Ντρέπομαι που υπήρξα κάποτε εκπαιδευτικός

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Μετα την επίθεση στο Παρίσι, ντρέπομαι και αναρωτιέμαι για τον κόσμο που ζει αναμεσά μας. Έχει υπάρξει ένα φασιστικό παραλλήρημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αφορά το διαχωρισμό των ανθρώπων ανάλογα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, το χρώμα τους, το ύψος τους, το βάρος τους το χρώμα των μαλλιών τους.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πώς γίνεται άνθρωποι οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με την εκπαίδευση των νέων παιδιών -συμπεριλαμβανομένου και του εαυτόυ μου- έτσι εύκολα να θεωρούν τους εαυτούς τους αμέτοχους, αθώους και χωρίς καμία προσωπική ευθύνη για την κατάντια αυτού του κόσμου.

Αυτό πραγματικά με ξεπερνάει πιτσιρίκο. Με ξεπέρασε, όταν η κόρη μου 3 χρονών -η οποία μεγαλώνει στη Νορβηγία μαζί μας aka παιδί μεταναστών- μου είπε τις προάλλες, “Ο καινούργιος μας δάσκαλος στο σχολείο είναι μαύρος” και οταν την κοίταξα έντρομη από αυτό που ξεστόμισε, μου είπε “Δεν το είπα εγώ μαμά, το είπε η φίλη μου”.

Και σκέφτομαι, και αναρωτιέμαι πώς γίνεται εγώ που έχω εκπαιδεύσει τόσα παιδιά μπορώ να μεγαλώνω μία μικρή ρατσίστρια στο σπίτι μου.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως δεν της είχα δώσει να καταλάβει ότι ο Obundu δεν είναι μαύρος, απλά είναι αφρικανός και οι άνθρωποι από την Αφρική έτσι είναι και στην τελική ποιος νοιάστηκε παιδί μου, νοιάζεται κανένας που εγώ έχω καφέ μάτια και σύ γαλάζια;

Προσπάθησα να της το εξηγήσω μετά, όπως και ότι πρέπει να παίζει με το μικρό νεαρό νορβηγούλη Sondre, ο οποίος έιναι καινούργιος στο σχολείο και ο καημενούλης δεν έχει ακόμη φίλους.

Εξοργίζομαι, όμως, διαβάζοντας σχόλια εκπαιδευτικών οι οποίοι θεωρούν ότι οι τζιχαντιστές είναι άνθρωποι οι οποίοι στερούνται ηθικών καταβολών επειδή ήταν μουσουλμάνοι, πως ήρθαν στην Ευρώπη και μας εκμεταλλεύτηκαν, τους μορφώσαμε, τους αγκαλιάσαμε και αυτοί ορίστε τώρα τι κάνουν.

Σκέφτομαι πώς γίνεται ο κόσμος να είναι τόσο χαζός!

Αναρωτιέμαι πώς γίνεται όλοι εμείς που έχουμε εκπαιδεύσει νέα παιδιά δεν καταλαβαίνουμε ότι απλά η ύπαρξη αυτών των ανθρώπων είναι η αποτυχία μας ως εκπαιδευτικοί, να αγκαλιάσουμε αυτά τα παιδιά, τα οποία βρήκαν καταφύγιο σε έναν φονταμενταλισμό, προκειμένου να καλύψουν τις δικές τους χαμένες ανάγκες.

Αναρωτιέμαι πώς δεν αντιλλαμβανόμαστε ότι στο Παρίσι υπάρχει όλο το βόρειο κομμάτι το οποίο αποτελεί ουσιαστικά μία γκετοποιημένη περιοχή η οποία καλλιεργήθηκε και γιγαντώθηκε από ανθρώπους σαν και εμάς.

Πως όταν υπήρχε στην τάξη παιδί από την Αλβανία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν, πολλοί αναμεσά στους εκπαιδευτικούς θεωρούσαν αυτά τα παιδιά παιδιά ενός κατώτερου Θεού -μιας και ο δικός τους αγκαλιάζει μόνο τους Ελληνες Χριστιανούς-, πως όταν ο Ρωμανος νεκροφίλησε στα 15 του χρόνια το 15χρονο φίλο του πάλι δεν σταθήκαμε κοντά του, αλλά βρεθήκαμε μετά απέναντί του.

Πώς γίνεται, πιτσιρίκο, εμείς ποτέ να μην έχουμε ευθύνη για όσα συμβαινουν στον κόσμο μας;

Πώς γίνεται εμείς που πλάθουμε τους νέους ανθρώπους να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας υπαίτιους, και πάντα στεκόμαστε εκεί κριτές των πάντων;

Γιατί δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας λίγους, όταν δεν καταφέραμε να ενσωματώσουμε αυτά τα παιδιά, δεν ήμασταν ποτέ εκεί όταν γίνανε θύματα σχολικού εκφοβισμού, δεν σταθήκαμε δίπλα τους όταν οι χώρες τους κατέρρεαν και βομβαρδίζονταν, χάνοντας πιθανόν όλους τους συγγενείς τους, χάνοντας την παιδική τους αθωότητα, γιατί εμείς δεν φαίμε για όλα αυτά;

Πώς γίνεται, πιτσιρίκο, να θεωρούμε τους εαυτούς μας αμέτοχους;

Σκέφτομαι συχνά διάφορους μαθητές μου που είχαν παράξενη συμπεριφορά, και μετανιώνω τόσο που δεν στάθηκα κοντά τους και το μόνο που με ένοιαζε τότε ήταν να μάθουν να λύνουν τις εξισώσεις που τους μάθαινα.

