Ο εγωισμός του πένθους
Hail πιτσιρίκε…
Σου έπεσε βαρύ μάλλον το προηγούμενο γράμμα μου (το εξελικτικό μας πλεονέκτημα). No biggy. Θα προσπαθήσω να απεικονίσω τη φιλοσοφία μου μέσα από τη φαιδρή καθημερινότητα, μιας και αυτό είναι εύκολο και εύπεπτο σε όλους. Και σε ‘μένα. Ο κυριότερος στόχος αυτού που διαβάζει blogs είναι να πραγματωθεί ο ματάκιας μέσα του. Τα πιο ωραία posts είναι αυτά που απεικονίζουν την καθημερινότητα του κόσμου. Πώς πήγα για μπάνιο, τι ωραίες που είναι οι τομάτες μου, μια τυπική μέρα στην εφορία, μια άλλη στην καφετέρια.
Και που λες, δεν το βλέπω, όπως κάθε ματάκιας δεν θέλω να σου πω τίποτα προσωπικό μου. Πείτε όμως εσείς και εγώ θα αναλύω.
Πολλή η κουβέντα γύρω από τον Παντελίδη. Ας το πιάσω και εγώ γιατί είναι trendy.
Διάβαζα που λες το κλασσικό άρθρο σου Πώς στρώθηκε ο δρόμος για το φασισμό γι’ άλλη μια φορά. Εκεί αναφέρεις με σαφήνεια ότι τα πολιτιστικά σκατά που καταναλώνει ο νεοέλληνας, είναι μια από τις αιτίες.
Κλασσικές σημαίες στο τραγούδι στις μέρες μας ήταν η Πάολα και ο Παντελίδης. Γεμάτος αγανάκτηση για την πλέμπα γύρω μου, διαβάζω άλλες ειδήσεις και μαθαίνω για το θάνατό του. Στεναχωρήθηκα. Μάλλον με έπιασαν τύψεις.
Αχ, ας αναλύσω λίγο τώρα. Η γνωστοποίηση του θανάτου κάποιου που ξέρουμε μας γεμίζει λύπη. Δεν μπορώ να καταλάβω σχεδόν ποτέ αν αυτή η λύπη προέρχεται από τη συμπόνια μας για μια ανθρώπινη χαμένη ζωή ή από καθαρά εγωιστικούς λόγους.
Εγωιστικούς είτε στο μήκος κύματος, πως θα γεμίσω τώρα εγώ αυτό το κενό στη ζωή μου, είτε, ωχ όλοι πεθαίνουν, μάλλον θα πεθάνω και εγώ κάποτε.
Είναι λογικό, για τα μακρινά μας πρόσωπα, να φτιάχνουμε μια ασπίδα άμυνας. Δεν μπορεί κανένας να επιβιώσει αν συμπάσχει με όλο το κακό και τα δεινά που συμβαίνουν στον κόσμο. Θα ήταν σε μια μόνιμη κατάσταση θλίψης. Γιατί αυτά συμβαίνουν συνέχεια. Κάθε δευτερόλεπτο πεθαίνει κάποιος κάπου.
Όποιος επιχειρήσει να ενημερωθεί και να συμπάσχει έστω και με το 1/100 των παγκόσμιων προβλημάτων, λογικά θα τρελαθεί. Οπότε, ενσυναίσθηση για τους πολύ κοντινούς και απάθεια για τους πιο μακριά. Σωστό;
Μια φίλη, επειδή αδυνατεί να μένει απαθής (λέει), απλά δεν ενημερώνεται. Έχει πει σε όλους τους γνωστούς και φίλους να μην της λένε άσχημα νέα. Ένας άλλος, ενημερώνεται για τα πάντα, αλλά ό,τι και να του πεις, δεν τον ακουμπάει (έτσι φαίνεται τουλάχιστον). Έλα μωρέ, πάλι τρομοκρατικό χτύπημα, κάθε δεύτερη μέρα έχουμε. Ω, τι λες, πέθανε Παλαιστίνιος από Ισραηλινό. Και ο ήλιος ανέτειλε σήμερα.
