Αυτό πού ήρθε είναι αυτό που δεν έφυγε ποτέ

Ψηλέ, τι λέει τώρα;
Όλα καλά;
Εγώ όχι και τόσο. Βλέπεις μεσημέρι Τετάρτης, με λιακάδα και, αντί να μπεκροπίνω τίποτα μπύρες σε κανά ουζερί, εγώ χαζεύω στο ιντερνέτ(!) και γράφω τις μ@λακίες μου σε σένα.

Πoυτάνα ανεργία βλέπεις, πού λεφτά για μπύρες.
Άσε που χω και γυναίκα και σε λίγο καιρό και κόρη.
Ας τα πάρω απ την αρχή…

Κρίση ξεκρίση, λέω εγώ θα παντρευτώ να τελειώνει κι αυτό. Άλλωστε, για μας πάντα κρίση ήτανε, που λέει κι ο πατέρας μου.

Έτσι κι έκανα λοιπόν. Κανόνισα τα πάντα για τον Σεπτέμβρη του ’14.

Μόλις μπήκα στην τελική ευθεία, εκεί γύρω στον Απρίλη, μπαμ το πρώτο κανόνι: δεν θα με χρειαζόταν λέει στο γραφείο σε καθημερινή βάση και θα με φώναζε όταν και αν υπήρχε δουλειά, κάποιες μέρες του μήνα.

Μετά την πρώτη απογοήτευση, λέω «όχι δεν θα με πάρει από κάτω», αισιοδοξία χρειάζεται, κάτι θα βρώ κτλ.

Έλα όμως ψηλέ μου, που δεν ήταν τόσο απλό!

Άρχισα να μοιράζω, που λες, βιογραφικά σε διάφορες εταιρείες.

Τότε άρχισαν διάφοροι γνωστοί και φίλοι να μου πιπιλάνε το μυαλό πως χωρίς πολιτικό μέσο δεν υπάρχει περίπτωση να βρω κάτι, πως χωρίς βύσμα πού πάω ο Καραμήτρος κι άλλα τέτοια.

Σε κάθε συζήτηση εισέπραττα και μια ατάκα του τύπου: «Α, για να σε πάρουν εκεί, πρέπει να έχεις μέσον τουλάχιστον τον Περιφερειάρχη», «Α, για να μπεις εκεί, πρέπει να έχεις τουλάχιστον έναν γ.γ. Υπουργείου»!!!

Κατάλαβες, ψηλέ μου τι παίζει πλέον; Πάνε οι εποχές του βουλευτή που τους διόριζε όλους στο Δημόσιο.

Τώρα χρειάζεσαι έναν πoυτάνας γιο να μεσολαβήσει, για να σε πάρουν σε μια κωλοεταιρεία, κάποιου κωλολαμόγιου και να κάνεις μια 12ωρη δουλειά του κώλoυ για 500 ευρώ μεικτά!

Με αυτά και με τα άλλα, πέρασαν οι μήνες κι έφτασε κι ο γάμος!

Να ο δικός σου να ασφυκτιά με κουστουμιά και λαιμαριά, να οι εκκλησίες, να τα τραπεζώματα, τα κλαρίνα κι οι ζεμπεκιές!

Όλα καλά κι ωραία (λέμε τώρα), όμως δουλειά πουθενά στον ορίζοντα.

Άρχισαν οι ενοχές κι όλα αυτά που περιγράφεις στο Περισσεύετε.

Για να μην στα πολυλογώ ψηλέ μου -που λέει κι ένας φίλος μου, ο οποίος μπορεί να μιλάει ακατάπαυστα 7 μερόνυχτα ατάιστος κι απότιστος-, ήρθε κι ο Γενάρης, οι εκλογές, η πρώτη φορά Αριστερά.

Η ελπίδα όμως δεν ήρθε ποτέ!

Ούτε με την δεύτερη φορά!

Αυτό πού ήρθε είναι αυτό που δεν έφυγε ποτέ: οι νταβάδες, τα λαμόγια, τα κομματόσκυλα.

Ιδιαίτερες πολιτικές αναλύσεις δεν θέλω να κάνω τώρα. θέλω να σου θυμίσω ένα τραγούδι μόνο:

Όλοι οι καριόληδες μια εταιρεία…

Καπιταλισμός ψηλέ μου, καπιταλισμός

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, φύγε. Όποιος αγαπάει την Ελλάδα, πρέπει να φύγει. Αν δεν το κάνεις για σένα, κάνε το για την κόρη σου. Νομίζω πως ήταν ο Ηλίας που έγραψε πως σύντομα θα χρειάζεσαι μέσο και μπαξίσι, για να μην σου κάνουν κατάσχεση στο σπίτι. Θα πληρώνεις, για να μη σου κάνουν κατάσχεση. Έτσι θα γίνει. Έλεγα σήμερα σε έναν φίλο πως όλα τα λαμόγια παραμένουν ακόμα στην θέση τους και έχουν χρήματα για πέντε ζωές, ενώ εμείς μάλλον δεν τα καταφέραμε και πολύ καλά. Βέβαια, χτες μια φίλη μου είπε πως αυτό συμβαίνει -και δεν θα αλλάξει ποτέ- «επειδή είμαστε καλά παιδιά». Εγώ δεν θέλω να είμαι καλό παιδί πια. Βαρέθηκα. Θέλω να γίνω κακό παιδί. Δεν καταλαβαίνω γιατί με κοροϊδεύετε ως «ψηλό». Όλοι ξέρουν πως είμαι πιο κοντός και από τον Τσίπρα. Εντάξει, δεν πληγώνομαι. Η καράφλα και η καμπούρα με ενοχλούν πιο πολύ από το μπόι μου. Να ζήσετε και να ευτυχήσετε. Με το καλό η κόρη. Γερή, ευτυχισμένη και δίκαιη να είναι. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.