Δεν το έχω με τους τίτλους

Φίλε Πιτσιρίκο, πάνε 30 χρόνια από την ημέρα που είδα τον πατέρα μου ίσως για πρώτη φορά ταραγμένο πραγματικά. Αναστατώθηκα, φοβήθηκα, δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ έτσι. Δεν κατέβαζε τα γνωστά καντήλια με την βροντερή του φωνή. Ήταν απλά χλωμός, αμίλητος. Στεκόταν μπροστά στην ασπρόμαυρή μας τηλεόραση και είχε ταυτόχρονα το ραδιόφωνο ανοιχτό.

Πήγα στην μάνα μου που στεκόταν δίπλα του και την ρώτησα χαμηλόφωνα τι συμβαίνει, στο μυαλό μου ερχόταν φυσικά σαν πρώτη και πιο καταστροφική εκδοχή ο πόλεμος.

Έχοντας μεγαλώσει με ιστορίες και περιγραφές από την κατοχή και τον εμφύλιο από τη γιαγιά μου είχα μια διαφορετική εικόνα για τον πόλεμο από τα περισσότερα παιδιά.

Δεν είχε να κάνει με ηρωικούς Έλληνες στρατιώτες που φωνάζουν αέρα αλλά με ομαδικές εκτελέσεις, πτώματα, ορφάνια και πείνα.

Ο πατέρας μου είπε απλά με άχρωμη φωνή “Σκότωσαν τον Ούλοφ Πάλμε”.

Ήμουν παιδί, δεν μπορώ να πω πως είχα πολιτική άποψη.

Ήξερα όμως πως ο Πάλμε ήταν ένας από τους μοντέρνους ήρωες του πατέρα μου, συχνά σημείο αναφοράς στις πολιτικές συζητήσεις του με γνωστούς και φίλους.

Αλλά έχοντας σχεδόν πιστέψει πως οι Τούρκοι αποφάσισαν να πάρουν πίσω τα πάτριά τους εδάφη, η είδηση πως δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός της Σουηδίας ήταν μια ανακούφιση.

Καλά, όχι και πάτρια εδάφη, αλλά τα περισσότερα τα είχαν καμιά 500αριά χρόνια και όχι 400 όπως μας λέγαν στα σχολεία.

Δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα μέρος που να ήταν υπό ελληνική κατοχή 500 συνεχόμενα χρόνια. Φταίει, βέβαια, και το ότι η Ελλάδα είναι κράτος λιγότερο από 200 χρόνια….

Τέλος πάντων, γ@μα την τουρκοκρατία, λες και με την ελληνοκρατία (ποιά; χαχαχαχαχα) είδαμε χαϊρι…

Πέρασαν τα χρόνια, πήγαινα γυμνάσιο και λύκειο λίγα μέτρα μακρυά από την πλατεία Ούλοφ Πάλμε και -πώς τα φέρνει η τύχη φίλε μου- καταλήγω μετά από περιπλανήσεις χρόνων στην χώρα του Πάλμε.

Και μαθαίνω πως ήταν ένα πρόσωπο αμφιλεγόμενο, μισητό από εχθρούς αλλά και από τους ίδιους του τους συμμάχους πολλές φορές.

Είδα κάποια από τα πολλά ντοκυμαντέρ που γυρίστηκαν για τη ζωή του, τον άκουσα να μιλάει με τον αποκρουστικό για τους Σουηδούς τρόπο του.

Έφερε την επανάσταση στην ρητορική της χώρας του, άφησε τις ευγένειες και βάραγε στον σταυρό, με λεπτή ειρωνεία αλλά και επιχειρήματα. Ήταν δεινός ρήτορας και δεν μάσαγε γενικότερα.

Παράλληλα, μιλούσε με έναν τρόπο που μαγνήτιζε, τα σουηδικά του Πάλμε ηχούν στα αυτιά μου περισσότερο μουσικά από τους Abba – ή τους Entombed, τους In Flames και τους Meshuggah μαζί, αν είστε μεταλλάδες.

Σενάρια συνωμοσίας για τον θάνατό του φυσικά δίνουν και παίρνουν ακόμα, αλλά κανείς δεν ξέρει και κανείς μάλλον δεν θα μάθει ποτέ.

Είχε καλλιεργηθεί ένα απίστευτο μίσος εναντίον του.

Διηγείται κάποιος πως εκεί που καθόταν σε ένα μπαρ, ξαφνικά βγήκε ο σερβιτόρος και κέρναγε όλο τον κόσμο. Όταν αναρωτήθηκαν τι συμβαίνει και ποιός γιορτάζει, ο σερβιτόρος τους είπε πως κερνάει ο κύριος στην γωνία γιατί επιτέλους ξεκάναν τον Πάλμε.

Ο πατέρας μου εκείνη την ημέρα πίστεψε πως χάθηκε το παιχνίδι για τον τρίτο δρόμο και την σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη.