Προσπαθώ να το αλλάξω αυτό τώρα.

Ντρέπομαι για έκεινον το χοντρούλη συμμαθητή μου που κορόιδευα όταν ήμουν μικρή και για πολλά άλλα.

Ελπίζω να μπορέσω να αλλάξω όλα αυτά τα λάθη που κάποτε έκανα, και να μπορέσω να αλλάξω αυτόν τον κόσμο.

Ως τότε, δεν θα κοιμάμαι ποτέ πια ήσυχη τα βράδυα.

Μαριαλένα

(Αγαπητή φίλη, νομίζω πως το πρόβλημα είναι ότι οι δάσκαλοι έγιναν κακοπληρωμένοι υπάλληλοι, χωρίς σεβασμό από την κοινωνία. Οι άνθρωποι που περνούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά -ακόμα και από τους γονείς τους-, αντιμετωπίζονται από την κοινωνία σαν κάτι κάπως δεύτερο, ενώ θα έπρεπε να θεωρούνται οι κορυφαίες και οι πιο σεβαστές προσωπικότητες σε μια κοινωνία. Έχω γράψει παλιότερα πως πιστεύω ότι τουλάχιστον οι δάσκαλοι και οι γιατροί θα έπρεπε να εξαιρούνται από το σύστημα. Στην παιδεία και στην υγεία, ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο. Δεν το προβλέψαμε, οπότε βλέπουμε το …εμπορικό αποτέλεσμα της επιλογής μας. Παιδεία και Υγεία είναι πια εμπορεύματα. Πάντως, οι δάσκαλοι σήμερα έχουν να αντιμετωπίσουν και άλλα θέματα -όπως η τηλεόραση- που μάλλον είναι πιο δυνατά από όσα μαθαίνουν οι ίδιοι στα παιδιά. Δηλαδή, μπορεί να υπάρχει ένας έξοχος δάσκαλος μουσικής και να τους μαθαίνει υπέροχες μουσικές, αλλά, όταν η κυρίαρχη κουλτούρα στην κοινωνία είναι το σκυλάδικο, τι να σου κάνει κι ο δάσκαλος; Δάσκαλος είναι, δεν είναι θεός. Δεν είναι ρατσιστικό ένα λευκό παιδί να παρατηρεί πως το άλλο παιδί είναι μαύρο, ούτε ότι ο δάσκαλος είναι μαύρος. Αν δεν έχεις ξαναδεί στη ζωή σου μαύρα ή κίτρινα παιδιά, λογικό είναι να σου κάνουν εντύπωση. Υποθέτω πως κι εγώ θα εντυπωσιάστηκα, όταν είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου έναν μαύρο άνθρωπο, αφού ζούσα σε μια κοινωνία που υπήρχαν μόνο λευκοί. Θυμάμαι την θεία μου στη Ζάκυνθο, όταν ήμουν μικρός, που με ρώτησε αν θα παντρευόμουν ποτέ μια μαύρη γυναίκα. Η ερώτηση έγινε επειδή βλέπαμε την Νταϊάνα Ρος στην τηλεόραση. Εγώ της είπα πως, αν ήταν η Νταϊάνα Ρος -που ήταν κούκλα-, θα την παντρευόμουν αλλά μάλλον δεν θα με παντρευόταν αυτή. Η θεία μου δεν είχε δει ποτέ έναν μαύρο άνθρωπο από κοντά. Δεν ήταν ρατσίστρια, απλά δεν είχε δει ποτέ μαύρους ανθρώπους. Και βέβαια, ισχύει και το ανάποδο: Μια Γαλλίδα φίλη της μητέρας μου παντρεύτηκε έναν Κινέζο που γνώρισε στο Παρίσι, και κάποια στιγμή πήγε στο χωριό του στην Κίνα, για να γνωρίσει τους γονείς του. Οι άνθρωποι στο χωριό την έδειχναν με το δάχτυλο και γελούσαν. Αυτοί οι Κινέζοι δεν ήταν ρατσιστές· απλά, δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους από κοντά μια λευκή γυναίκα. Μην είστε άδικη με τα παιδιά. Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά, γιατί δεν ξέρουν πολλά πράγματα. Αλλά αυτό δεν είναι κακία. Κάποτε, όταν παιζόταν η ταινία “Αγάπη μου, μεγένθυνα τα παιδιά”, έκαναν δημοσκόπηση έξω από τους κινηματογράφους και ρωτούσαν τα παιδιά αν θα ήθελαν να ήταν τεράστια σαν τα παιδιά της ταινίας και γιατί. Τα περισσότερα παιδιά απαντούσαν πως θα ήθελαν να είναι τεράστια, για να πλακώνουν στο ξύλο τους συμμαθητές τους, τους δασκάλους τους, τους γονείς τους κλπ. Τα παιδιά δεν είναι “αθώα”, όπως πιστεύουν πολλοί. Τα παιδιά, βασικά, είναι αδύναμα, γιατί είναι μικρά. Η αθωότητα είναι κάτι που μας περιμένει προς το τέλος της ζωής μας -για όσους είναι τυχεροί- και πρέπει να το κατακτήσουμε, αφού περάσουμε δια πυρός και σιδήρου. Αυτό που έχουμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας, δεν είναι αθωότητα αλλά άγνοια. Τα παιδιά τα ξεσκίζει η κοινωνία και το σχολείο. Τα τυποποιεί. Τα κάνει πολτό. Τα μαθαίνει πως όλα είναι κέρδος. Και πάει το παιδί. Επίσης, να μην είστε σκληρή με τον εαυτό σας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.