Δεν υπάρχει μαγική συνταγή

Αγαπημένε Πιτσιρίκο,
Δεν περίμενα ότι θα σου ξαναγράψω τόσο σύντομα. Σου γράφω όμως για να μη τρελαθώ.
Δυσκολεύομαι να συνεχίσω κανονικά τη ζωή μου, κάνοντας ότι όλο αυτό που συμβαίνει με τους πρόσφυγες είναι φυσιολογικό.

Δεν μπορώ να κάνω ότι δε βλέπω ότι ζούμε στο 4ο Ράιχ.

Δεν μπορώ να προσπαθώ να ξεπλύνω ή να βαφτίσω διαφορετικά τον ναζισμό που ξαναζούμε.

Δεν μπορώ να μη δω τι ετοιμάζεται να συμβεί στη χώρα που ζω. Δε πέφτω απ’ τα σύννεφα άλλα, άλλο να ξέρεις ότι θα συμβεί κι άλλο να το ζεις.

Δεν είναι ότι με πιάνει απελπισία για τη παράνοια που ζω. Είναι για το ότι κανείς γύρω μου δεν είναι διατεθειμένος, όχι να αντιδράσει, ούτε καν να δώσει σημασία.

Ο Έλληνας είναι παντελώς κατεστραμμένος κι ασχολείται μόνο με τη σύνταξή του, τον ΕΝΦΙΑ και τα τέλη κυκλοφορίας.

Αυτό τον απασχολεί.

Στη πόρτα του γίνεται πόλεμος, πνίγονται άνθρωποι, η Ευρώπη ετοιμάζεται να τον κάνει στρατόπεδο συγκέντρωσης κι αυτός στ’ αρχίδια του.

Δεν τρέχει τίποτα. Εμείς να κερδάμε κι όλα τ’ άλλα φόκο.

Εμάς δεν θα καεί το δικό μας το σπιτικό, άλλα όταν καίγεται πέφτουμε απ’ τα σύννεφα και κλαίμε που μας χτύπησε αλύπητα η μοίρα εμάς τον επιούσιο λαό.

Με πνίγει πια αυτή η αηδία. Κι όταν σκέφτομαι να φύγω απο ΄δω, συνειδητοποιώ ότι όλη η Ευρώπη είναι κι αυτή μια αηδία.

Ένας βοθρόλακος από φασιστοείδή που δε μαθαίνουν ποτέ την ιστορία τους· δεν έχουμε μόνο εμείς αυτό το προνόμιο.

Λαοί που έχουν διαλύσει το σύμπαν προκειμένου να χτίσουν τον «πολιτισμό» τους και μετά πατάνε πάνω στους ικέτες που φτάνουν στην πόρτα τους.

Όλη τους η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα «πολιτισμού».

Μας μεγαλώσανε με το «οι βόρειοι είναι πολιτισμένοι».

Ας φάμε τώρα τον πολιτισμό τους.

Άμα κάνεις μια βόλτα στα σοσιαλ μύδια, να δεις πώς μιλάνε για τους πρόσφυγες, ή πώς υπεραμύνονται οι Δανοί του νομοσχεδίου που ψήφισε η βουλή τους, θα πέσεις σε κατάθλιψη. Μιλάμε για πολύ ανθρωπισμό.

Δεν ξέρω πώς την παλεύουνε τελικά οι άνθρωποι που επιλέγουν να μείνουν άνθρωποι σε τέτοιους καιρούς. Πώς αντέχουν. Έχει πολλά παραδείγματα με τέτοιους η ιστορία. Κάποια στιγμή δε θα ‘πρεπε κάποιος απ’ αυτούς να μας πει καμία μαγική συνταγή;

(ξέρω, δεν υπάρχει «μαγική συνταγή»).

Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου.

Την αγάπη μου

Α.

Υ.Γ. : Όλη την ώρα γυρνάει στο μυαλό μου ο Μπρεχτ. Χάζευα στο ιντερνέτ κι έπεσα σ’ αυτό το απόσπασμα:
“… Ό, τι κι αν κάνετε/ ποτέ αρκετό δε θα ‘ναι.
Η κατάστασή σας είναι άσκημη/ κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει.
Δεν πάει άλλο έτσι πια./ Αλλά διέξοδος ποια είναι;…
Μάθε λοιπόν: είτε εσύ φταις, είτε όχι
αν δεν μπορείς άλλο να συνεχίσεις ν’ αγωνίζεσαι,
θ’ αφανιστείς…”
Μου άρεσε πολύ γιατί ήταν κάπως σαν απάντηση στο αίτημα μου για «μαγική συνταγή».

(Αγαπητή φίλη, αντί να σχολιάσω το κείμενό σας, θα γράψω ένα κείμενο. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.