Τι μας λείπει

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Είναι χρόνια τωρα που σε διαβάζω και χαίρομαι πολύ με τη μεγάλη σου χαρά της μετανάστευσης. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου κάποιες σκέψεις που έχω ως μετανάστης τα τελευταία 5 σχεδόν χρόνια στη μακρινή Νορβηγία. Έφυγα με τα ίδια δικά σου συναισθήματα και ακόμη χειρότερα. Έλεγα ότι η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές. Και τέρμα. Αγάπησα να τη μισώ την Ελλάδα και μαζί ό,τι την εκπροσωπούσε.

Κουράστηκα να εξηγώ ότι δεν είμαι τεμπέλα, και ότι η διαφθορά δεν είναι στο DNA μου όπως πολλοί με κατηγορούσαν, κουράστηκα να παλεύω για κάτι που και πια δεν θυμόμουν τι είναι και μετά εμοιαζε τόσο ασήμαντο.

Όταν φύγαμε ήμασταν δύο κούτσουρα που φορτώσαμε ένα μικρό Mazda2 με όλη την πραμάτεια μας, και ξεκινήσαμε να κάνουμε με το μικρό μας αμαξακι το ταξίδι των 3000χμ.

Ήρθαμε φτάσαμε, παλέψαμε με τα όρια μας, με τους Νορβηγούς, με τις χαρές και τις λυπες της ξενιτιάς.

Θα θυμάμαι πάντα τα κόκκινα μάτια που είχα όταν φτάσαμε στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας να πάρουμε το πλοίο για Ιταλία, και που κάθε φορά που κάποιος φίλος με έπαιρνε τηλεφωνο έκλαιγα ακόμη πιο γοερά.

Θα θυμάμαι για πάντα τους γονείς μου στο μπαλκόνι όταν μας κουνούσαν το μαντήλι. Την πρώτη μας αντίδραση όταν μπήκαμε στο καινούργιο μας σπίτι.

Πως έψαχνα απεγνωσμένα το τηλέφωνο να πάρω την κολλητή μου να κλάψω. Την αντίδραση της πεθεράς μου όταν κατάλαβε στο χάρτη που βρίσκετε η νέα πόλη όπου μετακομίζουμε.

Μετά ξανακλάψαμε όλες τις φορές που ήρθε κάποιος να μας επισκεφθεί. Όλες τις φορές όλα τα πρωινά που γυρίσαμε στο σπίτι αφού είχαν φύγει όλοι και το σπίτι ήταν τόσο άδειο και μίζερο.

Και σιγά σιγά μάθαμε να ζούμε χωρίς αυτά, φτιάξαμε μία νέα ζωή με τα όμορφα και τα ασχημα και πορευθήκαμε.

Για να είμαι ειλικρινής, πιστέψαμε ότι όλα είναι καλά. Και ήταν δεν παραπονιέμαι.

Βρήκαμε δυο δουλειές που στην Ελλάδα ούτε για πλάκα, ανταμειφθήκαμε για τους κόπους και τις σπουδές πολλών χρόνων, προσπαθήσαμε να νορβηγοποιηθούμε να ενσωματωθούμε στην κοινωνία, να μάθουμε τη γλώσσα για να μας αντιμετωπίζουν ως ίσους, τους κάναμε να μας υπολογίζουν, να μας αγαπούν, μάθαμε να κάνουμε cross country ski, πήγαμε εκδρομές για ψάρεμα στη μέση του πουθενά, κάναμε πικ νικ με -5 βαθμούς στα χιόνια, συνηθίσαμε το μεγάλο σκοτάδι και την ατελείωτη καλοκαιρινή μέρα και προσπαθήσαμε να τα κάνουμε όλα κτήμα μας.

Ταΐσαμε τον κόσμο παστίτσιο και μουσακά, Ελληνοτουρκικο καφέ, τους δώσαμε να δοκιμάσουνε γραβιέρα Νάξου και απάκι, λουκάνικα και γαλακτομπούρικο και μοιραστήκαμε όλοι μαζί αυτό το περίεργο συναίσθημα “This tastes really good” , “Yep I know”, και μετά από κάθε επίσκεψη κάποιου international στην Ελλάδα έπρεπε να απαντήσουμε πάντα στην ίδια ερώτηση “But why the hell did you leave this country to live here? Greece is the paradise”, και αναρωτηθήκαμε τελικά τι βλεπουν αυτοί που εμέις δεν βλέπαμε.

