Δεν θέλω παράσημα, να ζήσω τη ζωή μου θέλω

Γεια σου πιτσιρίκο.
Πολλές φορές ήθελα να σου γράψω, αλλά η ιδέα πως το κείμενό μου μπορεί να μείνει αδιάβαστο στο αχανές inbox σου με αποθάρρυνε μπορώ να πω. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να σου γράψω απο καρδιάς σήμερα, σαν να γράφω σε έναν φίλο μου, γιατί έτσι σε νοιώθω, αν και εσύ δεν με ξέρεις. Χαίρω πολύ θα μου πεις.

Το ελληναριό υποφέρει τα μάλα, ο κόσμος έχει σαλτάρει -αν και το να ζεις πλέον στην Ελλάδα και να σαλτάρεις ειναι μάλλον απόδειξη οτι εχεις ισορροπημένο νου που απλά δεν μπορεί να δεχθεί σαν φυσιολογικό το τρυπάκι στο οποίο έχουμε μπει σαν κοινωνία- και εσύ ως σούπερ σταρ μπλόγκερ, με μίλλιον φόλλοουερς και έτσι, θα πρεπει να κάνεις τον ψυχαναλυτή του καθενός.

Εγώ θα είχα εξουθενωθεί ψυχικά, θα είχα φτάσει στο αμήν. Εσυ παλεύεις ακόμα, γίγαντα. Σε θαυμάζω για αυτό.

Για να πρωτοτυπήσω -με απώτερο σκοπό να σε ιντριγκάρω και να με δημοσιεύσεις, για να πουλήσω μούρη στη γκόμενα- δεν θα μιλήσω για την πάρτη μου κατευθείαν, αλλά θα σε κοπλιμεντάρω λίγο ακόμα.

Θα ένιωθα γλειφτρόνι ολίγον τι, παρ’ όλα αυτά ό,τι λέω βγαίνει απο καρδιάς και εχω καταλήξει ότι έτσι πρεπει να βγαίνει ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε. Απο την καρδιά μας.

Έχει πέσει πολύς μηδενισμός και η καρδιά του Ανθρώπου έχει πάει στην μπάντα, δεν ειναι καλό σημάδι αυτο για τους καιρούς που ζούμε.

Αν ποτέ σου έχει φανεί παράξενη η ανταπόκριση που λαμβάνεις τόσα χρόνια, μια ανταπόκριση που αυξάνεται γεωμετρικά, ειναι γιατί σε μια ελληνική κοινωνία που πάει στον διάολο, εσύ είσαι μια σταθερή, ανθρώπινη, εύθυμη και υπεύθυνη φωνή.

Μιλάς στην ψυχή χιλιάδων απο εμάς, που ζούμε την παράνοια. Η ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, έχει πάψει πια να βγάζει νόημα.

Δεν υπάρχει όραμα και η απελπισία βαράει κόκκινο.

Αναπόφευκτα, ο νους λογίζεται αυτη την έρμη την πατρίδα. Όχι οτι ο κόσμος ολάκερος πάει καλά βέβαια. Αλλα το έχει η καμπούρα η μοίρα μας φαίνεται, όποτε τα πράγματα πάνε στο διάολο γεωπολιτικά (βλέπε Β’ Παγκόσμιος) να φυλάνε για μας το πιο παχύ αγγούρι.

Κλασσικό νεοελληνικό σύνδρομο καταδίωξης ίσως. Αλλα τα γεγονότα ειναι γεγονότα.

Τι φταίει ρε πιτσιρίκο;

Δεν λέω οτι οι Γερμανοί και οι Καναδοί καλοπερνάνε σήμερα, ούτε βέβαια και οτι εμείς την έχουμε χειρότερα απο όλους, τι να πουν και οι Σύριοι δηλαδή;

Ή τι να πει εδώ και αιώνες η Μαύρη Ήπειρος και κάθε ιθαγενής πληθυσμός της οικουμένης.

Εμείς ομως το έχουμε χάσει πιο πολύ απο όλους. Εύκολα.

Ο Άγγλος και ο Βέλγος και ο Δανός δεν ζουν τόσο καλά όσο ζούσαν πριν 10 και 20 χρόνια αλλα έχουν πολύ ψηλά ακόμα τον δείκτη των κοινωνικών και βιοτικών τους κεκτημένων.

