Χαμόγελο

Φίλε Πιτσιρίκο
Βλέποντας την φάτσα του ΑλέΤσι να χαμογελάει στο πλάι όποιου βρει, μου ήρθε στο μυαλό μια κοπελιά που είχα γνωρίσει πριν πάρα πάρα πολλά χρόνια. Πλάσμα άοσμο και λίγο άχρωμο, χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα. Όμορφη δεν την έλεγες, αλλά το είχε το κατιτίς κι αυτή όπως -σχεδόν- όλα τα πλάσματα του θεού.

Με τον θεό, όμως, περιπλεκόταν λίγο η φάση, γιατί η κοπελιά αυτή από τον πολύ θεό είχε φτάσει 29 χρονών και χαρά δεν είχε δει στα σκέλια της, και ούτε φυσικά είχε χαρίσει στα σκέλια κανενός.

Δεν ήταν από αυτές που βρωμοκοπάνε λιβάνι ντυμένες στα μαύρα και έχουν μόνιμο τάμα στην αγία Αραχνομούνα την Ανθρωποδιώχτισσα. Απλά, ήταν ιδεολόγα τρελή: Χριστός και Μαρξ.

Ο Μαρξ τώρα, κανένα πρόβλημα δεν θα είχε με το τι κάνει η κοπελιά στο κρεβάτι της, αλλά για κάποιον μυστήριο λόγο αυτή πίστευε πως ο Χριστός την ήθελε παρθένα μέχρι τον γάμο.

Να μην τα πολυλογώ, την πετυχαίνω εκείνον τον Σεπτέμβρη μέσα στην όρεξη και την τσαχπινιά. Και από τα συμφραζόμενα, καταλαβαίνω πως στην αποψινή έξοδο θα παίζει πονηρή παρεούλα.

Οπότε με το πού ξεκόβει και απομακρύνεται, μου το προφταίνει η συγκάτοικός της, διότι τι τους έχουμε τους άτιμους, αν όχι για να μας κάνουν ρόμπες;

– Δεν το σώνει η -ας την πούμε Αλεξία- με το νταραβέρι!
– Έλα ρε, άνοιξε επιτέλους η πρόσβαση στη λεωφόρο της ηδονής;
– Άσε, και δεν λέει να κλέισει. Έχει απο τον Ιούνιο που έχει πάει με 24 άντρες, απόψε βλέπω να γίνονται 25.

Εδώ απλά αρχίζω και γελάω. Εντάξει, καλό το αστείο αλλά όταν το παρατραβάς χαλάει. Η τύπισσα όμως είναι απόλυτα πειστική, και μου διηγείται την εξής παλαβή ιστορία: Η Αλεξία γύρισε από τις διακοπές με ένα μόνιμο χαμόγελο.

Και τους εξομολογήθηκε πως ένα ζεστό βραδάκι βγήκε με μια ξαδερφούλα της που ήταν λίγο πιο ζωηρή. Και έπινε. Και είχε και κάτι φιλαράκια εκ των οποίων ένας ήταν νοστιμούλης. Ο πιο νοστιμούλης που είχε δει στη ζωή της.

Ένα ποτάκι έφερε το άλλο και το καλοκαιράκι ήταν ό,τι πρέπει για έρωτες, οπότε τα πολλά χρόνια χριστιανισμού υποχώρησαν στην πίεση της φύσης τελικά και η ζώνη αγνότητας λύθηκε.

Και η Αλεξία έφτασε στο συμπέρασμα πως καλός ο παράδεισος μετά, αλλά ο άντρας εδώ και τώρα είναι ακόμα καλύτερος. Και όχι μόνο ένας, έπρεπε να ρεφάρει για όλο τον χαμένο χρόνο και την χαμένη απόλαυση. Και ήθελε ποικιλία.

Έβαλε λοιπόν στόχο, και τον πέτυχε, να έχει στο κρεβάτι της έναν άλλο άντρα κάθε 2-3 ημέρες. Τους πέταγε τα μάτια έξω, τους έστυβε, και μετά μην την είδατε. Και ζώντας σε ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Μεσογείου, καλοκαιράκι, το πιο εύκολο πράγμα είναι να αλλάζεις παρτενέρ κάθε μέρα.

