Οι μπύρες της μοναξιάς

Πιτσιρίκο, καλημέρα/καλησπέρα/άλλο
Θα σου διηγηθώ δύο περιστατικά από την πρόσφατη ιστορία μου. Το γιατί θα το καταλάβεις σύντομα· έξυπνος πιτσιρίκος είσαι, κόβει το μυαλό σου.

Πριν από τρία χρόνια, μετανάστευσα από την Αθήνα σε χώρα της Σκανδιναβίας. Ήμουν από τους τυχερούς που είχαν συγγενείς στον τόπο προορισμού, οπότε υπήρχε ένα σπίτι να με φιλοξενήσει, μέχρι να βρω δουλειά και να συντηρήσω τον εαυτό μου.

Στην πρώτη μου νυχτερινή έξοδο εδώ στον παγωμένο βορρά, βρεθήκαμε στο μοναδικό μπαρ του χωριού. Καθίσαμε, λοιπόν, τέσσερις μαντράχαλοι σ’ ένα τραπέζι κι αρχίσαμε μια ζωηρή συζήτηση για Ελλάδα, Σκανδιναβία, μετανάστευση κλπ.

Λίγο πριν τελειώσουμε την πρώτη μπύρα μας, η σερβιτόρα μάς έφερε τη δεύτερη γύρα. Απορρήσαμε γιατί κανείς μας δεν είχε παραγγείλει και τότε μας είπε ότι οι μπύρες ήταν κερασμένες από έναν τύπο που καθόταν στη μπάρα. Σηκώσαμε τα ποτήρια μας, σήκωσε το δικό του και κάναμε εις υγείαν από μακριά.

«Τον ξέρουμε;» ρώτησα τον ξάδερφό μου που καθόταν δίπλα μου. «Όχι», μου απάντησε. «Ε, τότε γιατί μας κέρασε;» ήταν η εύλογη απορία μου.

Και η απάντηση που με σόκαρε και με σοκάρει ακόμα: «Μάλλον θα νιώθει μοναξιά», είπε ο ξάδερφός μου χωρίς κανένα συναίσθημα στη φωνή του, χωρίς καν να ανοιγοκλείσει τα μάτια του.

Ο μοναχικός αυτός τύπος σηκώθηκε μετά από δύο λεπτά, χαμογέλασε προς το μέρος μας κι έφυγε.

Όπως μου εξήγησαν μετά, προσπαθώντας να με κάνουν να συνέλθω, μας είδε προφανώς να περνάμε καλά ως παρέα και η κερασμένη μπύρα ήταν ο τρόπος του να συμμετάσχει έστω και λίγο, έστω και ως μακρινός παρατηρητής, στο ζωντανό τραπέζι μας.

Δεν πέρασε από το μυαλό κανενός, είμαι βέβαιος ούτε καν από το δικό του, ότι θα μπορούσαμε να πιούμε αυτή τη μπύρα όλοι μαζί.

Τον λυπήθηκα πολύ, πιτσιρίκο. Δεν είναι πολύ, μα πολύ θλιβερό;

Πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από τότε, εγώ έχω πλέον μετακομίσει στην πρωτεύουσα και το χωριό είναι μακρινή (χρονικά και γεωγραφικά) ανάμνηση.

Πριν από λίγες μέρες, συμπτωματικά τη νύχτα που οι τζιχαντιστές χτύπησαν το Παρίσι, πήγα σε ένα live που γινόταν στην πόλη. Έπαιζε ένας εξαιρετικός blues κιθαρίστας σε ένα από αυτά τα μικρά, ζεστά, ξύλινα μπαρ, από αυτά που βλέπεις σε αμερικάνικες ταινίες.

Κάποια στιγμή ήρθαν και κάθισαν σε μικρή απόσταση από μένα τρεις φίλοι. Ίσως τράβηξαν την προσοχή μου επειδή ήταν πολύ δεμένη και χαρούμενη παρέα, παρά το γεγονός ότι προέρχονταν από τελείως διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Πολύ μου αρέσουν αυτά εδώ. Τους χάζευα για αρκετά λεπτά, όταν η μπάντα έκανε ένα διάλειμμα.

Πιτσιρίκο, σχεδόν τις παρήγγειλα τις μπύρες. Δεν το έκανα τελικά, δείλιασα. Δεν είναι πολύ, μα πολύ θλιβερό;

Όλα αυτά βέβαια τα γράφω για όλους αυτούς που σκέφτονται να την κάνουν από την Ελλάδα.

Προσοχή, δεν λέω να μην το κάνουν και να μείνουν εκεί που είναι! Το εξωτερικό δίνει (ακόμα) πολλές επαγγελματικές ευκαιρίες και προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά που η Ελλάδα, δυστυχώς, δε θα δει για πολλές δεκαετίες.

Πιτσιρίκο, ξέρω ότι δε σου αρέσει να δίνεις συμβουλές (και καλά κάνεις), αλλά σε παρακαλώ να δίνεις εκ μέρους μου την ακόλουθη, όποτε συναντάς κάποιον που το σκέφτεται για έξω:

Φίλε υποψήφιε για μετανάστευση, αν σκοπεύεις να φύγεις μόνος σου κι εκεί που πας δε θα βρεις έναν σταθερό πυρήνα δικών σου ανθρώπων, τότε κάντο μόνο αν έχεις ατσάλινο στομάχι που αντέχει τα πάντα. Ακόμα κι αν το έχεις το ατσάλινο στομάχι, να ξέρεις ότι πολλές φορές θα το νιώσεις να σφίγγεται.

Ξαναλέω ότι δεν αποτρέπω κανέναν να φύγει στο εξωτερικό. Παρ’ όλα τα αρνητικά εδώ, εγώ δε σκέφτομαι ποτέ να γυρίσω πίσω. Όσο και να ζορίζομαι σε κάποια πράγματα, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση να περπατάς στο δρόμο και να βλέπεις ήρεμους και χαμογελαστούς ανθρώπους.

Σε τελική ανάλυση, είναι θέμα προτεραιοτήτων. Όπου κι αν είσαι, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Πουθενά δεν υπάρχει η ουτοπία. Αλλά αυτό το ξέρουμε όλοι, έτσι δεν είναι;

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τους 0 βαθμούς,

S.

ΥΓ: Θυμάμαι ότι έχεις γράψει πολλάκις πως λαμβάνεις κείμενα από Έλληνες μετανάστες που δε γίνεται με τίποτα να δημοσιευτούν. Καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς.

(Αγαπητέ φίλε, μετά την επίθεση του ISIS στο Παρίσι, συνειδητοποίησα πως ευτυχώς που χρεοκόπησε η Ελλάδα και έφυγαν οι Έλληνες για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μόνο οι Έλληνες μπορούν να αντιμετωπίσουν τους τζιχαντιστές και να σώσουν την Ευρώπη από τον όλεθρο. Οι Έλληνες απλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη και θα σώσουν για μια ακόμα φορά τον παγκόσμιο πολιτισμό από τους βάρβαρους. Όπως καταλαβαίνετε, έχω πιει όλες τις μπύρες μόνος μου. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.