Η Κουλτούρα των Haters

Γειά σου φίλε Πιτσιρίκο,
Θα μπω κατ’ ευθείαν στο ψητό.
Έχεις παρατηρήσει ένα φαινόμενο που γιγαντώθηκε μετά τις δολοφονίες στο Παρίσι; Μεγάλος αριθμός συνανθρώπων μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άρχισε να επιτίθεται σε άλλους επειδή εξέφραζαν τα συναισθήματά και τις σκέψεις τους για τις επιθέσεις με την ανάρτηση της γαλλικής σημαίας.

Αυτό το είδος των ανθρώπων ανήκει στη λεγόμενη «Κουλτούρα του Ίντερνετ και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης».

Είναι οι εκπρόσωποι της «Κουλτούρας των Haters».

Άνθρωποι που ψάχνουν απεγνωσμένα έναν έχθρο και με μηδενική διάθεση για διάλογο. Είναι ο καθρέπτης της κοινωνικής σύγχυσης στην οποία έχουμε περιέλθει.

Η Κουλτούρα του Ίντερνετ λοιπόν, δικάζει και κατακρίνει τον «εχθρό» με το σπάνιας σύλληψης και αντίληψης επιχείρημα «ναι αλλά που ήταν η σημαία της Συρίας/Παλαιστίνης/Σομαλίας/Βάλε Όποια Χώρα Έχει Θρηνήσει Αθώους όταν συνέβαινε αυτό κι εκείνο;».

Αυτό μου θύμισε το αμίμητο επιχείρημα των (κυρίως) χρυσαυγιτών «για τον Γρηγορόπουλο κάνατε πορεία, αλλά για τη Μαρφίν και τους Δελτάδες δεν κάνατε τίποτα». Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο βλακώδες επιχείρημα.

Αυτό με έκανε να σκεφτώ το γιατί κάποιος έχει την εσωτερική ανάγκη να επιτεθεί σε κάποιον ο οποίος ουσιαστικά εκφράζει τη συμπάθειά του για τη θύματα μιας φρικαλεότητας.

Δεν αναφέρομαι στο αν σου αρέσει ο τρόπος που το πράττει από αισθητικής ή ακόμα και από ουσιαστικής άποψης.

Προσπαθώ να καταλάβω τα βαθύτερα αίτια αυτής της συμπεριφοράς μίσους απέναντι σε κάποιον που ξέρουμε ελάχιστα ή τίποτα για το ποιος είναι ή το τι έχει πρεσβεύσει στη ζωή του.

Σε εσάς όλους λοιπόν που ανήκετε σε αυτήν την κουλτούρα θα σας πω πως, αν θέλετε να κάνετε κάτι, ΑΠΛΑ ΚΑΝΤΕ ΤΟ.

Σταματήστε με διδακτικό ύφος να κατακρίνετε τους άλλους που δεν το κάνουν για εσάς.

Εάν θέλετε να βάλετε τη σημαία της Ελλάδας, της Συρίας, της Κένυας, της Παλαιστίνης ή της όποιας χώρας για όποιον λόγο εσείς κρίνετε ΒΑΛΤΕ ΤΗΝ.

Στην τελική, ανακαλύπτετε εχθρούς στα πρόσωπα ανθρώπων που εκφράζουν κάτι εντελώς αθώο.

Μπορεί να μη σας αρέσει ο τρόπος τους, αλλά εσείς τι κάνετε για αυτό;

Απολύτως ΤΙΠΟΤΑ.

Εάν θέλετε να ενημερώσετε κάποιον για αντίστοιχες φρικαλεότητες που συμβαίνουν ή που έχουν συμβεί ανά τον κόσμο, ΚΑΝΤΕ ΤΟ.

Κάντε το χωρίς το ειρωνικό υφάκι ανωτερότητας επειδή το γνωρίζετε ήδη.

Πιστέψτε με, είναι τόσα πολλά αυτά που ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ εσείς οι ίδιοι.

Αν θεωρείτε εαυτούς ανώτερους επειδή έχετε ευαισθητοποιηθεί σχετικά με κάποια θέματα (όπως π.χ. τα αθώα θύματα πολέμικών συγκρούσεων) νωρίτερα από κάποιους άλλους σας έχω νέα.

Κάποιοι ασχολούνταν με αυτά ΠΡΙΝ από εσάς.

Ας αποδιώξουμε αυτό το δήθεν εξυπνακίστικο και ειρωνικό υφάκι που τόσο μας κρατάει πίσω σε επίπεδο κοινωνικής νοημοσύνης και εκπαίδευσης.

Επίσης ένα άλλο γεγονός που συμβαίνει κατά κόρον είναι η σύγκριση θανάτων για το ποιός θάνατος είναι χειρότερος και πιο άδικος.

Ε, ψιτ μάγκες σας έχω νέα. Το αίμα των αθώων δεν έχει πατρίδα.

Δεν ανήκει ούτε στη Γαλλία, ούτε στη Συρία, ούτε στην Παλαιστίνη, ούτε πουθενά.

Κάθε αθώος που πεθαίνει ανήκει σε όλους μας.

Θα μπορούσε να είναι ο πατέρας μου, η αδερφή σου, ο θείος μου, η μητέρα σου. Θα μπορούσε να είμαι εγώ κι εσύ.

Σταματήστε να μπαίνετε σε αρρωστημένες συγκρίσεις για το ποια ζωή είναι πιο σημαντική, ενός παιδιού στη Συρία ή ενός παιδιού στη Γαλλία;

Η απάντηση είναι ότι και οι οι δύο έχουν την ίδια αξία.