Κάναμε καινούργιους φίλους, πολλούς τους αγαπήσαμε πολύ, γίναμε οικογένεια, μοιραστήκαμε τους φόβους μας, ξενυχτίσαμε παρέα, κάναμε τα παιδιά μας φίλους, γιορτάσαμε μαζί Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές, μάθαμε τι είναι το κρέας χαλάλ, φτιάξαμε χορτοφαγικούς μουσακάδες, και μάθαμε ποσο πρόβλημα είναι για τους μουσουλμάνους στο ραμαζάνι το καλοκαίρι που έχει συνέχεια μέρα, στηρίξαμε ο ένας τον άλλο, κλάψαμε μαζί, γελάσαμε μαζί, αποχαιρετήσαμε και εδώ μερικούς, με χαρά και λύπη, ίσως και με λίγη ζήλεια για εκείνους τους τυχερούς που γυρίζαν πίσω στις δικές τους πατρίδες, σχολιάσαμε με πάθος την κατάσταση στην Ελλάδα, τσακωθήκαμε με τους Γερμανούς, και συμμαχήσαμε με τους Ιταλούς και τους Ισπανούς, είδαμε μαζί τις πορείες από το το ίντερνετ, σοκάραμε τους Νορβηγούς όταν διαπίστωσαν ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι πόλεμος είναι πορεία στο κέντρο της Αθήνας, είδαμε μαζί τις εκλογές και καταλήγαμε πάντα στο ίδιο συμπέρασμα.. καλύτερα εδώ, τα παιδιά μας πάνε σχολείο, έχουν δυνατότητες, εχουν σύστημα υγείας, έχουν ένα λαμπρό μέλλον, εμείς έχουμε μόνιμες δουλειές, και γενικώς έχουμε ό,τι χρειάζεται για να ζούμε σε ένα όμορφο ροζ σύννεφο.

Τα σπρώξαμε να μάθουν να μιλούν Νορβηγικά, τους μιλάμε Ελληνικά με πάθος, τους βάζουμε να ακούνε Κηλαηδόνη, και περιφανευόμαστε ότι ειναι bilingual και αυτο είναι μεγάλο προσόν. Με λίγα λόγια, κάναμε την ανάγκη χαρά και περιφάνεια.

Στη συνέχεια 4 ατομα πια, με τις δύο μικρές κυρίες επιπλέον στον οικογενειακό προϋπολογισμό, συνεχίσαμε να μοιραζόμαστε τις χαρές και λύπες όλες μέσω skype και φωτογραφίες.

Μοιραστήκαμε τις γέννες των παιδιών μας απο το κινητό, μάθαμε στα παιδιά ότι η γιαγιά και ο παππούς είναι ένα βιντεο που παίζει τα απογεύματα στο ipad, κάναμε τους γονείς μας πιλότους της Ολυμπιακής και στα 60 τους προμηθεύτηκαν κάρτες για μίλια και μιλάνε τώρα για τα αεροδρόμια όπως μιλούσαν κάποτε για τα κτελ, τα παιδιά μας νομίζουν ότι το αεροπλάνο που μας πηγαινοφέρνει στην Ελλάδα είναι δικό μας και το οδηγεί κατά καιρους και ο μπαμπάς μας, νομίζουν ότι η Πάτρα και ο Βόλος (Βούλους κατα τις μικρές νορβηγίδες) είναι κατι γενικό και αόριστο και πιστεύουν ότι το πατέ συκωτιού, ο σολομός και η μαγιονέζα με τυρί και ζαμπόν είναι το καλύτερο φαγητό του κόσμου όλου (αυτή είναι η βασική διατροφική συνήθεια των παιδιών στη Νορβηγία στα σχολεία και τους σταθμούς) ίσως να συγκρίνονται μόνο με το λουκάνικο ή την πίτσα, σε καμία όμως περίπτωση με τα τυροπιτάκια ή τις πίτες της γιαγιάς και συνηθίσαμε να ζούμε έτσι.

Σημερα λοιπόν πιτσιρίκο εντόπισα μετά από μία περίοδο μεγάλης εσωτερικής αναζήτησης αντιλήφθηκα το εξής.

Τι μας λείπει πιτσιρίκο. Ζούμε σε μία από τις πλούσεις χώρες του κόσμου, σε ένα από τα πιο κοινωνικά κράτη της Ευρώπης, δουλεύουμε 8 με 4 και τα παιδιά μας πάνε στο δημόσιο σταθμό όπως όλα τα παιδιά εδώ.

‘Ολα τα παιδιά πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο, μαθαίνουν 2 ξένες γλωσσες, δικαιούνται μαθήματα Ελληνικών αν έχουν πρόβλημα στη γλώσσα προσαρμογής, τους βγάζουν την Νορβηγική σημαία έξω απο το σχολείο τη μέρα που έχουν γενέθλια –δεν πειράζει που δεν είμαστε νορβηγοί στις καρδιές τους τα παιδιά μας είναι – , έχουν σχολεία και κτήρια που ούτε τα καλύτερα ιδιωτικά δεν θα μπορούσαν να φανταστούν στην Ελλάδα.

