Στο ίδιο έργο θεατές

cashbrandΦίλε Πιτσιρίκο, εδώ είμαι κι εδώ θα βρίσκομαι. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γράψιμο. Άλλωστε το blog είναι η πρώτη σελίδα που ανοίγω το πρωί πριν φύγω για την δουλειά και η τελευταία που κλείνω το βράδυ. Θα είναι λιγάκι δύσκολα τα πράγματα τους επόμενους μήνες, αφού παίρνω ξανά την σάκα και τα βιβλία και γυρνάω στα θρανία για την γερμανική γλώσσα. Αλλά εντάξει. Λένε πως οι ξένες γλώσσες είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις το Alzheimer.

Ο Κομπανιέρο στο τελευταίο κείμενο του τα γράφει όπως πραγματικά είναι τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Απορεί βέβαια γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες. Γιατί συνεχίζουν να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο, παράγοντας συνεχώς τα ίδια αποτελέσματα.

Νομίζω πως δεν είναι πρόβλημα μονάχα ή κυρίως Ελληνικό. Παντού στον κόσμο, μια όλο και μικρότερη μειονότητα αντιλαμβάνεται τα γεγονότα, τις καταστάσεις και την ζωή γενικότερα με τρόπο διαφορετικό από εκείνον που πλασάρουν τα μέσα μαζικής προπαγάνδας των πολυεθνικών και των τραπεζιτών.

Το τμήμα μάλιστα αυτό της κοινωνίας –που είναι σε γενικές γραμμές πιο προοδευτικό ή και ριζοσπαστικό σε κάποιες περιπτώσεις– διαρκώς συρρικνώνεται και περιθωριοποιείται μέσα στις τελευταίες δεκαετίες.

Είναι αδύνατο να περιμένεις την καθαρή κρίση της ανθρώπινης κοινωνίας, όταν καθημερινά και παντού επιβραβεύεται το απάνθρωπο τίποτα και ο άκρατος καταναλωτισμός που γίνεται αυτοσκοπός μιας ολόκληρης εποχής.

Παραδείγματα πολλά και χαρακτηριστικά:

1] Σε ΗΠΑ και Βρετανία σκηνικό τρέλας για την black -πιο black δεν γίνεται- Friday, της ημέρας που οι έμποροι βγάζουν την γλώσσα στα ζώα-καταναλωτές και σπάνε πλάκα με το μέγεθος της απληστίας τους. Σε χώρες με παράδοση αιώνων –όπως πχ οι χώρες της Άπω Ανατολής και της Ασίας– το «φαινόμενο» αντιγράφεται από εκατομμύρια νέους και νέες.

2] Στην Βρετανία πάλι, ο νέος πρόεδρος των Εργατικών μοιάζει τόσο μόνος μέσα σε έναν λαό κρετίνων που επιθυμούν τον πόλεμο και την συμμετοχή στο πρόγραμμα των βομβαρδισμών του ISIS από την «φωτισμένη» Δύση και ταυτόχρονα απαιτούν την προστασία των Mall και των αεροδρομίων τους από τους ισλαμοφασίστες που οι ίδιοι χρηματοδοτούν και εκτρέφουν. Μάταια ο Corbyn τους ρωτά αν οι βομβαρδισμοί και οι επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν εξαφάνισαν ή θέριεψαν την τρομοκρατία. Δεν τον ακούν οι πολλοί. Τον ακούν λίγοι και αντιδρούν πολλοί λιγότεροι. Θλιβερή μειοψηφία σε με κοινωνία που μοιάζει βγαλμένη μέσα από τις σελίδες του Όργουελ και του Τόλκιν. Αλλόκοτη κι ακλόνητη, βυθισμένη μέσα στον μύθο μιας φρικιαστικής μοναδικότητας.

3] Στην Γαλλία, ο γκομενιάρης και ανίκανος πολιτικός Ολάντ αντί να κατηγορηθεί για την αδυναμία του να αντιδράσει μετά την δολοφονική επίθεση στην σατιρική εφημερίδα έναν χρόνο μετά, βλέπει την δημοτικότητα του να ανεβαίνει θεαματικά! Γιατί; Επειδή κήρυξε τον πόλεμο στους Τζιχαντιστές, έστειλε τα μαχητικά Rafale -που δεν έχει αγοράσει ακόμα κανείς- να ρίξουν μερικές βόμβες στην Ράκκα, και ανέστειλε πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες, επιβάλλοντας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για τους επόμενους 3-6 μήνες. Κι εκεί υπήρξαν άνθρωποι που βγήκαν στον δρόμο παρά τις απαγορεύσεις, που χτυπήθηκαν από την σκληρή Γαλλική αστυνομία. Ήταν όμως και πάλι λίγοι. Μειοψηφία στην θάλασσα των πολιτών-ζόμπι της 4ης (;) Γαλλικής «δημοκρατίας».

4] Στην Αργεντινή, η «μεσαία τάξη» της χώρας που ανάκαμψε εξαιτίας της δυναμικής και ριζοσπαστικής οικονομικής πολιτικής των Περονιστών τα χρόνια μετά την χρεοκοπία, βγαίνει ξανά στο πολιτικό προσκήνιο αναζητώντας ρόλο και προκρίνοντας μια πολιτική επιστροφής της χώρας στους νόμους της «αγοράς» και του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού. Στις αρχές εκείνες δηλαδή που οδήγησαν στην χρεοκοπία μόλις 13 χρόνια πριν.

5] Την ίδια στιγμή, σε ένα παράλληλο σύμπαν, άνθρωποι πνίγονται στο Αιγαίο, παγώνουν στα σύνορα και στους δρόμους της Ευρώπης, φυλακίζονται και ποδοπατούνται στα εδάφη της προς ένταξη «ευρωπαϊκής» Τουρκίας, ακρωτηριάζονται και πεθαίνουν από τις βόμβες και τα κανόνια των «καλών» και των «κακών» στην Συρία.

