυνατά αλλά κρατήθηκα γιατί θα τρόμαζε η γυναίκα μου που καθόταν δίπλα, στον καναπέ.

Αυτό γιατί δεν στρόφαρα αμέσως για να το ερμηνεύσω σαν την κλασσική εικόνα του θεραπευτή με τον ξαπλωμένο στον καναπέ θεραπεύομενο, γιατί δεν δουλεύει έτσι στην πραγματικότητα, απλά είναι πλέον κλασσικός τρόπος για να φανταστείς την σκηνή.

Οπότε φαντάστηκα τον Ηλία να κάθεται ξάπλα στον καναπέ μου. Σπίτι μου.

Άντε λοιπόν τώρα να εξηγήσω στον εαυτό μου για ποιόν λόγο στο μυαλό μου ένας γιατρός από την Αγγλία στο ταξίδι του για την Ελβετία λέει να βγει από τον δρόμο του και να αράξει στον καναπέ μου.

Τώρα, εγώ τον Ηλία δεν τον ξέρω, αλλά δεν μπορώ να τον φανταστώ σαν τον κλασσικό αντιπαθητικό γιατρό· ας μην κρυβόμαστε, είμαστε αντιπαθέστατοι, μας αποφεύγω συστηματικά ήδη από τη σχολή.

Αλλά συμφωνούμε σε πολλά πράγματα, οπότε θα ήταν καλοδεχούμενος. Πράγμα που δεν συμβαίνει συχνά, και δεν έχει τελικά σχέση με την επαγγελματική κατηγορία.

Κάτι σαν το «δεν είμαι ρατσιστής, τους μισώ όλους». Και αυτό (δεν τους μισώ, απλά δεν είναι καλοδεχούμενοι) οφείλεται σε ένα βαθμό στην άρνηση των περισσότερων να αποχωριστούν τις σιγουριές τους, τις ασφάλειες και τα δόγματά τους.

Η άρνηση, η μεγάλη επιδημία μιας εποχής που η πληροφορία στον πλανήτη ταξιδεύει ταχύτατα και είναι προσβάσιμη με απίστευτη ευκολία, και εμείς διαλέγουμε να φιλτράρουμε την αλήθεια.

Γραπωμένοι στον πυρήνα των πεποιθήσεων που η πραγματικότητα διαψεύδει συστηματικά.

Φιλτράρουμε και ερμηνεύουμε κατά πώς μας συμφέρει, κρίνουμε και κατακρίνουμε, ψευδόμαστε συστηματικά στους ίδιους μας τους εαυτούς και φυσικά διαψευδομαστε σε κάθε βήμα.

Ακόμα και όταν η πραγματικότητα μας ξεριζώνει και μας πετάει στην άλλη άκρη του κόσμου, κάποιοι θα αγκιστρωθούν σε αυτό που τους βολεύει.

Και από την άλλη, κάποιοι ταξιδεύουν. Μια παρεξηγημένη λέξη που έχει καταντήσει να σημαίνει «Περιφέρω το κουφάρι μου και τραβάω φωτογραφίες σε διάσημα και αναγνωρίσιμα μέρη για να τα δείξω στους φίλους μου».

Κανένα πρόβλημα με αυτό, δεν με έβαλαν τσολιά στον π**τσο τους να τους πω τι θα κάνουν.

Κάποιοι άλλοι όμως ταξιδεύουν, μαθαίνουν, εκτιμούν αυτό που τους προσφέρει το χώμα που πατάνε σε κάθε δεδομένη στιγμή χωρίς να αγιοποιούν απλά τα πράγματα για να γλύφουν το χέρι που τους ταΐζει.

Η ουσία είναι στο να βλέπεις το γινγκ και το γιάνγκ, το συν και το πλην. Ισχύει για καταστάσεις, πρόσωπα και τόπους.

Τώρα εγώ δεν λέω να γίνουμε Μάρκο Πόλο και Μαγγελάνοι, εξερευνητές και αποικιοκράτες και πιονέροι.

Αλλά αν αφήσεις την αλλαγή, τον τόπο και τις συνθήκες και την καινούργια γλώσσα να ταξιδέψουν μέσα σου με τη σειρά τους, το πράγμα γίνεται πιο ενδιαφέρον.

Αν επιτρέψει κανείς στον εαυτό του να γίνει μέρος μιας δυναμικής αλληλεπίδρασης με αυτό που τον περιβάλλει, ανοίγουν άλλες πόρτες.

Ναι, υπάρχει βιολογικό μοντέλο για να εξηγήσει κανείς εν μέρει την περιέργεια, την δίψα για το νέο και το άγνωστο. Αυτό που δίνει στον καθένα λιγότερο ή περισσότερο τα kick του.

Αλλά αντί το σπάσω σε κομμάτια νευροδιαβιβαστών και νευρικών κυκλωμάτων και απολήξεων, και σαν συνέπεια σπάσω και τα παπάρια σας, θα αναφέρω μία φράση που είπε ένας σοφός κύριος και την οποία πιστεύω δογματικά πλέον.

«Από τη στιγμή που η ύλη από την οποία είναι φτιαγμένος ο καθένας μας είναι η ίδια με την αστρική σκόνη που δημιουργηθηκε μετά το Big Bang, είμαστε τα μάτια του σύμπαντος. Είμαστε ο τρόπος που έχει το σύμπαν να σκέφτεται και να παρατηρεί τον εαυτό του.»

Φανταστείτε να μπορούσαμε να γυρίσουμε τα μάτια μας και να κοιτάμε μέσα μας. Αλλα δεν βλέπουμε μόνο την πραγματικότητα, είμαστε η πραγματικότητα.