Ξέρουν οτι μόνο με πόλεμο θα βρεθούν σε χειρότερη θέση.

Όσο και αν ορισμένοι βορειοευρωπαίοι κονιόρδοι το παίζουν φιλεύσπλαχνοι και σπαράζουν για το δράμα των προσφύγων, όλα αυτά ειναι θεαθήναι.

Κανείς δεν θα ήθελε στρατόπεδα συγκέντρωσης βασανισμένων ψυχών δίπλα στην πόρτα του σπιτιού του.

Όσο όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι κρατούνται παρά τη θέληση τους στην κωλοφεράτζα της παρθένας Ευρώπης, την νοτιοβαλκανική μπανανία, τότε όλα μέλι γάλα.

Όσον αφορά τον κάθε πρόσφυγα, όλοι αυτοί παρά την σκατένια μοίρα τους, ξέρουν τι τους φταίει.

Και έχει και μια μεγάλη δόση περηφάνιας η καθε πράξη τους. Παλεύουν για να ζήσουν. Απλά και χωρίς ιδεολογήματα. Να ζήσουν. Αυτοί και τα παιδιά τους και οι άνθρωποι τους.

Τι να πω πια για την Ελλάδα; Μήπως την μισώ; Καθόλου. Είμαι σπλάχνο της και ειναι μάνα μου.

Ξανθοπουλίζω αλλά δεν ειναι ψέμα. Πως μπορείς να μισείς τις ρίζες σου; Θα πρεπει να μισήσεις και το είναι σου.

Έχει τα καλά του ο Ρωμιός, αλλά τον έχει φάει η κοντοφθαλμία του, ο εθισμός του στο βόλεμα, η επίμονη άρνηση της πραγματικότητας, οι ιδεοληψίες του και και και. Ας μην τα αναλύσω όλα.

Δεν ήμασταν ποτέ καλοί στο να κρύβουμε τις ασχήμιες μας, μάστορες σε αυτό ειναι πιστεύω οι Βρετανοί.

Θα θεωρηθώ ανθέλληνας αν πω ας πούμε, πως απο τη μέρα που το Ελληνικό Κράτος εδραιώθηκε ως οντότητα, κυρίαρχη ιδεολογία ήταν ο μεγαλοϊδεατισμός του;

Η Μεγάλη Ιδέα δεν ήταν μόνο ο πόθος για προσάρτηση κάθε εδάφους που είχε έντονο ελληνικό στοιχείο, στον κρατικό ιστό της Ελλάδας. Μεγάλη ιδέα είχαμε για την πάρτη μας εξ αρχής. Παρθενώνες, αρχαία Ελλάς, ο πιο λαμπρός πολιτισμός της οικουμένης, λίγο θέλει να σου στρίψει;

Ο Βαυαρός Λουδοβίκος που ήθελε να κάνει το Μόναχο Αθήνα του βορρά, σε μια εποχή που η Ευρώπη άρχιζε να λατρεύει ξανά την μάνα της την αρχαία Ελλάδα, σίγουρα θα ήθελε πολύ ένα τέτοιο ύψιστο σύμβολο κύρους και ισχύος, σαν την Αθήνα που κάποτε κυβέρνησε ο Περικλής, να περάσει στη σφαίρα επιρροής του.

Συμβολικά όλα αυτά βέβαια, καθώς τότε η Αθήνα ήταν ενα λασποχώρι ανάμεσα σε αρχαία μνημεία, αλλά με σύμβολα κυβερνάται ο Άνθρωπος, παντού και πάντοτε. Και μας έστειλε πεσκέσι τον κανακάρη του τον Ότο.

Όλα αυτά βέβαια ειναι ιστορία πλέον. Αλλα αν πιάσει κάνεις το νήμα της ιστορίας σε αυτο τον τόπο, θα αρχίσει να καταλαβαίνει πολλά.

Θα θεωρηθώ ανθέλληνας, αν πω πως σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία ειναι η αποβλάκωση και ο κανιβαλισμός; Ας θεωρηθώ.

Εγώ, φίλε πιτσιρίκο, για να μην μακρηγορώ, είμαι 25 και άρχισα να ζω την κρίση στα φοιτητικά μου χρόνια.

