Αρμενίζουμε στραβά, σε στραβό γιαλό!

Σύντροφε Πιτσιρίκο,
Είναι φορές που πραγματικά ο κόσμος γύρω μου με πνίγει. Όχι, δεν είμαι αγοραφοβικός.
Με πνίγει η βαριά αμορφωσιά και η αποχαύνωση που επικρατεί. Κυρίως στις νεότερες ηλικίες.
Έχω άφθονα παραδείγματα και θα μοιραστώ μερικά μαζί σου. Μπας και έχεις να προτείνεις τίποτα. Πέρα από το χαρακίρι.

Μετά τις Ευρωεκλογές του ’14 ρώτησα μια γνωστή μου αν ψήφισε. «Ψήφισες Ε. στις Ευρωεκλογές;».
Για να πάρω την πληρωμένη απάντηση: «α εγώ γενικά δεν ψηφίζω».

Λέω, ψαγμένη η Ε. δεν γουστάρει αυτό το φιάσκο που ονομάζουν εκλογές.
Πριν ολοκληρώσω την σκέψη μου, συνεχίζει η μικρή μας φίλη: «Τι ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές; Αν θα μείνουμε στο ευρώ;».

Όχι πες μου τι έπρεπε να απαντήσω, Γιατί οι λέξεις «λοβοτομημένος» και «χάπατο» δεν μπορούν να περιγράψουν την κατάσταση.

25 χρονών η κοπέλα. Ούτε 100 με αλτσχάιμερ, ούτε μηνών όπως ο γιος μου.

Αν και αυτός μου φαίνεται να έχει περισσότερη επαφή με την πραγματικότητα. Ξέρεις, αυτός που θα αρχίσει τα φάσκελα από το προηγούμενο κείμενο.

Άμα όμως την ρώταγα πόσα παιδιά έχει η Μενεγάκη, θα μου έλεγε και τι φρουτόκρεμες τρώγανε.

Τις προάλλες, έλεγα σε μία φίλη για τον «πόλεμο του νερού» στη Βολιβία (καλά και εγώ πού πάω και τα βρίσκω), όπου η κυβέρνηση απαγόρευσε μέχρι και την συλλογή βρόχινου νερού. Η δημοκρατία στα καλύτερά της.

Με κοίταγε λες και ήμουν εξωγήινος. «Τι τα ψάχνεις μωρέ; Άαααασε να γίνουν και εδώ και βλέπουμε». Άσε να γίνουν και βλέπουμε. Μάλιστα. Δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα. Ποια Βολιβία τώρα; Είναι μακριά.

Τους λες για αεροδρόμια και απαντούν «ε αφού μπαίναμε μέσα!». Μα ήταν κερδοφόρα. «Ε τότε κάποια στιγμή θα μπαίναμε μέσα!». Ξανά μάλιστα.

Πραγματικά είναι αήττητοι.

Η ίδια μου έλεγε ότι δεν πάει το χέρι της να μην ψηφίσει ΝΔ. Και εγώ τι φταίω; Άλλο πάλι και τούτο, αν και καθόλου άσχετο.

Για πες, σύντροφε Πιτσιρίκο. Τι κάνω;

Προχτές πάλι, έλεγα σε έναν άλλο φίλο ότι σαν σήμερα πέθανε ο Μενέλαος Λουντέμης. Όχι για κάποιο λόγο. Απλά το είπα.

«Ποιος είναι αυτός;». Ρε αδερφέ, δεν σου ζήτησα και πλήρη βιβλιογραφία, αλλά έλεος.

Την Πάολα την ξέρει όμως. Και εγώ την ξέρω, αλλά ξέρω και τον Λουντέμη. Δεν είναι και κανά κατόρθωμα.

Αλήθεια, ώρες ώρες και τα χέρια ψηλά να σηκώσει η επιστήμη δουλειά δεν γίνεται.

Σύντροφε, θέλω βοήθεια. Τι να κάνω; Να μην μιλάω σε κανέναν: Να πάω σε κανένα βουνό, ή σε καμιά απομονωμένη παραλία;

Και από τα δύο έχουμε μπόλικα στο νησί.

Δεν το βαραίνω με τις γνώσεις τους περί χρεοκοπίας και εθνικού νομίσματος γιατί είναι ψιλά γράμματα.

Αααααν έρθουν, βλέπουμε. Λέμε, αααααν.

Μάνος

Υ.Γ.1 Πήγα θέατρο πριν 2 μέρες σε ένα έργο του Βιζυηνού. Κάνω το λάθος να το αναφέρω σε κάποιον. «Τι είδατε; Τίποτα κουλτουριάρικο;». Άλλωστε, οτιδήποτε εκτός από Σφακιανάκη, είναι κουλτουριάρικο.
Υ.Γ.2 Ο Συνασπισμός δεν είναι κόμμα. Είναι δέκα κώλοι που ψάχνουν για καρέκλα. Το είχε πει η Μαλβίνα Κάραλη. Πού να ΄ξερε…

(Αγαπητέ Μάνο, γιατί νομίζεις ότι η χώρα μας χρεοκόπησε και είναι σε αυτό το χάλι; Από την πολλή μόρφωση; Ή από την πολλή εξυπνάδα; Δεν μπορώ να σου πω τι θα κάνεις. Εγώ πια φεύγω τρέχοντας. Παλιότερα, το πάλευα. Τώρα όχι. Λίγοι φίλοι και καλοί. Πάντως, οι Έλληνες το αναγνωρίζουν το πρόβλημα. Το πιο διαβασμένο κείμενο του μπλογκ είναι το Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό. Να είσαι καλά και να χαίρεσαι τον γιο σου. Καλή δύναμη.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.