Μια κυβέρνηση τεχνοκρατών χρειάζεται

syrizaΦίλε Πιτσιρίκο, ένα χρόνο πριν ο Ανδρέας σηκώθηκε από τον τάφο του και … συγγνώμη ο Αλέξης Τσίπρας ήθελα να πω μπήκε στον κομματικό σωλήνα ως νέος και «επαναστάτης», βγήκε πρωθυπουργός της χώρας και κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο πεσόντων στην Καισαριανή.

Λίγες μέρες αργότερα με όλη την κουστωδία από κάτω να χειροκροτούν όρθιοι μας, είπε με φωνή τρεμάμενη και μάτια υγρά πως είναι «κάθε λέξη του Συντάγματος» και κομμάτι της συνείδησης και της ιστορίας αυτού του λαού.

Πολλοί από μας συγκινήθηκαν από τα λόγια του παλικαριού και έκαναν πως δεν άκουσαν τα λόγια που η λογική σκέψη μας ψιθύριζε στο αυτί:

«Δεν είναι τα λόγια. Είναι η εφαρμογή, ηλίθιε!»

Δεν βαριέσαι όμως, πριν συμπληρωθεί ο Φλεβάρης του 2015, είχαν πολλά ξεκαθαριστεί και κάποιοι ηλίθιοι κατάλαβαν πως ο Τσίπρας και το παρεάκι του δεν ήταν διατιθέμενοι να συγκρουστούν με την εσωτερική διαπλοκή και την ξένη εξάρτηση.

Πέρασαν λίγοι μήνες αξιοπρεπούς ξεφτίλας και διαπραγμάτευσης για τα μάτια του κόσμου.

Κι εκεί που τρελαινόσουν με τα καμώματα της «πρώτη φορά» αριστερής διακυβέρνησης και την ηλιθιότητα του Ελληνικού λαού, έρχεται η απόφαση για το δημοψήφισμα, τα capital controls και το εντυπωσιακό 62% του ΟΧΙ.

Πάλι η φωνή στο αυτί ψιθύριζε –αλλά ποιος την άκουγε τότε;– «είναι το ερώτημα, ηλίθιε»!

Τα υπόλοιπα γνωστά. Στροφή 180 μοιρών, υπογραφή του τρίτου κι «αριστερού» μνημονίου, εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015 και το συγχωροχάρτι στον προδότη πρωθυπουργό.

Η «πρωτοδεύτερη» φορά «αριστερά» είναι πια γεγονός, αποτελώντας την μεγαλύτερη ντροπή στην ιστορία του ελληνικού λαού.

Αυτή την ντροπή γιορτάζουμε σήμερα.

Σήμερα λοιπόν έρχονται οι παρατρεχάμενοι του Τσίπρα κι ερωτούν σοβαρά και με ύφος εκατό καρδιναλίων:

«Δεν διαπραγματευτήκαμε; Δεν αγωνιστήκαμε; Δεν βρεθήκαμε μόνοι μας απέναντι σε κολοσσιαίους αντιπάλους; Έπρεπε να τα κάνουμε όλα πουτάνα, βάζοντας σε κίνδυνο τις προοπτικές των νέων γενιών και της πατρίδας; Δεν έπρεπε να πράξουμε ότι πράξαμε κρατώντας την υπεύθυνη στάση που κρατήσαμε;»

Βέβαια, τα σκουλήκια της «αριστεράς» περιορίζουν ηθελημένα την συζήτηση στο επίπεδο της οικονομίας και του μνημονίου.

Εκεί δηλαδή όπου η αναντιστοιχία δυνάμεων μεταξύ Ελληνικής Πολιτείας και δανειστών είναι σε όλους φανερή.

Δεν θα ξανασταθώ στην ουσία του ζητήματος αυτού που δεν είναι άλλη από την θέληση ενός λαού και μιας χώρας να γίνει ανεξάρτητο κράτος ή να παραμείνει ένα προτεκτοράτο του κώλου.

Υπάρχουν όμως ζητήματα που δεν έχουν να κάνουν με τους συσχετισμούς δυνάμεων στο εξωτερικό.

Σε αυτά περιλαμβάνονται θέματα όπως οι σχέσεις κράτους-εκκλησίας, ο εκδημοκρατισμός της αστυνομίας και του στρατού, η απουσία ισονομίας και δικαιοσύνης, το επίπεδο και η ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος, ο εκφασισμός της κοινωνίας ΧΑ, κλπ-, το προσφυγικό και η συνακόλουθη ανθρωπιστική κρίση, η αντιδημοκρατική δομή και λειτουργία της κατζαμπασιδικής διοίκησης, τα εργασιακά δικαιώματα, ο πολιτισμός και η καλλιτεχνική δημιουργία, η δίκαιη κατανομή των φόρων, η προστασία της δημόσιας περιουσίας και του κοινού συμφέροντος, τα περιβαλλοντικά ζητήματα, κλπ, κλπ.

Για όλα αυτά η πρώτο-δεύτερη αριστερή κυβέρνηση δεν έκανε απολύτως τίποτα. Αντιθέτως συνέχισε την νεοφιλελεύθερη πολιτική των προηγούμενων.