Όμως και πάλι κάτι μας λέιπει. Μας λείπει εκείνο το χάδι της γιαγιάς όταν τα παιδιά είναι αρρωστα και είμαστε άρρωστοι και εμείς, μας λείπει η κοτόσουπα της μαμάς μας, μας λειπουν τα οικογενειακά τραπέζια με τους ξεχασμένους θείους και θείες που παλιά δεν θέλαμε να δούμε και μας λείπουν κυρίως όλα αυτά που είμαστε και θα είμαστε πάντα.

Μας λειπει που λείπουμε και στις λυπες και στις χαρές, που γίναμε 160 χαρακτήρες σένα μήνυμα κινητού ή λίγοι περισσότεροι σένα εμαιλ, που μοιραστήκαμε τις γέννες των παιδιών μας μέσα από φωτογραφίες και βίντεο, που τραγουδάμε το τραγούδι των γενεθλίων πρώτα στα νορβηγικά και οι μισοί από μας δεν ξέρουν καν να το πουν, και που είδαμε τα παιδιά των φίλων μας πρώτη φορά όταν είχαν γίνει ήδη 6 μηνών, που βλεπουμε τους γαμους των φίλων μας από το Ipad, που και αυτοί γερνάνε και εμέις και δεν είμαστε εκεί να το μοιραστούμε αυτό, μας λείπει που ξεχάσαμε να πούμε στους γονείς μας πόσο τους αγαπάμε, μας λείπουν οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, μας λείπει να είμαστε Έλληνες και να ειναι δεδομένο.

Μου λείπει να είμαι Ελληνίδα μάνα στην παιδική χαρά και να μπορώ να φωνάζω και να γελάω χωρίς να νομίζουν όλοι οτι μαλώνω με το φίλο μου, μας λείπει να κάνουμε πλάκα με τους συναδέλφους στη δουλειά και να μην παρεξηγούμαστε, μου λειπει να μπορώ να κάνω φασαρία στη δουλειά και να μην λενε “Oh you south Europeans have a temperament”, μας λείπουν οι φωτογραφίες των παιδιών με τα ξαδέρφια τους, με τους φίλους μας, με τους παπούδες, μας λείπει το πατρικό μας σπίτι, μας λείπουν οι αγκαλιές των ανθρώπων που αγαπάμε, μας λείπει που στις γιορτές του σταθμού παμε εμείς και ο κούκος και οι άλλοι έρχονται κουστωδία με τους παππουδογιαγιάδες, μας λείπει το γέλιο, το κλάμα, η χαρμολύπη, μας λείπει το σάπιο σύστημα υγείας, ο γιατρός που θα σε πάρει αγκαλιά και θα σε πει τρελή αλλά στην αγκαλιά, μας λείπουν οι πολιτικές συζητήσεις με πάθος, μας λείπουν οι στιγμές, οι μπύρες στις πλατείες, οι αληθινές κρέπες, τα παιδικά πάρτυ με τα κεφτεδάκια και τα τοστ μπόμπες και όχι με τα λουκάνικα, τα θερινά θέατρα και οι συναυλίες, μας λείπει να γράφουμε Ελληνικά, μας λείπει να μιλάμε ελληνικά, μας λείπει η βιταμίνη D μας λείπει να είμαστε αυτό που ήμασταν 30 χρόνια.

Πιο πολύ απ’ όλα όμως μας λείπει και μας πονάει να μεγαλώνουμε μακριά απόσα και όσους θεωρησαμε δικούς μας, και κυρίως μας πονάει κάποιοι άλλοι να καπηλεύονται τα δικά μας ως δικά τους. Κερδίσαμε το μέλλον αλλά με κάποιο τρόπο χάσαμε το σήμερα. Μας πονάει να παλέυουν άλλοι για μας και εμείς να είμαστε απλοι θεατές.

Είναι μεγάλη και καθημερινή η πάλι μέσα μας πιτσιρίκο, όλων εμάς που φύγαμε από επιλογή ή ανάγκη δεν έχει σημασία, είναι μεγάλη η νοσταλγία και ακόμη μεγαλύτερη η σύγκρουση μέσα μας για το αν θα πρέπει να μείνουμε εδώ η να γυρίσουμε πίσω. Προσπαθώ αν σκεφτώ τι είναι πιο σημαντικό η λογική ή το συναίσθημα.

Δεν είναι άσχημα εδώ, ούτε θέλω να κατηγορήσω τη χώρα που μας αγκάλιασε και εμάς και τα παιδιά μας, αλλά πώς να γίνει που δεν μπορεί να γίνει πατρίδα μας ποτέ.