Μετά το ξέχασε. ΠΑΣΟΚ και δεκαετία του ΄80 βλέπεις, όλοι ήταν απασχολημένοι με το να μάθουν να δένουν όσο πιο χοντρούς ναυτικούς κόμπους γίνεται με τα λουκάνικα γύρω από τους λαιμούς των σκυλιών.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πολλά πράγματα στα οποία να έχει πέσει μέσα ο πατέρας μου στη ζωή του σε προβλέψεις, επιλογές και αναλύσεις.

Παίζει να είναι δύο. Το ένα είναι πως παντρεύτηκε τη μάνα μου.

Το άλλο είναι πως με τον θάνατο του Πάλμε η ήδη παραπαίουσα σοσιαλδημοκρατία έχασε τον μοναδικό πραγματικό ηγέτη και παραδόθηκε στο Νέο Εργατικό κόμμα και όλα τα ομοιάζοντα σκουλήκια που αποδόμησαν την αριστερά και τον σοσιαλισμό στο μυαλό του κόσμου, καταλήγοντας και ολοκληρώνοντας την πορεία με τον μέγιστο εκφραστή της μοντέρνας αριστερής ιδεολογίας και το συνάφι του.

Δεν θα τον μνημονεύσω, μην τον γλωσσοφάω και φύγει και αυτός σε κανένα τραγικό δυστύχημα και με φάνε μετά οι ενοχές.

Ψέματα, αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο θα ξύπναγα και θα κοιμόμουν με το όνομα του στα χείλη, σαν ερωτευμένη έφηβη χωρίς όμως το υγρό εσώρουχο. Φτιαχτήκατε ανώμαλοι;

Α ρε θεούληδες, άραγε να υπάρχει νοήμων ζωή σε αυτόν τον γαλαξία;

Πιστεύω πως, αν παίξεις ανάποδα μια ηχογραφημένη ομιλία του Πάλμε, θα ακουστεί μια δαιμονική και ταυτόχρονα ηλίθια φωνή που θα λέει “είμαστε κάθε λέξη από το σύνταγμα αυτής της χώρας”.

Αντίχριστοι!!!

Όπως και να έχει, 30 χρόνια μετά στην χώρα του Πάλμε ούτε οι ίδιοι οι Σουηδοί δεν αντιλαμβάνονται τι έχασαν χάνοντάς τον.

Θα σηκωνόταν και θα τους ρήμαζε στα κλωτσίδια αν μπορούσε.

Θλιβερό θα μου πεις, αλλά, αν οι λαοί ήταν έξυπνοι, δεν θα τους είχαν πάρει με τις πέτρες εδώ και αιώνες όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες που τους αφήνουν να σαπίζουν ζωντανοί για χάρη των αγορών;

Για τα υπόλοιπα, περί μετανάστευσης, επιλογές και ανάγκες τόσο για την φυγή όσο και για την παραμονή στην Ελλάδα, τα ξέρει κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του και τα σκυλιά δεμένα που έλεγε και ένας γνωστός μου ρεμπετόμαγκας.

Ο καθένας κάνει την επιλογή του με αυτά που έχει στα χέρια του και με τις προτεραιότητές του και τις ανάγκες του. Τίποτα το μεμπτό, κανείς δεν είναι πιο μάγκας από τον άλλον.

Απλά, όταν ακούω και κάτι @ρχιδαράδες με ατάκες του τύπου “εσείς οι λαγοί θα γυρίσετε μετά”, λες και θα απελευθερωθεί η χώρα από αυτούς τους παπάρες και θα αισθανόμαστε εμείς ενοχές που δεν μείναμε να πάρουμε τα όπλα, φρικάρω.

Υπερπαραγωγές επανάστασης που ο Σπάρτακος μπροστά τους μοιάζει με χουλιγκάνι σε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος.

Εντάξει, υπάρχει και κόσμος που, όταν μοίραζαν μυαλά, στεκόταν στην διπλανή ουρά για την διανομή παχέος εντέρου για δεύτερη φορά, οπότε το δεύτερο σετάκι το πέρασαν στο κεφάλι και από τότε γεμίζει ανελλιπώς σκατά.

Αποδοχή και κατανόηση για το πρόβλημά τους, ανατομικές παραλλαγές που λένε και οι γιατροί.

Μην στρεσαριστούμε αναίτια, καλό δεν κάνουν αυτά τα πράγματα…

Ένα σωρό πράγματα μπορώ να πω πως μου λείπουν σε αυτή τη χώρα αλλά, ακόμα και αν είναι σκιά του εαυτού της αν βασιστώ σε αυτά που λένε οι αριστεροί, ένα πράγμα δεν μου λείπει: Να πάω στη δουλειά μου κάθε μέρα με αξιοπρέπεια, να γυρνάω χωρίς να έχω σκύψει το κεφάλι σε κανένα σημείο της διαδρομής και να κοιμάμαι ξέροντας πως δεν χρωστάω σε κανέναν.

