Εφτά σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις

Lisbon-3Φίλε Πιτσιρίκο, κοσμoοϊστορικής σημασίας γεγονότα συμβαίνουν γύρω μας και δεν τους δίνουμε καμία σημασία. Η ψυχή του αριστερού επαναστάτη ξύπνησε μέσα στο σάπιο κορμί του προδότη και καλεί σε μαζική συμμετοχή στην απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Δεν θα περάσουν ωρέ τα μνημονιακά μέτρα που εμείς ψηφίσαμε πριν από λίγες ημέρες! Δεν θα μας αφήσουμε να πιούμε το αίμα των εργαζομένων! Ως εδώ και μη παρέκει!

Υπάρχουν και κόκκινες γραμμές και, αφού δεν ξέρουμε αν πρέπει να πάμε αριστερά ή δεξιά από αυτές, θα πατήσουμε για άλλη μια φορά πάνω τους!

Δεν θα μας επιτρέψουμε την κοροϊδία.

Παράνοια. Τρέλα. Αριστερή τρέλα με μπόλικη χουντική υποκουλτούρα τύπου Καλλιμάρμαρο, κλάμα και οδυρμό για την αδικία των μνημονίων που όμως αποτελούν μονόδρομο για την χώρα!

Άβυσσος η ψυχή του αλήτη και του ψεύτη.

Σε μια άλλη χώρα που το όνομα της αρχίζει από Πόρτο και τελειώνει σε Γαλία, τα μνημόνια επέτυχαν, όμως ο ασθενής πέθανε.

Φτώχεια, ανεργία και μετανάστευση, πλειστηριασμοί, σκάνδαλα, δημόσιο χρέος στο 130% του ΑΕΠ, τεράστιο ιδιωτικό χρέος.

Μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Πιο επικίνδυνη κι από την Ελλάδα, αφού το χρέος δεν βρίσκεται στα χέρια των «αλληλέγγυων» Ευρωπαϊκών κρατών αλλά στις απρόσωπες κι ευάλωτες αγορές.

Σε αυτή την όμορφη λοιπόν χώρα που το success story δούλευε περίφημα, οι δεξιοί δεν μπόρεσαν να σχηματίσουν βιώσιμη κυβέρνηση.

Τώρα –από ό,τι φαίνεται– οι αριστεροί ετοιμάζονται για έναν νέο κυβερνητικό συνασπισμό που θα σώσει τον λαό και την χώρα, θα ανατρέψει τους νόμους και τις συνέπειες των μνημονίων αλλά θα σεβαστεί και τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η Πορτογαλία!!!

Βρε τι μου θυμίζουν όλα αυτά;

Όλοι μαζί λοιπόν στα αριστερότερα της τρισκατάρατης -κυριολεκτικά αφού είναι το κόμμα-συνέχεια του φασιστικού καθεστώτος Σαλαζάρ- δεξιάς ετοιμάζονται να συγκυβερνήσουν για το καλό του τόπου.

Με επικεφαλής τον αρχηγό του κόμματος που έβαλε την Πορτογαλία στο μνημόνιο.

Και την στήριξη του «Μπλόκο» της αριστεράς και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Πορτογαλίας.

Το πρόγραμμα του συνασπισμού ακόμα δεν έχει γίνει γνωστό. Κάτι μου λέει όμως πως και να γίνει δεν πρόκειται να εφαρμοστεί ποτέ.

Πολύ πιθανά οι Πορτογάλοι σοσιαλιστές θα πλύνουν τα χεράκια τους στην αριστερή κολυμβήθρα του Σιλωάμ και σε 6 μήνες μετά την επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα εφαρμόσει το … δεύτερο -ή μήπως το τρίτο- πορτογαλέζικο μνημόνιο.

Όσο οι πολίτες στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιμένουν με αγωνία τον Μεσσία -ή τους Μεσσίες- που θα τους σώσει, τόσο η μία απογοήτευση θα διαδέχεται την άλλη και το πλέον ριζοσπαστικό τμήμα του λαού θα περιθωριοποιείται.

Ειλικρινά, αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί το κομμάτι αυτό δεν συνεργάζεται με την πραγματικότητα και δεν επιχειρεί να εκφράσει τους αδύναμους και τους απέχοντες που δεν είναι και λίγοι (45%).

