Κύπρος by night


Όπως βλέπετε στο βίντεο, στην Κύπρο δεν μπορεί να με πειράξει κανείς. Ο Χρήστος και τα άλλα παιδιά με λατρεύουν.

Με αγαπούν πολύ οι άνθρωποι εδώ. Δεν ξέρω γιατί.

Κι εγώ τους αγαπάω, όμως. Θυσία γίνομαι.

Κάθε βράδυ παίζουμε ξύλο με άλλα παιδιά και μετά πάμε και τα πίνουμε όλοι παρέα.

Πρώτα σκοτωνόμαστε στο ξύλο και μετά παρεξηγιόμαστε, αν αυτοί με τους οποίους πλακωθήκαμε δεν μας αφήσουν να τους κεράσουμε.

Οπότε, τους δέρνουμε ξανά, για να μας αφήσουν να τους κεράσουμε τα ποτά.

Μέσα σε λίγες ημέρες, έχω γίνει φίλος με όλους. Οι Κύπριοι δεν είναι αμπάλατοι σαν τους Ελλαδίτες.

Τώρα καταλαβαίνω πως θα έπρεπε να είχα έρθει στην Κύπρο το 2010, αμέσως μετά την χρεοκοπία.

Θα είχα γλιτώσει όλη την στενοχώρια, όλη την πίκρα και όλα τα χημικά που έφαγα στην Αθήνα.

Και θα είχα πάρει ήδη την κυπριακή υπηκοότητα.

Και θα είχα κάνει και χίλια μπάνια παραπάνω. Θα είχα φάει κι άλλα χίλια παγωτά.

Κάλλιο αργά, παρά ποτέ.

Φιλούθκια!

(Ευχαριστώ όλους τους καλούς φίλους στην Κύπρο για τις προσκλήσεις και τις συμβουλές τους. Έχω πάθει την πλάκα μου με την καλοσύνη σας. Ευχαριστώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.