Εισητήριο για Ελλάδα μετ΄ επιστροφής: 350 ευρώ.

Ό,τι φάω, ό,τι πιω και ό,τι αρπάξει ο κώλος μου: Χοντρικά 1/3 αυτού που θα μου κόστιζε αν ζούσα στην Ελλάδα, δεδομένου πως ο μισθός μου είναι πάνω από τριπλάσιος.

Το να μην μου λέει κανένας το κοντό του και το μακρύ του, να μην με κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα οι κ@ριόληδες και να μην έρχομαι σε επαφή με τα τσατσώνια τους και τους κρετίνους υποστηρικτές τους κάθε μέρα, να πληρώνω με το μισθό μου τους γερμανούς και με τις κρατήσεις μου τις τράπεζες, να μπορώ να συνεισφέρω οικονομικά στην οικογένεια που έκανε το σκατό της παξιμάδι ζώντας μέσα σε 35 τ.μ. για 10 χρόνια για να σπουδάσουν δυό παιδιά:

Αξία ανεκτίμητη!

Τον κόσμο δεν θα τον αλλάξω εγώ, ας αισθάνομαι αξιοπρεπής τουλάχιστον. Μέχρι εκεί που μπορώ.

Για όσους δεν έχουν επιλογές, η ζωή μπορεί να βιώνεται και σαν ένα βάσανο.

Για όσους έχουν εναλλακτικές όμως, η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια.

Ας μην είμαστε αχάριστοι, ας ζήσουμε την περιπέτεια και ας ευχαριστούμε την τύχη μας.

Γιατί χωρίς τύχη δεν πας πουθενά και μην ακούω μαλ@κίες για ικανότητες.

Φυσικά χρειάζονται και ικανότητες αλλά, αν σε πατήσει νταλίκα ή αν πάθεις λευχαιμία, έλα να μου πεις πόσο ικανός αισθάνεσαι.

Έτσι μου αρέσει, να κλείνω με βαθυστόχαστες ρήσεις ισάξιες με την συγκεντρωμένη σοφία των γιαπωνέζικων χαϊκού, γιατί αλλιώς τι σκατά διανοούμενοι είμαστε;

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την ομιχλώδη Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Όταν φτάσαμε στην Σουηδία, καταφέραμε να βρούμε σπίτι πολύ γρήγορα για τα δεδομένα της χώρας. Εκεί που υπογράφαμε τα προκαταρτικά συμφωνητικά, ο Σουηδός μπαμπάς με ρώτησε γιατί διαλέξαμε την χώρα του, και εγώ του απάντησα με τον πιο φυσικό τρόπο “γιατί είναι η χώρα του Ούλοφ Πάλμε”. Το σπίτι δεν το είδαμε ποτέ τελικά, μόνο κάτι σάπιες δικαιολογίες από τον μπαμπά και τον γιο ακούσαμε, και τρέχαμε πανικόβλητοι τελευταία στιγμή για να μην μείνουμε στο αυτοκίνητο εν όψει του σουηδικού χειμώνα. Στο επόμενο σπίτι που είδαμε, η απάντηση στην ερώτηση αυτή ήταν “για τους καλύτερους μισθούς”. Τον Πάλμε τον μισούν γιατί ήταν πολύ καλός γι αυτούς, και μισούν και αυτούς που τον θαυμάζουν.

(Αγαπητέ Βασίλη, είναι λογικό να μισούν πολλοί Σουηδοί τον Πάλμε. Ήταν πολύ καλός και -κυρίως- ήταν συμπατριώτης τους. Η δολοφονία του τους ανακούφισε. Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, στην Νάξο, ένα όμορφο και μελένιο καλοκαίρι, τσακώθηκα με μια Σουηδέζα -ήταν πολύ όμορφη- για τον Μπέργκμαν. Η Ίνκε έλεγε πως ο Μπέργκμαν δεν αξίζει τίποτα και πως ο Αγγελόπουλος είναι μεγάλος. Εγώ της έλεγα πως καλός είναι ο Αγγελόπουλος αλλά Μπέργκμαν δεν είναι. Έπρεπε να δεις πώς μιλούσε για τον Μπέργκμαν. Με καθόλου “σουηδικό” τρόπο. Βέβαια, είναι λογικό να αντιπαθούν πολλοί Σουηδοί τον Μπέργκμαν -όπως μισούν πολλοί Ισπανοί τον Αλμοδόβαρ- επειδή τους έδειξε στις ταινίες του όπως είναι στην πραγματικότητα, και όχι όπως νομίζουν ότι είναι. Βασίλη, ο καθένας να ζήσει όπου θέλει. Αλλά εκεί που θα ζήσει, ας κάνει και κάτι. Αυτά. Να είσαι καλά. Από την κάπως συννεφιασμένη -αλλά ζεστή- Λεμσό, την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.