Κοινωνική Νοημοσύνη, Αγγλία – Ελλάδα 1-0

Φίλε Πιτσιρίκο,
Στην Αγγλία ήρθα από σπόντα πριν από 10 χρόνια περίπου. Όταν άρχισα να τρώω τις σφαλιάρες της ανεργίας τη μία πίσω από την άλλη -σε καλύτερες εποχές από τις τωρινές- και η προσωπική μου ηθική δε μπορούσε να δεχτεί να συνεχίσουν να με ζουν οι δικοί μου, έφυγα. Ο μόνος λόγος που επέλεξα την Αγγλία ήταν η γλώσσα. Καθαρά πρακτικός. Για πρώτη φορά ένιωσα τόσο μόνος. Δε γνώριζα ούτε μισό άνθρωπο.

Ναι ήταν δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Διαφορετική γλώσσα, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικός ουρανός. Όχι ντε και καλά αρνητικά. Απλά διαφορετικά.

Μπορώ να πω ότι έχω φάει πολλά σκατά 10 χρόνια τώρα που μπορώ να εκφέρω μία, όσο γίνεται περισσότερο, ολοκληρωμένη άποψη τόσο για τους Άγγλους, όσο και για την καπιταλιστικότατη κοινωνία τους.

Οι Άγγλοι είναι ένας λαός αρκετά επιφανειακός ως προς τις προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις. Αυτό, ακόμα και μετά από 10 χρόνια, είναι ξένο σε εμένα. Από την άλλη, έχουν σε μέγιστο βαθμό αυτό που στην Ελλάδα δεν έχουμε -αν και νομίζουμε το αντίθετο- κοινωνική νοημοσύνη.

Κοινωνική νοημοσύνη είναι να μην παίζεις μάπες, για να μπεις/βγεις από το τραίνο/λεωφορείο/βάλε ότι θες.

Κοινωνική νοημοσύνη είναι όταν θες να περάσεις από τις διαβάσεις ως πεζός να μην τραμπουκίζεσαι από τα Ορκ πίσω από το τιμόνι.

Κοινωνική νοημοσύνη είναι όταν πηγαίνεις στο νοσοκομείο να μην αρχίζεις τα γαμωσταυρίδια επειδή αργεί ο γιατρός να δει ΕΣΕΝΑ.

Κοινωνική νοημοσύνη είναι όταν μαθαίνεις ότι ο άλλος εργαζόμενος αμοίβεται περισσότερο από εσένα, να διεκδικησεις την αύξηση του δικού σου μισθού και όχι τη μείωση του άλλου.

Κοινωνικη νοημοσύνη είναι όταν απεργεί ο Χ να μη ρίχνεις Χριστοπαναγίες επειδή θα δυσκολευτείς ΕΣΥ να πας ή να γυρίσεις από τη δουλίτσα σου.

Κοινωνική νοημοσύνη είναι με τον τρόπο σου να συμπαραστέκεσαι στις κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν κάτι καλύτερο.

Οι Άγγλοι δεν κάνουν συχνά απεργίες. ΚΑΝΟΥΝ όμως.

Μόνο τα τελευταία 3 χρόνια έχουν γίνει 7 μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις (ρεκόρ για τους συντηρητικούς Άγγλους). Οι φοιτητές, οι υπάλληλοι των ΜΜΜ, οι νοσοκόμοι και οι γιατροί.

Θυμάμαι τις μέρες που απεργούσαν οι υπάλληλοι των ΜΜΜ στο Λονδίνο επικρατούσε χάος από αυτοκίνητα και κόσμο που προσπαθούσε να εξυπηρετηθεί από τα ελάχιστα δρομολόγια ανάγκης των λεωφορείων.

Θυμάμαι να μιλάω με τους Άγγλους στη δουλειά εκείνες τις μέρες. Κάποιοι συμφωνούσαν με τα αιτήματα των απεργών -οι περισσότεροι- κάποιοι όχι. Ούτε ΕΝΑΣ δεν μιξόκλαψε που ταλαιπωρήθηκε.

