Έλληνες με περικεφαλαία

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γεια σου!
Σου γράφω για να σου περιγράψω τι μου συνέβη πριν 2 μέρες.
Διαβάζω το φοβερό κείμενο του Σ.Α.Μ. «Στα εξήντα χρόνια τα Μνημόνια θα τους έχουν γίνει συνήθεια, στα εξακόσια ανάγκη» και το ξαναδιαβάζω, γιατί είναι απολαυστικότατο.

Το απόγευμα βάζω τα πιτσιρίκια στο αυτοκίνητο και φεύγουμε για τα εξωσχολικά.

Στρίβω σε ένα μονόδρομο με παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά και βλέπω μπροστά μου ένα σταματημένο αμάξι στη δεξιά πλευρά του δρόμου.

Βάζω νεκρά και περιμένω να ξεκινήσει. Συνειδητοποιώ ότι ο τύπος έχει σβήσει τη μηχανή και κάτι περιμένει -λογικά.

Αρχίζουν να με πιάνουν τα νεύρα μου, γιατί πρέπει να στριμωχτώ για να περάσω, δεν είμαι και σίγουρη ότι χωράω- και επιπλέον, ως συνήθως, βιάζομαι και αυτός με καθυστερεί.

Ο τύπος με κοιτάει από τον μπροστινό καθρέφτη, κλείνει τον πλαϊνό, μου κουνάει το χέρι εκνευρισμένα, φωνάζοντας ένα «Πέρνα, χωράς!» και από τον καθρέφτη τον βλέπω να κουνάει αποδοκιμαστικά το κεφάλι του και να μονολογεί κάτι που δεν φτάνει στα αυτιά μου.

Αυτό με φούντωσε περισσότερο. Και στρίμωγμα και βρίσιμο, πάει πολύ.

Σε ανάλογη περίπτωση στο παρελθόν είχα απαντήσει ότι μπορεί να χωράω, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένη να στριμωχτώ. Ο τύπος εκείνη τη φορά είχε βγει κιόλας από το αυτοκίνητό του και έκοβε βόλτες.

Λόγω των παιδιών και της πίεσης του χρόνου, δίνω τόπο στην οργή, κλείνω κι εγώ τους καθρέφτες μου και πάω να περάσω σιγά σιγά.

Για να μη με κακοχαρακτηρίσεις, να επισημάνω ότι το αυτοκίνητό μου είναι μεγάλο και φαρδύ και χωράω, πραγματικά οριακά.

Κι εκείνη την ώρα, φίλε μου, τι μου έρχεται στο μυαλό; Ο ΘΕ(ι)ΟΣ Σ.Α.Μ..

Με το που φτάνω, λοιπόν, δίπλα του κι αφού βεβαιώθηκα ότι από πίσω έρχονται κι άλλα αυτοκίνητα και στο πεζοδρόμιο υπάρχει κινητικότητα, οπότε θα το σκεφτεί να βγάλει το περίστροφο και να με καθαρίσει, κατεβάζω το παράθυρο – το μισό, φοβήθηκα ολόκληρο- και του λέω : «Να σας πω, γιατί στριμωχτήκατε δεξιά και δεν σταματήσατε μες στη μέση, να τον κλείσετε τελείως το δρόμο, να μη σας στριμώχνω κι εγώ τώρα; Εξάλλου, δικός σας δεν είναι ο δρόμος;».

Του πήρε κάτι δευτερόλεπτα να το επεξεργαστεί, πριν αρχίσει, βέβαια, να με βρίζει αισχρά.

Ήθελα να του πω ότι είναι μεγάλος μαλάκας, αλλά το θεώρησα πολύ light μπροστά σε ότι είχα μόλις ακούσει και επιπλέον, σκέφτηκα ότι τα παιδιά αρκετά γαλλικά είχαν ήδη ακούσει, δεν χρειαζόταν να πέσω και στο επίπεδό του.

Έπρεπε όμως κάτι να πω και σαν γυναίκα να έχω την τελευταία κουβέντα. Τι παράδειγμα, εξάλλου, θα έδινα στην κόρη μου που άκουγε με κομμένη την ανάσα;

«Δεν μπορεί να είσαι τόσο…ΕΛΛΗΝΑΣ!» του φώναξα και έφυγα χαζεύοντας τον από τον καθρέφτη να έχει μείνει –προς στιγμήν, τουλάχιστον -κόκαλο!

Με χάρηκα για τρεις λόγους : Πρώτον, γιατί το είπα και γέμισε πραγματικά το στόμα μου.

Δεύτερον, γιατί εκτός από αυτόν, με άκουσαν κι άλλοι.

Και τρίτον, γιατί εφόσον είχα τα παιδιά ίσως κακώς του μίλησα, αλλά εφόσον το έκανα ήταν ο καλύτερος τρόπος να το κλείσω. Ήταν άλλη μια ευκαιρία να τους επισημάνω την υπεροχή του Έλληνα για την οποία μαθαίνουν στο σχολείο τους.