Τώρα εδώ κάπου ξέρω πως πολλοί αρσενικοί αναγνώστες θα έχουν αγανακτήσει από τον σεξισμό της ιστορίας και πως έχουν πραγματικά βαρεθεί να τους συμπεριφέρονται σαν να είναι κομμάτια κρέας, και πως κάποια στιγμή πρέπει να βρεθεί κάποια να τους αγαπήσει γι αυτό που είναι πραγματικά. Είμαστε ευαίσθητοι οι άτιμοι….

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω έιναι ότι ο ΑλεΤσι μου θυμίζει έντονα την Αλεξία. Αφού διατήρησε την παρθενιά του για χρόνια, μόλις είδε την χοντρή ψ@λή μπήκε στον πειρασμό και την δοκίμασε.

Και του άρεσε. Και αποφάσισε να ρεφάρει, να πάρει όσες πιο πολλές μπορεί.

Και ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του.

Μόνιμο.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την σκοτεινή σε βαθμό απελπισίας Σκανδιναβία.

Βασίλης

Υ.Γ. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή, εκτός από το όνομα της κοπέλας φυσικά. Δεν την ξανασυνάντησα, πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά ελπίζω να τους έχει χιλιάσει τους εραστές, ή να έχει βρει τον άντρα ή τη γυναίκα της ζωής της και να άραξε. Α, και το χαμόγελό της ήταν πολύ σαφώς πιο ωραίο από του παπάρα.

(Αγαπητέ Βασίλη, ο Τσίπρας μάλλον χαμογελάει συνέχεια γιατί ούτε αυτός δεν πιστεύει πως κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός. Ξέρει πως δεν ήταν για αυτή την θέση, αφού είναι πολύ λίγος. Οπότε, το χαίρεται. Βασίλη, τώρα που έγραψες για αυτή την κοπέλα, θυμήθηκα μια άλλη “κοπέλα”. Οι γονείς μου είχαν μια φίλη, μεγαλύτερη από αυτούς -ας την πούμε Μαρία-, η οποία ήταν παρθένα. Δεν έκανε σχέση ποτέ, δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέθανε παρθένα. Ήταν ένας γλυκύτατος και χαμογελαστός άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη. Την αγαπούσα πολύ και μύριζε όμορφα. Επίσης, μου έφερνε πάντα σοκολάτες. Ο πατέρας μου την πείραζε και της έλεγε “Μαρία μου, εγώ να το κάνω το ψυχικό αλλά η παρθενιά σου θα έχει γίνει τσιμέντο πια”. Φυσικά, γελούσε η γυναίκα. Πάντα γελούσε. Όταν ήμουν παιδί δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα -γιατί δεν ήξερα πώς είναι-, αλλά, αφού έκανα πια έρωτα για πρώτη φορά, σκεφτόμουν μετά με κάποια θλίψη αυτή την καλή γυναίκα που πέρασε από τη ζωή, χωρίς να το ζήσει αυτό ούτε μια φορά. Μου φαινόταν πολύ κρίμα και άδικο, ρε γαμώτο. Βασίλη, ποτέ στη ζωή μου δεν κατάλαβα γιατί ο έρωτας, το πιο όμορφο συναίσθημα στη ζωή, η πιο όμορφη πράξη στη ζωή, είναι φορτωμένος με τόσες ενοχές και τόσα ταμπού· ειδικά, για τις γυναίκες. Εντάξει, έπαιζε ρόλο και η θρησκεία, αλλά τα βρίσκω εντελώς γελοία όλα αυτά. Άσε που Έλληνας και ταμπού στον έρωτα, δεν πάει. Δεν ταιριάζει. Όταν διάβασα έφηβος το Περί Έρωτος του Πλάτωνα, δεν πίστευα στα μάτια μου. Οι Έλληνες δεν είχαν κανένα θέμα με τον έρωτα, οι χριστιανοί είχαν. Πάντως, Βασίλη, βλέπω να του κόβεται το χαμόγελο του Τσίπρα. Ούτε χρόνο δεν έκλεισε πρωθυπουργός, και το λαδάκι του το έκαψε. Ας πρόσεχε. Να είσαι καλά, Βασίλη. Α, κι εδώ χάλασε ο καιρός. Καλά, μη φανταστείς, μια βροχούλα έριξε. Από την Κυριακή, πάλι λιακάδα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.