Τα ίδια και με τις απεργίες των νοσοκόμων, τα ίδια με την απεργία των γιατρών.

Δεν άκουσα μια διαμαρτυρία. Και όχι φίλε που διαβάζεις το κείμενο, δεν ήταν ο λόγος το ότι δε ξέρουν να το κάνουν. Δε διαμαρτυρήθηκαν επειδή είτε καταλάβαιναν τους λόγους της απεργίας των συμπολιτών τους, είτε προσπαθούσαν να τους μάθουν, είτε απλά τους σεβόντουσαν.

Κοινωνική νοημοσύνη είναι να βάζεις το γαμοεγώ κάτω από το ‘εμείς-εσείς-αυτοί’.

ΑΥΤΟ φίλοι μου είναι κοινωνική νουμοσύνη.

Δυσκολεύομαι να σκεφτώ πολλές πιο συντηρητικές και εμετικές κοινωνικές αντιδράσεις από αυτές πολλών Ελλήνων που διαμαρτύρονται σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση γιατί τους δυσκολεύει το υπάκουο πλάνο της ζωούλας τους.

Yes Sir σε όλο του το μεγαλείο.

Ναι η γριά η Θάτσερ διέλυσε όλα τα εργατικά σωματεία και τις συλλογικές συμβάσεις σε τέτοιο βαθμό που η τεχνική της διάλυσης του κράτους που εφήρμοσε πήρε το όνομά της. Θατσερισμός.

Υπάρχουν όμως ακόμα σωματεία εργαζομένων και ενώσεις που δε γέρνουν όπου φυσάει ο πολιτικός άνεμος όπως στην Ελλάδα.

Σύσσωμος ο Ιατρικός Σύλλογος και το σωματείο εργαζομένων γιατρών εναντιώθηκε πριν από 2 μήνες στα σχέδια της κυβέρνησης Κάμερον για περικοπές προσωπικού, μισθών (μέσω περισσότερων εισφορών) και αύξηση των ωρών εργασίας. Είχαν προαναγγελθεί 3 μεγάλες απεργίες μέσα στο Δεκέμβριο στις οποίες θα συμμετείχε ΟΛΗ η ιατρική κοινότητα.

Στο τέλος η κυβέρνηση αναγκάστηκε να πάρει πίσω το εν λόγω σχέδιο νόμου. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τους απεργούς των ΜΜΜ.

Όχι κι άσχημα για έναν από τους συντηρητικότερους λαούς.

Επίσης να αναφέρω ότι μετά το κύμα εθνικισμού μεταξύ 70ς-80ς, η Αγγλία καταγράφει από τα μικρότερα ποσοστά σε φασιστοειδή στην Ευρώπη.

Το UKIP, μία αστεία έκδοση του ΛΑΟΣ (κι όμως γίνεται!), πάει για πολιτική διάλυση παρά την έκπληξη που κατέγραψε στις δημοτικές εκλογές φέτος με τον έλεγχο 1 δημοτικού συμβουλίου. Την ίδια στιγμή ένας από τους πιο συντηρητικούς κι αποχαυνωμένους λαούς κατ’ εμέ, δίνει ισχυρό πολιτικό βήμα στα αμοιβαδοειδή της Χρυσής Αυγής.

Πολλοί Άγγλοι ηλικίας κάτω των 40, ΑΠΕΧΘΑΝΟΝΤΑΙ τη βασίλισσα.

Την απεχθάνονται γιατί βάζει χέρι στο δημόσιο χρήμα.

Την απεχθάνονται γιατί θέλουν ακόμα και τυπικά μία έννοια δημοκρατίας στα χαρτιά.

Την απεχθάνονται γιατί κουβαλάει όλον αυτόν τον μοναρχικό εμετό της ιστορίας.

Απεχθάνονται το πολιτικό τους σύστημα, αλλά νιώθουν εγκλωβισμένοι σε αυτό.

Όπως και εμείς και οι περισσότεροι πολίτες άλλων χωρών.