Πού είναι όμως η σωστή θέση κάποιου; Πόσο πρέπει να στεναχωριέται κανείς; Για ποια πράγματα; Πόσο καιρό; Ούτως ή άλλως, ο πόνος μόνο πιο σκληρούς μας κάνει. Το θέλουμε αυτό; Θέλουμε να επιβιώσουμε ή να χαιρόμαστε; Σε πιο βαθμό μπορούμε και τα δύο;
Θα το έχεις και εσύ καταλάβει, μέσα από το blog σου, ότι δεν γίνεται να σε παίρνει από κάτω. Διαβάζει κανείς τα κείμενα των υπολοίπων αναγνωστών και τον πιάνει μια μούργα.
Εκεί είναι που το καταλαβαίνει λοιπόν ο πιτσιρίκος και βάζει κάτι uplifting. Αυτό θέλουμε όλοι. Μια αισιόδοξη νότα στη μαυρίλα που βλέπουμε γύρω μας.
Το peak αυτού στο blog σου ήταν στο δημοψήφισμα νομίζω. Εκεί που και εγώ πήγαινα να σκάσω, έγραψες το όλα καλά θα πάνε.
Ευχαριστώ γι’ αυτό παρεμπιπτόντως. Έτσι, χωρίς αιτιολογίες, κόντρα σε κάθε τι που βλέπαμε, όλα καλά θα πάνε. Ε ναι ρε φίλε. Δεν θα σκάσουμε κιόλας. Τι να λέει που τελείωσε και η τελευταία πολιτική μας ελπίδα.
Ηττηθήκαμε και πάμε παρακάτω. Ναι, ΟΚ, μέχρι να υπάρξει μια νεότερη ελπίδα, με βάση το ρυθμό που πάνε εδώ τα πράγματα, μάλλον θα έχουμε αποδημήσει, αλλά δε – μας – νοιάζει.
Και παίρνω την πάσα που μου έδωσα για να περάσω στα εσωτερικά.
Τα να παρακολουθεί κάποιος τη βουλή και την πολιτική μάλλον γίνεται για λόγους διασκέδασης πια. Δεν ξέρω αν ήταν και στο παρελθόν έτσι, αλλά πραγματικά είναι αστείοι.
Και δωρεάν. Σου λέει πού να βρει ο κόσμος λεφτά για θέατρο, να παίξουμε εμείς καμιά παράσταση. Θα τη λέμε «Νοιαζόμαστε για εσάς, πιο πολύ από τους άλλους.»
Αυτά που έγραψε η Ζωή, για να δικαιολογήσει τη θέση της μετά το δημοψήφισμα, με τάραξαν. Ο πρωθυπουργός δεν είναι ο πιο ικανός ηγέτης. Είναι αυτός που ξέρει να χειραγωγεί καλύτερα το σύνολο της κυβέρνησής του.
Κάνοντας μια αναλογία με το, «ποια βία είναι χειρότερη, η φυσική ή η λεκτική», ποιο πολίτευμα είναι χειρότερο, οι πάσης φύσης δικτατορίες ή η «δημοκρατική» χειραγώγηση; ΄
Με έχω πιάσει πολλές φορές να σκέφτομαι πώς να απαγορεύσουμε στους ηλικιωμένους να ψηφίζουν, καθώς και να βάλουμε ένα IQ test για τους ενδεχόμενους ψηφοφόρους που να έχει μια βάση, την οποία αν δεν την περάσεις, δεν θα ψηφίζεις.
Τόσος εκνευρισμός με τη μάζα γύρω μου.
Εντάξει, μετά ξυπνάω, θυμάμαι ότι πιστεύω στη σοφία της μάζας, επαναλαμβάνω και το πείραμα με το βόδι από μέσα μου και συνέρχομαι.