Αδυνατώ να καταλάβω γιατί η συνεργασία με τους τυχοδιώκτες της σοσιαλδημοκρατίας που έφεραν το μνημόνιο και την καταστροφή της χώρας της Ιβηρικής.

Είναι μεγάλο λάθος η στήριξη στην κυβέρνηση των σοσιαλιστών –των ΠΑΣΟΚων της Πορτογαλίας– από τα κόμματα της αριστεράς και ιδιαίτερα των κομμουνιστών.

Το μόνο που θα φέρει είναι η Συριζοποίηση των αριστερών δυνάμεων της Πορτογαλίας. Απαξίωση και συμβιβασμός.

Κι αφού έχουν ξεχάσει τα λόγια του μέγιστου Ζοζέ Σαραμάγκου, ας ακούγανε τουλάχιστον τις ρίμες του δικού μας Νίκου Καββαδία, που πολύ αγαπούσε αυτές τις θάλασσες.

Μην το ζορίζεις, σύντροφε. Μην το ζορίζεις.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

ΥΓ Πριν την χρεοκοπία, είχα βρεθεί για μικρό διάστημα στην Λισαβόνα. Μια όμορφη πόλη με όλα τα σημάδια του μακρινού αυτοκρατορικού, ιμπεριαλιστικού παρελθόντος. Πιο φτωχή αναμφίβολα –και πολύ πιο φθηνή– από την τότε Αθήνα. Τα βράδια στο λόφο που δεσπόζει το κάστρο του Αγίου Γεωργίου, μύριζες τον μπακαλιάρο –μαγειρεμένο με χίλιους τρόπους όπως περηφανεύονται οι Πορτογάλοι– κι άκουγες τον λυπητερό σκοπό των Fado από τις παραδοσιακές ταβέρνες. Μελαγχολικά τραγούδια για την θάλασσα και την φτώχεια. Με αίμα Μαυριτάνικο κι αυτοί, όπως οι γείτονες Ισπανοί,που είχαμε κουβεντιάσει παλιότερα. Περισσότερο θλιμμένοι όμως και ίσως πιο μοιρολάτρες από αυτούς. Ίσως όμως να είναι απλά η αίσθηση που μου έμεινε. Μπορεί και να κάνω λάθος αλλά δεν μου δόθηκε η εντύπωση πως οι Πορτογάλοι είναι ένας χαρούμενος και αισιόδοξος λαός. Και η πραγματικότητα τώρα είναι – για μια ακόμα φορά – σκληρή. Η ελπίδα έρχεται αλλά μπορεί να χαθεί ξανά στον δρόμο.

(Αγαπητέ Ηλία, η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα έχει περάσει προ καιρού τα όρια του γελοίου. Την αρχή έκαναν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, και ήρθε η Αριστερά να απογειώσει την γελοιότητα και να αποκλείσει την ελπίδα. Τώρα, για την Πορτογαλία, όπως έγραψα χτες στα social media, εκεί τους έχουν πάρει ήδη τα σπίτια οι δεξιοί, οπότε τώρα οι αριστεροί θα τους πάρουν και τα σώβρακα. Ηλία, όλοι οι λαοί είναι θλιμμένοι, όχι μόνο οι Πορτογάλοι. Ο καπιταλισμός οδηγεί όχι στην θλίψη αλλά στην κατάθλιψη. Ηλία, στην παρέα μου είμαι ο μόνος που δεν πάει σε ψυχολόγο. Αισθάνομαι …άρρωστος. Θα πάω στον Βασίλη στη Σουηδία να με κοιτάξει. Ηλία, καλοκαίρι και σήμερα. Θα γράψω λίγο να βγει το μεροκάματο -που δεν βγαίνει με τίποτα μετά τα capital controls και την κατάρρευση της αγοράς-, θα πάρω το βιβλίο μου και καφέ στο πλαστικό, και θα πάω κάπου ψηλά να δω την θάλασσα και τον ορίζοντα. Και εκεί, για λίγο, δεν θα είμαι καθόλου θλιμμένος. Θα είμαι ωραίος. Θα είμαι γαλήνιος. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.