Ο Τσόμσκι έχει πει πως για να αξιολογήσεις ένα σύστημα οικονομίας χρειάζονται περίπου 100 χρόνια. Βλέπουμε τώρα λοιπόν όλες τις καρκινογενέσεις του καπιταλισμού με μεγαλύτερη την φασιστοποίηση των κοινωνιών.

Τα ΜΜΕ είναι ανοιχτή πληγή εδώ, όπως και σε όλες τις κοινωνίες. Όπως γνωρίζουμε ο ρόλος των ΜΜΕ σε ΟΛΟ τον κόσμο είναι για να διαμορφώνουν και να κατευθύνουν, κανένας άλλος. Όποιος ψάχνει ενημέρωση, κοιτάει σε λάθος μέρος.

Επίσης, η εκπαίδευση στον πυρήνα της -στην πλειοψηφία των χωρών- έχει έναν ορισμένο στόχο.

Να μαθητεύσει ανθρώπους ώστε να γίνουν χρήσιμοι πολίτες του κράτους και της εξουσίας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι η εκπαίδευση που λάβαμε εμείς στην Έλλαδα δεν είχε σκοπό να μας κάνει πειθήνιους και υπάκουους πολίτες;

Κι ακόμα χειρότερα, πιστεύει κανείς ότι δε γίναμε πειθήνιοι και υπάκουοι πολίτες?

Σας έχω νέα μάγκες. Μια χαρά έγινα και γίνατε. Γίναμε.

Να πω και κάτι που χρήζει αναφοράς. Το ότι οι Άγγλοι έχουν από τα λιγότερα ποσοστά φασιστών έχει να κάνει με την εκπαίδευση που λαμβάνουν, αλλά και με την αφομοίωση των μεταναστών που γίνεται με περισσότερη επιτυχία από τις υπόλοιπες χώρες.

Δεν είναι όσο ιδεατά θα έπρεπε να είναι στο δικό μου ουτοπικό κι ελεύθερο κόσμο, αλλά για το άντρο του καπιταλισμού προσπαθούν φιλότιμα.

Αν είσαι Άγγλος και θες να σπουδάσεις πρέπει να πληρώσεις, ναι. Όμως, η ίδια η κυβέρνηση με μία απλή αίτηση, μπορεί να σου δώσει δάνειο, ώστε να σπουδάσεις. Η αποπληρωμή του οποίου γίνεται ΜΟΝΟΝ όταν βρεις δουλειά με συγκεκριμένο μισθολογικό συντελεστή και στο αντικείμενο που σπούδασες.

Καπιταλιστική προσέγγιση μεν, χρήσιμη για αρκετούς δε. Το γεγονός, όμως, είναι ότι, αν κάποιος θέλει να σπουδάσει, κατά ένα μεγάλο ποσοστό θα μπορέσει να το κάνει.

Όπως επίσης γεγονός είναι ότι οι γηγενείς Άγγλοι δε σπουδάζουν στην πλειοψηφία τους. Ο λόγος είναι περισσότερο κοινωνικός και λιγότερο οικονομικός.

Οι Άγγλοι, ακόμα και η πολυπαθούσα εργατική τάξη, έχουν ακόμα ένα σχετικά ανεκτό βιοτικό επίπεδο. Οπότε δεν έχουν τόσο στη σκέψη τους ότι για να αποκτήσουν έστω τα απαραίτητα πρέπει να σπουδάσουν. Θα σπουδάσουν μόνο αν όντως τους ενδιαφέρει το αντικείμενο σπουδής.

Λένε πως, αν θες πραγματικά να δεις το επίπεδο σεβασμού και αξιοπρέπειας ως προς το ανθρωπιστικό κομμάτι της εκάστοτε κοινωνίας, δες τι κατάσταση επικρατεί στις φυλακές της και στα νοσοκομεία για τους ψυχικά ασθενείς.

Λόγω επαγγέλματος έχω δουλέψει και στους 2 τομείς, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αγγλία. Είναι περιττό να μπω καν στη σύγκριση. Και με πονάει αυτό.

Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι ένα κλικ καλύτερες από το Γκουαντάναμο, ενώ στην Αγγλία είναι όπως θα έπρεπε να είναι σε μία κοινωνία που σέβεται τουλάχιστον τους πολίτες της σε ένα σχετικό βαθμό.