Η πολιτική και κυρίως η ηθική χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, στιγματίζει ολόκληρη την Αριστερά, όχι μόνο στην Ελλάδα μα και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η ρουφιανιά, η πουστιά, το ξεπούλημα, η υποταγή και η δουλοπρέπεια, το ρουσφέτι, και ο αμοραλισμός δεν αποτελούν πια χαρακτηριστικά του συντηρητικού δεξιού.

Κι ο αριστερός μπορεί να είναι το ίδιο.

Απόδειξη; Ο Αλέξις, ο Τσακαλώτος, ο Σταθάκης, ο Δρίτσας και τα άλλα παιδιά!

Όλοι αυτοί –δυστυχώς μαζί κι αυτοί που φύγανε από τον ΣΥΡΙΖΑ– δείχνουν πως η «αριστερά» στην μορφή που σήμερα την βιώνουμε είναι είτε συστημική και υποταγμένη, είτε λίγη κι ανίκανη, είτε και τα δύο μαζί.

Τώρα ο Τσίπρας μιλάει και παρουσιάζει όλα τα πράγματα ως καλά καμωμένα.

Σχεδόν νομοτελειακά έχουν συμβεί όλα.

Και οι πράξεις δεν χαρακτηρίζονται από τις συνέπειες που αυτές έχουν αλλά από την ταμπέλα-ιδεολογία αυτού που πράττει.

Και η προσέγγιση αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο για την αριστερά και την ιστορία που αυτή κουβαλά στους ώμους της.

Ο τρόπος αυτός δεν είναι ξένος στην νοοτροπία του νεοέλληνα.

Και βέβαια μην απορείτε για την κατάντια του Δρίτσα.

Την περιουσία του και την ιδιαίτερη θέση του στην κοινωνία του Πειραιά την είχε.

Διαβάζοντας μάλιστα τον τίτλο της δημοτικής παράταξης που ίδρυσε, «το λιμάνι της αγωνίας» -κλεμμένο προφανώς από την ομώνυμη ταινία του Καζάν με τον Μάρλον Μπράντο- δεν είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κάποιος το πόσο αριβίστας είναι ο άνθρωπος.

Παρά τους αγώνες που του πιστώνετε, από το 1998 μέχρι το 2007, η δημοτική παράταξη του Δρίτσα δεν πέτυχε κάτι σπουδαίο στον Πειραιά. Δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Πάντως η ιστορία και η στάση του Δρίτσα, δείχνει πως πολύ συχνά βλέπουμε στους άλλους είτε αυτό που θα θέλαμε να είναι, είτε εκείνο που οι ίδιοι πουλάνε, είτε και τα δύο μαζί.

Για αυτό συχνά απορούμε και πέφτουμε από τα σύννεφα, μην μπορώντας να εξηγήσουμε τις αλλαγές της συμπεριφοράς ανθρώπων που πριν τους εκτιμούσαμε.

Η πιο συχνή – και απλή – ερμηνεία είναι αυτή που δεν μας συμφέρει.

Τέτοιοι ήτανε πάντα απλά εμείς δεν τους πήραμε τότε χαμπάρι.

Το τραγούδαγε κι ο Ταλάρας παλιότερα. «Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει, που σε έφτιαξε όπως ήθελε αυτή. Η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε, πως θα μ’ανοίξεις την καρδιά μου την κλειστή».

Τρελό, έ,έ,έ;

Ο Έλληνας βλέπει στον πολιτικό πότε την μάνα του και πότε την γκόμενα.

Πάθος, κλάμα, δυστυχία. Και όλα για το τίποτα.

Σήμερα ακούμε συχνά τα παπαγαλάκια του νεοφιλελευθερισμού να λένε πως η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, κοινής αποδοχής.

Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς με τους εαυτούς μας κι ας συμφωνήσουμε –έστω και μερικώς– μαζί τους.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση τεχνοκρατών στην οποία θα βάλουμε πλάτη όλοι οι Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.

Η διαφωνία μου με τους φιλελέδες βρίσκεται στο είδος των τεχνοκρατών που θα απαρτίζουν αυτή την οικουμενικής αποδοχής κυβέρνηση.

Εκείνοι λένε ότι χρειάζονται επιχειρηματίες, οικονομολόγοι και τραπεζίτες.

Εγώ πάλι υποστηρίζω πως οι τεχνοκράτες πρέπει να είναι αποκλειστικά και μόνο ψυχίατροι.

Βασίλη ακούς;

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, με έκανες και γέλασα. Σε ευχαριστώ. Ηλία, μου αρέσει που -μετά από έξι χρόνια ελπίδες, προτάσεις και αγώνες- το ρίχνουμε πια στην πλάκα. Υγεία είναι αυτό. Ηλία, στο εξής θα προσπαθώ να τα βλέπω όλα και όλους στις πραγματικές τους διαστάσεις, και χωρίς τις ανόητες επιθυμίες που με έκαναν να βλέπω τα γίδια για ήρωες. Πάμε για κυβέρνηση τεχνοκρατών από ψυχίατρους. Ηλία, τις προάλλες ήμουν σε μια μεγάλη παρέα, και ο μοναδικός που δεν πήγαινε σε ψυχολόγο ήμουν εγώ. Αισθάνθηκα αποσυνάγωγος. Όλοι μιλούσαν για τους ψυχολόγους τους και εγώ δεν είχα ο καημένος. Μετά σκέφτηκα πως το μπλογκ είναι ψυχοθεραπεία. Ομαδική ψυχοθεραπεία. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.