Τελικά, τι σημαίνει δημοκρατία;

Γειά σου πιτσιρίκο,
σου γράφω πρώτη φορά, όχι γιατί δεν είχα να πω κάτι μέχρι τώρα -τα γεγονότα πολλά-, αλλά νομίζω ότι λίγο πολύ όλοι τα ίδια λέμε, οπότε δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνουμε. Τώρα όμως, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά και θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου.

Αυτές τις μέρες άκουσα τόσες πολλές φορές τη λέξη «δημοκρατία» που πραγματικά μ έβαλε σε σκέψεις. Γιατί τόση εμμονή μ αυτή τη λέξη;

Μέσα από αυτά που άκουγα, όμως, σιγά σιγά, άρχισα να βγάζω ένα συμπέρασμα.

Θεωρώ λοιπόν ότι ο σκοπός που χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ ήταν γιατί πρέπει να αλλάξει νόημα η λέξη.

Άκουσα, για παράδειγμα, από Έλληνα υπουργό, ότι δεν πρέπει με αυτό που έγινε να καταλύσουμε τη δημοκρατία των ανοιχτών συνόρων.

Εκεί μπερδεύτηκα λίγο, γιατί εγώ νόμιζα ότι δημοκρατία είναι να μπορώ να αποφασίσω αν τα σύνορά μου θα είναι ανοιχτά ή κλειστά.

Δεν έχω καταλάβει από πότε η δημοκρατία είναι κοσμοθεωρία που διακηρύττει την ενότητα και ειρήνη όλου του κόσμου, ή θρησκεία που κηρύττει την αγάπη.

Εγώ ξέρω ότι δημοκρατία είναι ένα εργαλείο, ένας τρόπος για να διαχειρίζονται τα κοινά οι άνθρωποι και ότι λειτουργεί μόνο γι αυτούς που τη χρησιμοποιούν· δεν μπορεί να σώσει όλο τον κόσμο.

Εάν εγώ θέλω να λειτουργώ δημοκρατικά μέσα στο σπίτι μου, δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχω απαίτηση από τον γείτονα να πράξει το ίδιο.

Εάν επέλεγε κι αυτός τη δημοκρατία, θα ήταν ευχής έργον, αλλά εγώ δεν μπορώ να χτίσω τη ζωή μου γύρω απ τις δικές του επιλογές, ούτε να καταστρέψω την δημοκρατία μέσα στο σπίτι μου, προσπαθώντας να πείσω τον γείτονα να γίνει δημοκράτης.

Η δημοκρατία υπάρχει για να λειτουργεί μέσα στο σπίτι μου και αφορά όλα τα μέλη της οικογένειάς μου, κι αυτή αποφασίζει αν το σπίτι μου είναι ανοιχτό και με ποιον τρόπο.

Η δημοκρατία δεν έχει ταμπού, ή μάλλον έχει τα ταμπού των ανθρώπων που την χρησιμοποιούν.

Με όλα αυτά, δεν εννοώ ότι κακώς έχουμε ανοιχτά τα σύνορά μας στη συγκεκριμένη συγκυρία -αν και πιστεύω ότι σε μια πραγματική δημοκρατία δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο μ αυτόν τον τρόπο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η δημοκρατία είναι φτιαγμένη για να προστατεύει τον εαυτό της, θα ήταν σαν να καταργεί τον εαυτό της· είναι κι αυτή ένα σύστημα- παρ’ όλο που δεν συμφωνώ καθόλου που συνδράμουμε στο άδειασμα μιας χώρας.

Στην ερώτηση «και τι να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;»,δεν έχω απάντηση. Αυτό που ξέρω είναι ότι από τον πόλεμο δεν έφυγαν ποτέ.

Νιώθω ότι σκοπίμως και εντέχνως αλλάζουν νόημα στις λέξεις, έτσι που κάποια μέρα τα εγγόνια μας, όταν θα ακούν τη λέξη δημοκρατία, θα κάνουν τον σταυρό τους.

Δεν ξέρω, μπορεί κάτι να χάνω μέσα στη σκέψη μου…

Πραγματικά, η ουσία όλων των ανθρώπων είναι η αγάπη, αλλά θα πρέπει να αφήνουμε τον καθένα να βρει τη δική του ουσία στο δικό του χρόνο.

Είναι εντελώς ουτοπικό να πιστεύουμε ότι θα ξυπνήσουμε μια μέρα και ο κόσμος μας θα είναι γεμάτος αγάπη.

Αυτό που έχει σημασία είναι η προσωπική διαδρομή προς τα εκεί, και, για να φτάσεις μέχρι εκεί, πρέπει να περάσεις από κύκλωπες και Λαιστρυγόνες -άρα οι κακοί του παραμυθιού είναι απαραίτητοι, κι αν φτάσεις μέχρι εκεί, τότε ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για τον διπλανό σου, ούτε καν για το παιδί σου.

Το ανάστημα το σηκώνει ο καθένας για τον εαυτό του, και αγάπη χωρίς ανάστημα δεν λογίζεται· αυτά δεν γίνονται δια αντιπροσώπου, κι αν περιμένεις από κάποιον άλλον να το κάνει, τότε υπάρχει η ιστορία του ψύλλου πάνω στον ελέφαντα:

Kάθε μέρα ο ψύλλος είχε κι από ένα σχέδιο για το πού θα πάει, κι έδινε εντολές στον ελέφαντα «σήμερα ελέφαντα θα πάμε στη λίμνη». Ο ελέφαντας, φυσικά, πήγαινε όπου αποφάσιζε αυτός, οπότε ένα πρωί λέει ο ψύλλος στον ελέφαντα «σήμερα ελέφαντα θα πά… τι σχέδια έχεις για σήμερα;».

Αν δεν αποφασίζεις εσύ, τότε καλό είναι να ρωτάς πού σε πηγαίνουν.

Μπορεί να μπέρδεψα πολλά μαζί, μπορεί και όλα να είναι ένα κουβάρι και να πιάσουμε την άκρη του κάποια στιγμή.

Αγγελική

(Αγαπητή Αγγελική, δημοκρατία σημαίνει αυτό που λέει η λέξη. Το σημαίνον και το σημαινόμενο. Όπως είπε ο Γκορ Βιντάλ, Δημοκρατία υπήρξε μόνο στην αρχαία Αθήνα και μόνο για μερικές δεκαετίες. Κι εγώ προσθέτω «και μόνο ανάμεσα στους ελεύθερους πολίτες». Αγγελική, νομίζω πως ακούμε διαρκώς τη λέξη «δημοκρατία» γιατί η δημοκρατία συνεχίζει να είναι το ζητούμενο. Για δεκαετίες, υπήρχε ο προβληματισμός αν μπορεί να συνυπάρξει ο σοσιαλισμός με την δημοκρατία. Τώρα που ο καπιταλισμός έμεινε μόνος του στον πλανήτη, διαπιστώνουμε -τάχα μου έκπληκτοι- πως καπιταλισμός και δημοκρατία δεν πάνε μαζί με τίποτα. Και κάθε μέρα, αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό. Η ανθρωπότητα πρέπει να αποφασίσει: «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;». Για την ώρα, νικάει η βαρβαρότητα. Και έχουμε νεκρούς μέσα στο κέντρο του Παρισιού, αλλά «ευτυχώς δεν ήμασταν εμείς και μπορούμε ακόμα να αγοράζουμε το νέο iPhone και να κάνουμε τους ανήξερους ηλίθιους». Να είσαι καλά, Αγγελική.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.