Παροχές –ακόμα- δίνονται, διαβιωτικές διευκολύνσεις, δυνατότητες απαγκίστρωσης από μελλοντική παραβατικότητα και τόσα άλλα παρέχονται.

Δεν είναι ιδεατά, πώς θα μπορούσαν να είναι άλλωστε; Τουλάχιστον είναι σε επίπεδο που δεν εξευτελίζει την ανθρώπινη ύπαρξη όπως στην Έλλαδα.

Πώς γίνεται γαμώ το κέρατο μου να ζούμε το Μεσαίωνα μας σε κάτι τόσο κοινωνικά θεμελιώδες όσο η Ψυχική Υγεία και η σωφρονιστική μέριμνα; Πόσο πίσω είμαστε αλήθεια. Είναι αρκετά επώδυνη αυτή η συνειδητοποίηση, ρε Πιτσιρίκο.

Μικρά-μικρά για τους συντηρητικότατους σε πολλά θέματα Άγγλους:

Η Αγγλία έχει αναγνωρίσει μία σειρα δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων όπως ο γάμος, το σύμφωνο κοινωνικής συμβίωσης και η υιοθεσία.

Η Εκκλησία της Αγγλίας πληρώνει φόρους και δεν έχει καμμία ανάμιξη στις κρατικές υποθέσεις.

Το κράτος στέλνει κοινωνικό λειτουργό στο σπίτι των εγκύων κατά τους τελευταίους μήνες της κύησης για να βοηθήσει με τις καθημερινές δουλειές.

Αν για ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ζήτημα μαζευτούν 10,000 υπογραφές, τότε η κυβέρνηση είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ να απαντήσει. Αν οι υπογραφές φτάσουν τις 100,000, τότε είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ η Βουλή να συζητήσει το υποβληθέν ζήτημα σε συνεδρίασή της.

Τα πολιτικά πρόσωπα μπορούν να διωχθούν ποινικά, όπως οι υπόλοιποι πολίτες. Ναι, και τα πολιτικά πρόσωπα που απλά διορίζονται.

Μισό λεπτό σιγής για να σκεφτούμε την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα στους αντίστοιχους τομείς.

Αν μια τόσο συντηρητική χώρα όσο η Αγγλία λειτουργεί σωστότερα και αρμονικότερα σε μία πληθώρα κοινωνικών ζητημάτων από ότι μία άλλη τύποις δημοκρατικότερη χώρα, θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

Χειρότερη από μία συντηρητική και καπιταλιστική κοινωνία είναι μια κοινωνία που νομίζει πως δεν είναι ούτε συντηρητική, ούτε καπιταλιστική.

Μία τέτοια κοινωνία που κοιμάται όρθια είναι η δικιά μας. Που νομίζει πως κοινωνικά είναι πιο συνειδητοποιημένη, πιο δημοκρατική, και πως αντιστέκεται (;), ενώ στην ουσία έχει αποχαυνωθεί και έχει ψευδαισθήσεις ανωτερότητας έναντι διαφορετικών κοινώνιων και ανθρώπων.

Πιστεύω στην κατάργηση των συνόρων μεταξύ των λαών, φίλε Πιτσιρίκο.

Όπως είχα δει ένα γκράφιτι που έλεγε πως τα σύνορα είναι πληγές πάνω στη γη, θέλω να πω με εντελώς απλοϊκό τρόπο πως η κάθε κοινωνία έχει τόσο τα καλά και όσο και τα κακά της.

Σα σκεπτόμενοι (;) άνθρωποι, θα πρέπει να στοχεύουμε στην καλυτέρευση των συνθηκών της κοινωνικής διαβίωσης για εμάς και για τον κάθε συνάνθρωπο.

Ένας τρόπος να συμβεί είναι μέσα από την σταδιακή υιοθέτηση και το πάντρεμα των αξιόλογων στοιχείων της κάθε κοινωνίας από ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας.

