Μουσική υπόκρουση με άρωμα σαπίλας

Αγαπητέ Πιτσιρίκο Πιτσιρίκου,
Γράφεις στο φοβερό και τρομερό «Τρία Μνημόνια έχουμε φάει στο κεφάλι και όλα τραγουδώντας»:
«Δεν πάει άλλο η κατάσταση να διαδηλώνουμε το 2016 με τραγούδια της δεκαετίας του ’60. Δεν γίνεται δουλειά με τους νοητούς ήλιους της δικαιοσύνης και τις τσιμινιέρες που παγώσανε» και ένα σωρό άλλα.

Μόνο ένα άτομο με υπερβολική καλοσύνη και κατανόηση ή σε κάποια απελπισία θα έγραφε με τόση επιείκεια για τη μουσική υπόκρουση στην διαδήλωση της Παρασκευής.

Τι ήταν και αυτό; Έκανες ότι μπορούσες αλλά, δεν νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί η παρακμή του soundtrack.

Παρέλαυναν τα τρακτέρ, περήφανοι οδηγοί, κόρνες και άσματα, λες και ήμασταν σε καρναβάλι. Δεν ξέρω σε ποια σουρεαλιστική ταινία βρισκόμουν. Βασικά, δεν ήθελα να το πιστέψω αυτό που ζούσα.

Πιο πριν, σε μια πλατεία, σε μια τεράστια πλατφόρμα στο σωματείο των δικηγόρων έπαιζαν δυο μπουζούκια.

Μια κοπέλα έλεγε τα ίδια και τα ίδια συνθήματα.

Στο τέλος, μια χορωδία τραγούδησε τον εθνικό ύμνο. Παραλίγο να μην γνωρίσω τους στίχους του Σολωμού. Μα βέβαια, πώς αλλιώς θα πάμε στη «μάχη».;

Σε όλα αυτά η ατμόσφαιρα μύριζε κάτι κάτι σε ψητό σουβλάκι – καμμένα κλαριά μπλεγμένα με υγρασία και συννεφιά. Ή, αλλιώς, σαπίλα.

Ναι, η συλλογική μας συνείδηση είναι ότι να ‘ναι. Σε κάθε μνημόνιο «ξυπνά» και μια καινούργια επαγγελματική ομάδα. Ιδιωτικοί υπάλληλοι, καθηγητές, δημόσιοι υπάλληλοι, μηχανικοί, δικηγόροι, συνταξιούχοι, αγρότες κτλ.

Αλλά έχω μια ακόμα απορία. Όλοι αυτοί που ανήκουν στη δήθεν φοβερή και αντισυμβατική μουσική σκηνή της χώρας χιπ-χοπ, low bap, ροκ, μέταλ, ίντυ, φόλκ αλλά και η ηλεκτρονική και ο θόρυβος πού είναι; Πότε θα αποφασίσουν όλοι αυτοί να “κατέβουν” στις πορείες, να αντιδράσουν με την τέχνη τους;

Μάλλον οι πιο πολλοί θα αναλώνονται στα κλαμπάκια, το you tube, στην καλύτερη στα πεζοδρόμια συνήθως με μπόλικη μαγκιά και τετριμμένους στίχους χάρη στην τσέπη του μπαμπά ή της μαμάς.

Για τους έντεχνους δεν τίθεται καν θέμα, οι πιο πολλοί καλλιτεχνικά είναι ακόμα στον προηγούμενο αιώνα.

Τέχνη, πολιτική, κοινωνική συνείδηση και ακτιβισμός; Τι να ‘ναι αυτό;

Καλά να περνάς, Πιτσιρίκο, και να προσέχεις.

Καλά έκανες και έφυγες.

Αν και “πονάει” που μας παράτησες για τους κύπριους.

Φιλιά,

Α.

(Αγαπητή φίλη, θα γράψω για μια ακόμα φορά πως μου κάνει τεράστια εντύπωση το ότι έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία δεν έχει βγει ούτε ένα τραγούδι που να μιλάει για αυτά που ζούμε και να μπει στα στόματά μας. Δεν λέω να γράψει κάποιος και τη “Συννεφιασμένη Κυριακή” αλλά ένα τραγούδι, ρε γαμώτο. Πάντα έγραφαν όμορφα λαϊκά τραγούδια οι Έλληνες. Πάντα, ακόμα και στις πιο άγριες εποχές. Ακόμα και στην Κατοχή. Ακόμα και στον Εμφύλιο. Ακόμα και στη χούντα. Μόνο σήμερα δεν γράφουν. Δεν ζήτησε κάποιος να φτιάξουμε νέο Παρθενώνα, ένα τραγούδι, ρε παιδιά. Η πιο απλή μορφή λαϊκής τέχνης. Σε τρία λεπτά τα είπες όλα. Εμένα, αυτό μου κάνει εντύπωση. Και το θεωρώ σημάδι αναπηρίας. Δεν παράτησα κανέναν. Και οι Κύπριοι Έλληνες είναι. Σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.