Όσο και να το προσπαθούμε και εμείς και αυτή. Και μπορεί να μεγαλώνουμε δύο μικρές νορβηγίδες μέσα στο σπίτι, και το πρώτο γράμμα που έμαθε η κόρη μου είναι το Ø και όχι το Ο, αλλά θα ήθελα πάντα να ξέρουν πιο είναι το πραγματικό χρώμα της θάλασσας, το πραγματικό χρώμα του ήλιου και το μπλέ του ουρανού, πως είναι η άνοιξη, πως μυρίζει η ντομάτα, η κανονική ντομάτα από τον κήπο του παππού, το κανονικό κολοκύθι όχι το κολοκύθι γίγας, πως είναι να μεγαλωνεις περνώντας τα σαββατοκύριακα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, πως είναι να κοιμάσαι μερικές φορές με τα ξαδέρφια σου, πως είναι όλη σου η ζωή να βρίσκεται γύρω από ένα τραπέζι, να τα μοιράζεσαι όλα χαρές λύπες πάντα στο ίδιο καλοστρωμένο τραπέζι, με κρασί και τσίπουρο, πως μυρίζει το γιασεμί, πως μυρίζουν τα γεμιστά, ποια είναι η αληθινή γεύση της φέτας, πως είναι να ζεις στην Ελλάδα.

Με τα καλά και με τα άσχημα. Μακάρι να είμαι η μόνη που της συμβαίνει αυτό αλλά νομίζω ότι συμβαίνει σε πολλούς και αυτό είναι πρόβλημα.

Μακάρι επίσης στις κόρες μου να μην λείψουν ποτέ όλα αυτά. Αυτό που προσπαθώ να σκεφτώ είναι τελικά τι είναι το σημαντικό πράγμα που θα πρέπει να καθορίζει τη ζωή μας. Και τελικά θα πρέπει να μας λείπουν όλα αυτα;

Αν κάποιος έχει αυτήν την απάντηση, να την μοιραστεί μαζί μας.

Φιλικούς χαιρετισμούς,

Μαριαλένα

Ps1: Είμαστε κανονικοί άνθρωποι όπως όλοι, που έχουν συναισθήματα και αυτά τα συναισθήματα πια με πνίγουν και πολλές φορές λένε ότι αν τα μοιραστείς αυτά γίνονται πολύ μικρότερα…

Ps2: Ακου και συνδυαστικά το τραγουδάκι “Μία μόνη ποθώ και λατρεύω”, ” Ξυπνα ξυπνα, δεν ακους τα πουλακια που λαλούνε, ξύπνα ξύπνα διότι θα μας πούνε πως μείναμε όλη τη νύχτα μαζί”….Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει με κάτι πολύ όμορφο, ίσως με το όταν ο άντρας μου φοιτητές ώντας έφευγε το χάραμα τρέχοντας να γυρίσει σπίτι του. Και αυτό μου λείπει.

(Αγαπητή φίλη, κάθε άνθρωπος αγαπάει την πατρίδα του. Αγαπάει τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε, έπαιξε και αγάπησε. Δηλαδή, όλοι αγαπάμε τις μνήμες μας και τα ανέμελα -σχετικά με τη συνέχεια- νιάτα μας. Ουσιαστικά, δεν νοσταλγούμε τόπο ή χρόνο αλλά το γεγονός ότι ήμασταν παιδιά. Η ουσία είναι πως η Ελλάδα είναι χειρότερη από όταν φύγατε και του χρόνου θα είναι ακόμα χειρότερη. Αυτό συμβαίνει επειδή οι Έλληνες δεν θέλουν να κάνουν την παραμικρή αλλαγή. Οπότε, σαπίζουν μαζί με τη χώρα. Οι Έλληνες θα συνεχίσουν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Και η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι ένας όμορφος τόπος. Πάντα ήταν. Η Ελλάδα δεν είναι όμορφη εξαιτίας των κατοίκων της. Είναι η φύση της τέτοια. Ένα μήνα διακοπές το καλοκαίρι στην Ελλάδα, και αυτό μόνο θα θυμούνται τα παιδιά σας στην υπόλοιπη ζωή τους. Ένα καλοκαίρι στην Ελλάδα νικάει 50 χρόνια Νορβηγία. Γεμάτα από Νορβηγούς είναι τα νησιά μας το καλοκαίρι. Πολλοί Νορβηγοί έχουν αγοράσει και σπίτια στην Ελλάδα. Αγοράστε κι εσείς ένα. Είναι ιδανική η Ελλάδα για τους τουρίστες που έχουν χρήματα. Να είστε καλά. Και μην στενοχωριέστε. Ζωή είναι παντού, όλοι οι άνθρωποι αδέρφια μας και ο πλανήτης πατρίδα μας.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.