Του έκανα τη μούρη κρέας, το ξέρω, αλλά, αφού εγώ άνοιξα τη συζήτηση, ήταν νομίζω ο καλύτερος τρόπος να την κλείσω.

Όσο περίμενα τα παιδιά να τελειώσουν, σκεφτόμουν ότι πλέον, θα εξυπηρετούσε περισσότερο την ακρίβεια των λόγων μας και ίσως βοηθούσε κάποια μέρα και στη συνειδητοποίηση του τι είμαστε, αν αντικαθιστούσαμε την εθνική μας προσφώνηση με έναν πιο περιεκτικό χαρακτηρισμό.

Παραδείγμα:

«Έχω μείνει Έλλην@ς!»

«Άμα ο άλλος είναι Έλλην@ς…»

«Φίλε, πες με Έλλην@, εγώ θα το κάνω»

«Φάε ένα Έλλην@!»

«Καλά, Έλλην@ς είσαι;/ Καλός Έλλην@ς είσαι!»

«Μη γίνεσαι Έλλην@ς τώρα»

«Πόσα κιλά Έλλην@ς είσαι;»

«Ελληνοκαύλης, ελληνομπούκωμα, ελληνοπίτουρας, ελληνιστήρι»

«Ο Έλλην@ς της υπόθεσης» – θα μπορούσε να γίνει και διεθνής η φράση.

Θα μπορούσε, επίσης να συντομεύσει η γνωστή φράση: «Ο κλασσικός… ο Έλληνας».

Τιμής ένεκεν, θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε τον όρο παραφράζοντας ποιητή «Μαλάκας σαν Έλλην@ς». Γιατί σκέτο το “σαν ΄Έλληνας” μπορεί να κάνει χειρότερους συνειρμούς.

Με πίκρα τα γράφω όλα αυτά, όχι με διάθεση για χαβαλέ.

Δεν γίνεται να αλλάξει τίποτα όσο παριστάνουμε τον περήφανο λαό. Δεν έχουμε κανένα λόγο να είμαστε περήφανοι. Τα έχουμε κάνει σκατά και δεν θέλουμε ούτε να τ’ αλλάξουμε ούτε ν’ αλλάξουμε.

Έχουμε, όμως κάθε λόγο και δεν κοστίζει και τίποτα, να επισημαίνουμε πια τα κακώς κείμενα, που μέχρι τώρα αντιμετωπίζαμε σαν χαριτωμένες ή εκνευριστικές –αλλά υποφερτές- γραφικότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί, τελικά, κοστίζουν και σε χρήμα όλα αυτά. Αφού μόνο αυτό ενδιαφέρει.

Και να κάνουμε σαφές, με κάθε αφορμή, σε όλους, ότι αυτά τα μίασματα (τα περιέγραψε με μαγικό τρόπο ο Σ.Α.Μ.) που περιφέρονται σε αυτή τη χώρα, δεν μπορεί να είναι αποδεκτά.

Απεναντίας, είναι αποκρουστικά, ενοχλητικά και επικίνδυνα, γιατί έχουν γίνει συνώνυμο της αχρηστίλας, της αγένειας, της λαμογιάς και της αναισθησίας.

Η κούφια εθνική περηφάνια που μας έκαναν δώρο οι μοίρες κατά τη γέννησή μας, ήταν η μεγάλη παγίδα.

Το μαγικό μαντζούνι που ωθεί τους ανθρώπους να γίνουν χειραγωγήσιμοι, αδιάφοροι και άχρηστοι.

Τα έχεις γράψει πολύ ωραία -ως συνήθως- σε ένα κείμενό σου που έλεγες ότι θα ήθελες να είσαι από την Κόστα Ρίκα ή τον Παναμά.

Θα κλείσω με τη διαπίστωση ενός… φιλόσοφου που μου τον θύμισε πολύ ο Σ.Α.Μ. (ρε, μπας και είναι αυτός;).

“Το σύνθημα «Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ, Αλβανέ έ έ» παίζει να είναι ό,τι πιο καθησυχαστικό έχει ακούσει ένας Αλβανός ποτέ στη ζωή του”.

Τα φιλιά μου!

Κ.

Υ.Γ. Συγγνώμη αν το χόντρυνα, αλλά είμαι πλέον πεπεισμένη ότι ο μόνος τρόπος να κάνω τα παιδιά μου να αγαπήσουν την όμορφη και παράξενη πατρίδα που τους έλαχε, είναι να τη διαχωρίσω από την πλειοψηφία των ανθρώπων της.

(Αγαπητή φίλη, απολαυστικό το κείμενό σας. Και έξοχη η ιδέα σας το “Έλληνας” να γίνει βρισιά. Δεν έγραψα για πλάκα πως θέλω να αλλάξω υπηκοότητα. Σοβαρά το έγραψα. Επειδή αγαπάω την Ελλάδα και αυτό που ήταν κάποτε οι Έλληνες, δεν θέλω να είμαι ένας από αυτούς τους εθελόδουλους ραγιάδες. Και όταν αλλάξω υπηκοότητα, θα μπορώ να τους γράφω «Έλληνες είστε και φαίνεστε». Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.