Εξήγηση για αυτό το αρρωστημένο τρυπάκι λογικής υπάρχει. Η κοινωνική ανέχεια που διογκώνεται, και κυρίως η απίστευτη έλλειψη εκπαίδευσης -τόσο σε σχολικό, αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο- σωρεύει τεράστιο θυμό.

Όλος αυτός ο συσσωρευμένος θυμός, όλη η συσσωρευμένη οργή που αισθάνονται τόσοι συνάνθρωποί μας τα τελευταία χρόνια, έχει βρει διέξοδο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην κατασκευή αόρατων εχθρών.

Ψυχοσυναισθηματική σύγχυση.

Ο θυμός και η οργή είναι συνήθως δευτερογενή συναισθήματα. Από πίσω τους κρύβεται φόβος. Πολύς φόβος.

Κι αλήθεια, ποιός θα πει ότι δε μας έχουν φοβίσει τα τελευταία χρόνια;

Η δημιουργία εχθρών είναι ο εύκολος τρόπος μάγκες. Ας μη γίνουμε κι εμείς θηρία.

Γιατί όταν αφήσουμε το θηρίο να βγει από το κλουβί της οθόνης του, τότε θα μας δαγκώσει.

Σαλούδος σε όλους.

Με εκτίμηση,

Αναστάς Τ.

(Αγαπητέ φίλε, εγώ θα σας έλεγα να μην παίρνετε και τόσο στα σοβαρά τα social media. Τα social media μπορεί να είναι τόπος ψυχαγωγίας, ενημέρωσης και δουλειάς, αλλά, παράλληλα, είναι και ο τόπος που πάρα πολλοί άνθρωποι -σε όλο τον κόσμο- προσπαθούν να πνίξουν τη μοναξιά τους. Και υπάρχει πολλή μοναξιά σε αυτό τον κόσμο. Όταν βλέπεις ανθρώπους να κάνουν 500 tweets και status κάθε μέρα, δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβεις πως κάποιο πρόβλημα έχουν. Επίσης, όταν βλέπεις ανθρώπους να προσπαθούν καθημερινά να αποδείξουν πως όλοι οι άλλοι -εκτός από τους ίδιους- είναι βλάκες, να τους λυπάστε λίγο. Τα social media -ειδικά το Twitter- είναι καθαρά μέσα πρόκλησης. Και είναι και χαλαρά. Το Facebook και το Twitter δεν είναι η Ακαδημία Αθηνών, αν και κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν κάνει τίποτε άλλο στη ζωή τους τα αντιμετωπίζουν πάρα πολύ σοβαρά και κάνουν τους χωροφύλακες στους άλλους χρήστες, χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο γελοίοι γίνονται. Βασικά, πολλοί χρήστες των social media έχουν την ανάγκη να την «πουν» στους άλλους, για να αποδείξουν ότι υπάρχουν· η μοναξιά που λέγαμε. Βέβαια, οι haters κάποιου είναι συνήθως οι πιο μεγάλοι θαυμαστές του. Είναι αυτοί που λένε «αυτός είναι πολύ βλάκας, τον διαβάζω δέκα χρόνια κάθε μέρα». Ναι, χαζούλη, αλλά τον διαβάζεις δέκα χρόνια κάθε μέρα. Ποιος είναι ο βλάκας; Πριν από ένα μήνα, γνώρισα σε μια «αναρχική» παρέα έναν κύριο, ο οποίος, μόλις έμαθε ποιος είμαι, ενθουσιάστηκε. Μετά από λίγο, μου λέει «ξέρεις, έχουμε βριστεί στο Twitter». Μου λέει το username του και δεν μου λέει τίποτα. «Μα, μου λέει, δεν μπορεί, θα το θυμάσαι». Του λέω «Κοίταξε να δεις, δεν έχω βρίσει ποτέ κανέναν στο Twitter. Οπότε, δεν βριστήκαμε, εσύ έβριζες, εγώ θα σε μπλόκαρα, γιατί τα βαριέμαι πάρα πολύ αυτά τα χαζά, και, επίσης, για μένα τα social media είναι μέρος της δουλειάς μου, οπότε δεν χάνω χρόνο με σαχλαμάρες. Δεν είμαι ακριβώς ο άνθρωπος που θα δούλευε τζάμπα για το Twitter και το Facebook, νομίζοντας μάλιστα πως είναι αναρχικός και επαναστάτης όπως νομίζεις εσύ για τον εαυτό σου. Τα social media είναι για να τα χρησιμοποιείς, όχι για να σε χρησιμοποιούν. Αν δεν ήταν μέρος της δουλειάς μου, δεν θα είχα καν λογαριασμό στα social media». Ξερός ο τύπος. Αυτός με έβριζε και νόμιζε ότι τον έβριζα κι εγώ. Τον προβλημάτισα. Μου ζήτησε συγγνώμη και μου είπε πως, τελικά, είμαι πολύ ωραίος τύπος. Αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές. Άλλο τα social media, άλλο η ζωή. Βέβαια, το γεγονός πως οι χρήστες των social media στρέφονται ο ένας κατά του άλλου και όχι κατά της εξουσίας -ενώ έχουν περάσει έξι σκληρά χρόνια μετά την χρεοκοπία- λέει κάτι για την ελληνική κοινωνία. Λέει πως δεν ξέρει προς τα πού πρέπει να στρέψει τα όπλα της. Κι αυτό εξηγεί, εν μέρει, και γιατί η Ελλάδα έφτασε στην χρεοκοπία. Να είστε καλά. Και να διασκεδάζετε στα social media. Έχουν μεγάλη πλάκα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.