Με τάισαν αποβλάκωση, με την Ελλαδάρα των Ολυμπιακών Αγώνων, με την ζωάρα του μέσου Έλληνα, με το Euro 2004 και την άγρια γαματοσύνη μας σαν έθνος, αλλα εχω προσγειωθεί.

Και χαίρομαι για αυτό. Συζώ με ενα σούπερ μπάνικο θηλυκό απο την Αργεντινή εδώ και 4 χρόνια. Το γνώρισα στο νησί και απο τότε δεν ξεκολλάμε.

Και παρά την καλη οικονομική κατάστασή μου και την στρωμένη δουλειά που μου έχουν οι δικοί μου, εγώ θα φύγω απο την μιζέρια και θα ανοίξω μπαράκι στην Αργεντινή, στην πόλη της δεσποινίδος.

Και εδώ σκατά ειναι βέβαια, αλλά δεν ξέρω καλά Ισπανικά και έτσι δεν με νοιάζει.

Ίσως να ειναι δειλία, ίσως να ειναι γενναιότητα, δεν ξέρω.

Δεν θέλω παράσημα. Να ζήσω τη ζωή μου θέλω. Να τα γευτώ όλα.

Δεν θέλω να κουβαλάω παντού αυτη τη μιζέρια της κοινωνίας που έχει χάσει καθε ικμάδα ζωτικότητας αγωνιστικών αντανακλαστικών επειδή την συνθλίβει μια γελοία κάστα αεριτζήδων, που χωρίς αυτούς ομως δεν ξέρει πού να παει.

Και δεν θέλω και να πολεμήσω για πάρτη τους. Δεν είμαι ήρωας.

Θα ψάξω τη δική μου ευτυχία.

Η κοινωνία μακάρι να βρει τους ήρωές της που θα την οδηγήσουν στη λύτρωση.

Το εύχομαι βαθειά. Αλλά όσο το εύχομαι θα χτίζω έναν βίο που θα με γεμίζει.

Να έχεις και εσυ έναν δρόμο που θα σε γεμίζει πιτσιρίκο.

Peace. One Love.

Γρηγόρης

(Αγαπητέ φίλε, όλα τα μέιλ τα διαβάζω. Δεν τα ανεβάζω όλα στο μπλογκ -είναι πρακτικά αδύνατο γιατί τα κάνω όλα μόνος μου- αλλά τα διαβάζω όλα. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Να σας πω ένα μυστικό που, ίσως, εξηγεί την απήχηση του μπλογκ; Δεν το έπαιξα παρεξηγημένη και αδικημένη μεγαλοφυΐα. Η Ελλάδα είναι -ακόμα και σήμερα- μια χώρα γεμάτη αδικημένες και παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες που πιστεύουν -η κάθε μία ξεχωριστά- πως υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία σε βάρος τους και δεν τους επιτρέπει να λάμψουν. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να θεωρεί κάποιος πως είναι αδικημένη μεγαλοφυΐα: να μην έχει διαβάσει αυτά που έγραψαν οι μεγαλοφυΐες. Αλλά ποιος διαβάζει; Εύγε που ακολουθείτε τον έρωτά σας, είναι ο πιο όμορφος δρόμος. Πατρίδα είναι η καρδιά και τα παιδικά μας χρόνια. Δεν είναι τυχαίο που όποιος αγαπάει την Ελλάδα την εγκαταλείπει. Αν αγαπάς την Ελλάδα, δεν ανέχεσαι την κατάντια της. Ας την απολαύσουν αυτοί που την έκαναν έτσι και συνεχίζουν να τρώνε το κουφάρι της. Όποιος αγαπάει την Ελλάδα, φεύγει και την παίρνει μαζί του. Ελπίζω να τα διαβάσετε αυτά στην καλή σας. Άλλωστε, αυτός είναι ο μόνος λόγος που τα γράφω. Όπως δείχνουν τα στατιστικά, η πλειοψηφία των αναγνωστών του μπλογκ είναι γυναίκες. Με φτιάχνει αυτό. Να είστε καλά. Καλή τύχη. Και να μου γράψετε από την Αργεντινή. Φανταστείτε να γνωρίσετε στην Αργεντινή μια Ελληνίδα, να την ερωτευτείτε τρελά και να σας ζητήσει να γυρίσετε στην Ελλάδα. Αν γίνει αυτό, να το κάνουμε βιβλίο. Θα σας το γράψω εγώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.