Εγώ θα πω λοιπόν σε όποιον σκέφτεται να έρθει, για να μην αρχίσει (αν δεν τα έχει αρχίσει ήδη) τα σκληρά ναρκωτικά στην Ελλάδα, να έρθει και να φτιάξει τη δική του άποψη και εμπειρία.

Διαβάστε, ενημερωθείτε από όπου μπορείτε και επιδιώξτε αν φύγετε να το κάνετε συνειδητά.

Φυσικά και η Αγγλία δεν είναι Παράδεισος, αλλά φυσικά δεν είναι και Κόλαση.

Έχει να προσφέρει σε όσους θέλουν να εργαστούν, δουλειά, μία από τις καλύτερες υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας παγκοσμίως, δικαιοσύνη στον εργατικό τομέα και όχι μόνο (πάντα ως ένα βαθμό), και ελάχιστους φασίστες.

Προσωπικά, το τελευταίο είναι αυτό που με έχει κρατήσει εδώ.

Αντίος σε όλους

Αναστάσης

ΥΓ. Φυσικά και γίνονται και εδώ περικοπές μισθών, συντάξεων, αυξήσεις φόρων, περικοπές στην εκπαίδευση, στην Υγεία, απολύσεις εργαζομένων, η βασίλισσα συνεχίζει να βάζει χέρι στα κρατικά ταμεία, κλείνουν νοσοκομεία, συρρικνωνεται γενικά η κρατική πρόνοια και άλλα τόσα.

ΥΓ2. Φυσικά και γνωρίζω για την όλη την εμετική εξωτερική ιμπεριαλιστική πολιτική της Αγγλίας ΟΛΑ τα χρόνια όπου κατά το ρητό «όποια πέτρα και να σηκώσεις στης Ιστορίας τη βρωμιά, θα βρεις και έναν Άγγλο».

Στόχος του κειμένου είναι να δοθεί μια άποψη της ζωής εδώ με την εμπειρία 10 χρόνων.

(Αγαπητέ Αναστάση, όλη αυτή η κουβέντα για την Βρετανία, ξεκίνησε από ένα σχόλιό μου σε κείμενο του Ηλία, πως η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που δεν θέλει να αλλάξει, αφού και η Βρετανία δεν θέλει να αλλάξει. Νομίζω πως είναι λογικό σχόλιο για μια χώρα που έχει μοναρχία το 2015. Κανείς δεν έκανε σύγκριση των δυο χωρών -πώς να τις συγκρίνει άλλωστε και για ποιο λόγο;- αλλά εσύ θέλεις να συγκρίνεις οπωσδήποτε, έβγαλες και το σκορ του αγώνα, γιατί μπορείς να βγάλεις τον Έλληνα από την Ελλάδα αλλά είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις την Ελλάδα από τον Έλληνα. Αστειεύομαι, και το εξηγώ γιατί μπορεί να μου στείλεις κάνα κείμενο 10 χιλιάδων λέξεων, για να μου πεις πως δεν είναι έτσι. Αναστάση, υπάρχουν Έλληνες που επέλεξαν να ζουν στην Βρετανία και Βρετανοί που επέλεξαν να ζουν στην Ελλάδα. Αυτό τα λέει όλα. Ο καθένας να ζει όπου γουστάρει και να μην το κάνει θέμα. Γιατί αν το κάνει και πολύ θέμα, δεν γουστάρει και τόσο. Πάντως, εγώ γουστάρω τρελά τους Βρετανούς -αν και δεν είχα ποτέ γερές προσωπικές φιλίες με Βρετανούς- γιατί έχουν χιούμορ και αυτοσαρκασμό, και καταλαβαίνουν το δικό μου χιούμορ. Αν ζούσα στην Βρετανία και έγραφα στα αγγλικά, δεν θα αυτολογοκρινόμουν, όπως κάνω πολύ συχνά στην Ελλάδα, όπου πρέπει να εξηγείς, πριν γράψεις κάτι, πότε κάνεις σάτιρα και πότε όχι. Αλλά για το ζήτημα της βλακείας -που με έχει κάνει βλακοφοβικό ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου και σεξουαλικότητας- θα μιλήσουμε μια άλλη φορά. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.