Δύση και ανατολή

tokyoΓεια σου Πιτσιρίκο,
Συγγνώμη για το ύφος αλλά πραγματικά δεν μπορώ να κάνω καμία θετική σκέψη. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που σου γράφω. Νιώθω και βλέπω ένα βαθύ σκοτάδι να απλώνεται παντού και να καταπίνει συνειδήσεις και λογική σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.

Δεν έχω ακούσει ή διαβάσει τα νέα ή το μπλόγκ σου εδώ και δύο μέρες για προσωπικούς λόγους, οπότε, αν αυτά έχουν ήδη ειπωθεί, συγχώρεσε με. Αν από την άλλη έχουν διαψευσθεί, ευχαριστώ.

Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ ότι τα πράγματα μπορούν να πάρουν θετική τροχιά το επόμενο διάστημα.

Περάσαμε το σημείο χωρίς επιστροφή.

Από εδώ και πέρα, πολύ φοβάμαι ότι το μόνο που μας περιμένει είναι μια καταστροφική κάθοδος. Σε μεγάλη κλίμακα.

Κλιμάκωση της βίας και μάλιστα επικροτούμενη από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, σε πολλές χώρες.

Όσοι σταθούν αντίθετοι, θα θεωρηθούν -λόγω της συγκυρίας- ή γραφικοί ή ακραίοι. Και ευτυχώς η δυστυχώς, δεν θα είναι λίγοι αυτοί.

Εν ολίγοις, επήλθε ρήξη. Στη βάση. Και ίσως δεν επιδέχεται επιδιορθώσεις. Καλά κουράγια.

Με όλη μου την αγάπη.

Υ.Γ.1 Από μικρός αναρωτιόμουν πως γίνεται να πηγαίνουν με το χαμόγελο στα χείλη, οι φαντάροι μας μπροστά. Η εξήγηση που είχα μέχρι τώρα ήταν λόγω άγνοιας. Τελευταία νομίζω, επίσης, ότι κάποιες φορές λόγω των συγκυριών, η προσωπική θυσία φαντάζει λυτρωτική.
Υ.Γ.2 Η φωτογραφία δείχνει το ηλιοβασίλεμα πάνω από το ομιχλώδες Τόκιο, καθώς ο ήλιος δύει πίσω από το Φούτζι-γιάμα. Αύριο ο ήλιος θα επιστρέψει εδώ. Είναι η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου άλλωστε. Ίσως επιστρέψει και αλλού. Ελπίζω.
Υ.Γ.3 Προσωπικά προτιμώ το ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου.

(Αγαπητέ φίλε, λένε πως το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή. Επειδή έχω διαβάσει αρκετά την Ιστορία, μάλλον δεν πρέπει να είμαι αισιόδοξος. Αλλά είμαι αισιόδοξος. Όχι για εμάς, για την ανθρωπότητα. Της οποίας κομμάτι είμαστε κι εμείς. Το πιο αγαπημένο μου ηλιοβασίλεμα είναι από την Πορτάρα της Νάξου. Εντάξει, κι από το Καμπί στη Ζάκυνθο, γιατί είμαι καρατοπικιστής. Η πιο αγαπημένη ανατολή ήταν στα Λουτρά της Κύθνου. Ήμασταν μεθυσμένοι και περιμέναμε να βγει ο ήλιος με την πλάτη γυρισμένη σε αυτόν. Επίσης, ήμασταν 15 χρονών. Όλα θα πάνε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.