Και για κάποιους η πραγματικότητα δεν τελειώνει στο να πιθηκίζουν αυτά που τους είπαν όταν ήταν μικροί οι άλλοι, με όλο μου τον σεβασμό για τα ξαδέρφια μας τους πιθήκους.

Είναι βέβαια μεγάλη η πρόκληση να αναλύσουμε τα πάντα ιατρικά, τεχνικά ή με όποιον άλλο τρόπο μπορεί να προσδώσει μεγαλύτερο κύρος στην άποψή μας.

Προσωπικά, την πραγματική ευχαρίστηση την βρίσκω όταν αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν μέσα μου χωρίς πολλές εξηγήσεις. Να τα αισθανθώ.

Δεν θα ακούσω τη μουσική πρώτα σαν μουσικός, δεν θα δω ένα πίνακα σαν ζωγράφος και δεν θα προσπαθήσω να βάλω την ψυχιατρική πίσω από κάθε ανθρώπινη ενέργεια.

Βοηθά το να ξέρεις την τεχνική και τη διεργασία που οδηγησε στο αποτέλεσμα, αν θες να εμβαθύνεις και να το εξηγήσεις.

Το αν σου αρέσει ή όχι ή δεν συμφωνείς δεν είναι θέμα γνώσης και τεχνικής. Είναι θέμα αισθητικής και ιδεών, χαρακτήρα και πολλών άλλων.

Δεν χρειάζεται να πάρουμε καμιά Πόλη, για να λύσουμε τα προβλήματα μας. Αρκεί να πάρουμε τον πούλο και να δραπετεύσουμε από τον εαυτό μας, από τον προαναφερθέντα πυρήνα πεποιθήσεων, που δεν είναι δικές μας.

Απελευθερωθείτε από την νοητική σκλαβιά, τραγούδησε ο Μάρλεϊ.

Ψάχνοντας εμείς την αλήθεια, θα έρθει αυτή να μας βρει. Η δική μας, όχι των άλλων, όχι η προκάτ, της σειράς.

Αυτή θα είναι η αλήθεια που θα μας ταιριάζει γιατί το μέρος του σύμπαντος και της πραγματικοτητας που βλέπουν τα μάτια του καθενός είναι μοναδικό.

Ας νιώσουμε αυτό που βλέπουμε, είμαστε μέρος του. Και στο «δεν είναι πάντα τόσο απλά τα πράγματα » η απάντηση είναι «δεν είναι πάντα τόσο πολύπλοκα».

Στο «στη θέση μου τι θα έκανες; » η απάντηση είναι «στη θέση μου τι θα σου έλεγες να κάνεις; «.

Όπου αυτός που έκανε την ερώτηση απαντά πως δεν είναι στη θέση μου, και, φυσικά, εγώ του απαντάω πως ούτε εγώ είμαι στη δίκη του. Ισοπαλία.

Μην αποδίδουμε ιδιότητες αυθεντίας και παντογνώστη σε κάποιον για να του μεταθέσουμε το βάρος της ευθύνης, κι αν δεν ξέρει αυτός, πού να ξέρουμε εμείς οι κοινοί θνητοί.

Ας τολμήσουμε να αισθανθούμε. Χωρίς εξήγηση, χωρίς ανάλυση πολλή.

Ηλία απολαύστε το kick σας, είσαι στο σωστό δρόμο αν η άποψή μου μετράει μια δεκάρα.

Το αναλύεις όσο χρειάζεται, σαν να είσαι στον καναπέ του σπιτιού μου και τα λέμε με μια μπύρα στο χερι.

Πάντα ευπρόσδεκτος να μοιραστούμε τον ενθουσιασμό μας, τον φόβο μας και την αγάπη μας.

Όπως μας δέχεται ο Πιτσιρίκος στον δικό του καναπέ.

Να αναλύσουμε μόνο αν μας ευχαριστεί η διανοητική άσκηση ή αν συνεισφέρει στην λύση του προβλήματος και όχι για να κάνουμε τα απλά πολύπλοκα.

Η τέντα μας πάντα σε ετοιμότητα και το ρεζερβουάρ γεμάτο. Σαν καλοί ταξιδιώτες. Θα κάνουμε Πατρίδα όλα τα μέρη που πατήσαμε.

Με φιλικούς χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές από την Πατρίδα.

Βασίλης

Υ.Γ. Το κείμενο γράφτηκε σε τέσσερις -πέντε δόσεις, οπότε θα είναι σίγουρα ασυνάρτητο.
Υ Γ.2. Σκέφτομαι κάποια στιγμή αν θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μια δημιουργική-καλλιτεχνική κολεκτίβα μέσω δικτύου. Κείμενα, μουσική, ό,τι πιστεύει ο καθένας πως τον τρώει μέσα του και πρέπει να το πει. Και να το αφήνει ελεύθερο να το επεξεργαστούν όλοι χωρίς να χάνει τον πρώτο λόγο στο τελικό αποτέλεσμα. Θα επανέρθω ελπίζω κάποια στιγμή με αυτό.

(Αγαπητέ Βασίλη, αισθάνομαι σαν να σε γνωρίζω χρόνια και σαν να έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες συζητώντας. Δεν παρεμβαίνω στη συζήτησή σου με τον Ηλία. Να πω μόνο πως πολύ τα χάρηκα και τα δυο κείμενα. Ποιος να μου το έλεγε όταν ξεκινούσα το μπλογκ πως μια μέρα θα συζητούν σε αυτό για φιλοσοφικά θέματα δυο Έλληνες γιατροί που μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Πάντως, παλιότερα, οι γιατροί ήταν και φιλόσοφοι. Και μια μέρα, οι γιατροί θα είναι ξανά φιλόδοφοι. Να είστε και οι δυο καλά. Στην Πατρίδα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.