Οι σύγχρονες «δημοκρατίες» του Δυτικού κόσμου, όπως τις γνωρίσαμε στον αιματηρό 20ο αιώνα, πολύ σύντομα θα αποτελούν παρελθόν.

Ο δρόμος για τον θεσμικό ολοκληρωτισμό –με την συμμετοχή των φασιστών ή όχι– μοιάζει να έχει ήδη στρωθεί.

Κι αυτό φαίνεται πως είναι το σενάριο που επιθυμούν και επεξεργάζονται τα κέντρα εξουσίας στην Ευρώπη.

Δεν πρόκειται όμως να τους βγει στο τέλος, αφού σκοντάφτει πάνω στην αμείλικτη και σκληρή οικονομική-παραγωγική πραγματικότητα.

Η Ευρώπη χάνει σταθερά και με επιταχυνόμενους ρυθμούς μερίδιο από την παγκόσμια οικονομία.

Η Ευρώπη είναι μια γριά που πρέπει να γεννήσει καινούργια παιδιά για να φροντίσουν το βιός της.

Όμως δεν είναι η Σάρα και τα θαύματα ανήκουν σε άλλες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας.

Η Ευρώπη χρειάζεται νέο αίμα. Εκατομμύρια μετανάστες που θα ανανεώσουν τις σκουριασμένες κοινωνικές της δομές και θα εκτοξεύσουν την παραγωγικότητα της.

Η Ευρώπη όμως δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτές τις προσφυγικές ροές που τόσο έχει ανάγκη για την επιβίωση της.

Η Ευρώπη καταρρέει με τον τρόπο που κατάρρευσε 17 αιώνες πριν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ακολουθεί μια μαύρη και μακρά εποχή –ένας ακόμα Μεσαίωνας– που πολύ φοβάμαι πως μπορεί να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια το λυκόφως της. Μπορεί να το βλέπουμε κιόλας.

Κι όπως τραγούδαγε κι ο Δήμος Μούτσης για την χώρα μας χρόνια πριν, Κομπανιέρο, «λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι, παραδομένοι κατά βάθος».

Παντού έτσι είναι.

Στην Ελλάδα απλά βρωμάει περισσότερο από αλλού αφού «με τόση ένταση και πάθος, γίνονται πρώτοι οι τελευταίοι».

Φιλιά από την βασιλευομένη Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.Βασίλη ευχαριστώ πολύ για το υπέροχο –και βαθιά χρήσιμο– κείμενο. Ίσως ο μοναδικός τρόπος που έχουμε αυτή την εποχή να είναι η ενατένιση του σύμπαντος που χάσκει εντός μας. Κι όπως έχω ξαναγράψει, και στον Μεσαίωνα κάποιοι «αιρετικοί» κράτησαν την φλόγα της γνώσης ζωντανή, για την επόμενη μέρα. Χωρίς αυτούς … καλή νύχτα!

(Αγαπητέ Ηλία, παρακολούθησα τη συνέντευξη του ήρεμου και σοφού Τζέρεμι Κόρμπιν σε μια δημοσιογράφο του BBC, και με έπιασε απελπισία. Η δημοσιογράφος μόνο που δεν τον κατηγόρησε πως δεν γουστάρει τον πόλεμο. Στο επόμενο αιματηρό χτύπημα Βρετανών μουσουλμάνων στο κέντρο του Λονδίνου -όπως έγινε το 2005-, η λυσσασμένη δημοσιογράφος δεν θα μπορεί να δει καμία σύνδεση του γεγονότος με τους βομβαρδισμούς της Συρίας, που αποφάσισε χτες η βρετανική βουλή, και οι οποίοι ήδη ξεκίνησαν. Ηλία, είναι καλή η στιγμή που φεύγεις από την Βρετανία. Λογικοί άνθρωποι σαν τον Κόρμπιν δεν είναι πολύ δημοφιλείς σε αυτή τη χώρα. Γενικά, οι λογικοί άνθρωποι δεν είναι πουθενά δημοφιλείς. Ηλία, η Ευρώπη είναι τελειωμένη. Είναι πολύ μικρή η Ευρώπη -με οικονομικούς όρους- στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα. Η ένταξη της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα άλλαζε το μέλλον της Ευρώπης, αλλά αυτό μάλλον θα έπρεπε να έχει ήδη γίνει. Τώρα η Ρωσία είναι πολύ δυνατός παίκτης -με αρκετές εναλλακτικές- οπότε μπορεί και να μην την ενδιαφέρει, ή συμφέρει, ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Η Ευρώπη καταρρέει με θόρυβο. Θα ήθελα να έχουμε μερικά ποιοτικά χρόνια ζωής ακόμα αλλά αντιλαμβάνομαι πως αυτό -τη συγκεκριμένη στιγμή- δεν εξαρτάται και πολύ από εμάς. Εμείς θεατές, όπως λέει και ο τίτλος του κειμένου σου. Θεατές της ζωής μας και θεατές του θανάτου των άλλων. Ελπίζω να είμαστε τυχεροί. Γιατί βλέπω πολλούς άτυχους -και γύρω μου- κάθε μέρα. Ηλία, όταν έπρεπε να αποφασίσω αν θα μάθω γαλλικά ή γερμανικά, επέλεξα τα γαλλικά γιατί το Γαλλικό Ινστιτούτο είχε όμορφα κορίτσια, ενώ το Γκαίτε ήταν ψυχρό. Αν επέλεγα σήμερα, θα επέλεγα τα γερμανικά. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.