Το «πείραμα» είναι μια ιστορία που λέει ότι παλιά, σε ένα παιχνίδι σε τσίρκο – πανηγύρι ο κόσμος καλούνταν να μαντέψει το βάρος ενός βοδιού. Ο καθένας έριχνε ό,τι να ‘ναι.
Από ένα κιλό (μάλλον δεν ήξερε τι είναι το κιλό) έως 10 τόνους. Πήρε ένας τυπάκος λοιπόν τις μαντεψιές και έβγαλε ότι ο μέσος όρος αυτών έβγαζε το σωστό αποτέλεσμα. Ακριβώς. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν έγινε, αλλά είναι ένα mantra εναντίον της τοπικής συγκέντρωσης βλακείας και γι’ αυτό θα το λέω και θα το πιστεύω.
Τώρα, με τους ηλίθιους που δεν πάνε να μαντέψουν, ε, να ψηφίσουν, δεν ξέρω τι να κάνω. Σταματήστε να αλλοιώνετε το σωστό αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να κυβερνάει κάποιος με το 18% από εμάς. Ήμαρτον.
Βαρέθηκα, σταματάω εδώ. Φιλιά αδέρφια.
Raistlin
(Αγαπητέ φίλε, όταν δεν ανεβάζω ένα κείμενο, δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσει. Το πιθανότερο είναι ότι δεν προλαβαίνω. Για εμάς πενθούμε πάντα. Ποτέ για τους άλλους. Ο λόγος που πενθούμε τον Χριστό την Μεγάλη Παρασκευή είναι για να ενώσουμε τα πένθη μας. Έχουμε βρει εκεί έναν συμπαθητικούλη, γλυκούλη και καλούλη, και τον πενθούμε. Κατά καιρούς, πενθούμε και λαϊκά είδωλα -σαν τον Χριστό αλλά πιο κοντινά σε εμάς-, όπως τον Παντελή Παντελίδη. Και στο πρόσωπό του πενθούμε ενωμένοι τους εαυτούς μας, τους φίλους μας, τους έρωτές μας, τα μαύρα μας τα χάλια, την ατολμία μας, την ζωή που δεν ζούμε και όλα αυτά τα ανθρώπινα. Για να πενθήσεις κάποιον, πρέπει να μπορείς να ταυτιστείς μαζί του, να σου θυμίζει κάπως εσένα. Εκεί είναι η μεγάλη επιτυχία του Χριστού αλλά και του Παντελή Παντελίδη. Και έρχεται ο άλλος και σου λέει “για τον Παντελίδη στενοχωριέσαι;”. Ναι ρε, για τον Παντελίδη στενοχωριέμαι, λογαριασμό θα σου δώσω; Στην ίδια φάση ζούσαμε με τον Παντελίδη. Και τον έβλεπες τον Παντελίδη, το έβλεπες στην φάτσα του, πως ήταν αλήθεια όλες αυτές οι χυλόπιτες και τα κέρατα που είχε φάει, που κι εσύ τα έχεις φάει αλλά εσύ δεν έχεις τα κότσια να βγαίνεις και να τα τραγουδάς από πάνω, όπως έκανε ο χοντρούλης ο Παντελίδης. Και τραγουδούσε ο Παντελίδης για όλους τους απατημένους -που την περιμένουν να γυρίσει-, και ουσιαστικά τραγουδούσε για τους εξαπατημένους και χρεοκοπημένους Έλληνες που έκαναν την πίκρα τους καψούρα, μια και δεν μπορούσαν να την κάνουν τίποτε άλλο. Και καταφέραμε μέσα σε έξι χρόνια χρεοκοπία να βγάλουμε έναν Παντελίδη μόνο -για παραπάνω δεν ήμασταν-, και τον χάσαμε κι αυτόν. Πίκρα, ρε φίλε. “Που φόρεσα καινούργια καπαρντίνα και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός”, “την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες”. Αγαπητέ φίλε, όλα καλά θα πάνε. Αν και δεν γράφω και πολλά αστεία τώρα τελευταία. Και τα “πολιτικά” μου προκαλούν αναγούλα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.