Γιατί, είπαμε, δεν κάθονται να πολεμήσουν;

Δειλέ και χαβαλεδιάρη Πιτσιρίκο,
μόλις πριν λίγο διάβασα το, γεμάτο αγανάκτηση, κείμενο της αναγνώστριάς σου που εξηγεί για ποιο λόγο δεν κάθονται να πολεμήσουν αυτοί που αφήνουν τις χώρες τους και ψάχνουν μια καλύτερη ζωή στα ξένα. Εξεπλάγην, να σου πω την αλήθεια. Μια και είμαι έτοιμος να «την κάνω» και εγώ για άλλες πολιτείες, θέλω να απαντήσω στο ερώτημα γιατί δεν κάθομαι να πολεμήσω. Κι άλλο.

Δεν κάθομαι να πολεμήσω άλλο, γιατί ενώ ξέρω ποιούς πρέπει να χτυπήσω δυστυχώς πολλοί από τους γύρω μου δε θέλουν, αν και το ξέρουν και αυτοί, γιατί φοβούνται την επόμενη μέρα.

Βλέπεις ο κόσμος τα θέλει όλα στο πιάτο και, εί δυνατόν, με τις μικρότερες δυνατές απώλειες για τους ίδιους.

Μετά από έξι χρόνια καταστροφής, είμαστε ανίκανοι, ως κοινωνία, να θέσουμε έναν στόχο.

Δεν ξέρουμε ακόμα τι θέλουμε και αυτό είναι, αν μη τι άλλο, τραγικό.

Δεν κάθομαι να πολεμήσω άλλο, επειδή η όποια ομαδική οργάνωση και προσπάθεια, προϊόντος του χρόνου, καταλήγει εφαλτήριο προσωπικής προβολής των «αγωνιστών» που έχουν πολλά χρόνια στην πλάτη τους και ξέρουν πολλά ρητά από Μαρξ, Λένιν, Ένγκελς και Γκράμσι.

Άσχετο αν αυτά που έχουν καταφέρει μέχρι τώρα είναι ένα τεράστιο μηδενικό. Και ενώ είναι γνωστό σε όλους αυτό το γεγονός, το αφήνουν να συμβαίνει διότι αν δεν ανατεθεί η δουλειά σε κάποιον άλλο, πώς θα γίνει; Είναι δυνατόν να την τελειώσουμε εμείς;

Δεν κάθομαι να πολεμήσω άλλο, γιατί δεν έχω λεφτά να αγοράσω ναρκωτικά, ούτε να πάω στο γήπεδο, ούτε θέλω να πάω στην εκκλησία οπότε τα ψυχολογικά που μου δημιουργήθηκαν και γιγαντώθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια σκέφτομαι πως θα μπορέσω να τα λύσω αν ζήσω σε μια οργανωμένη κοινωνία και όχι σε αυτό το μπουρδέλο, όπως έχουν καταντήσει την Ελλάδα, και το οποίο αν αλλάξει κάποια στιγμή το μόνο που μπορεί να γίνει είναι κωλοχανείο.

Δεν κάθομαι να πολεμήσω άλλο, διότι έφτασα σε αυτό το σημείο ύστερα από πολύ βαθιά ανάλυση των γεγονότων και των αιτιών που μας οδήγησαν εδώ. Όσο έβλεπα τα πράγματα πιο επιφανειακά και εκτιμούσα πως μπορούσε ο λαϊκός παράγοντας (της Ελλάδας πάντα) να ανατρέψει την κατάσταση ήμουν αποφασισμένος να μείνω και να πολεμήσω.

Δεν κάθομαι να πολεμήσω άλλο, γιατί ο όχλος πάντα παρασύρει τα κινήματα αντί να γίνεται το αντίθετο και αυτό είναι σημάδι ότι δεν υπάρχουν κινήματα. Απλά ξεσπάσματα είναι χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Δεν κάθομαι να πολεμήσω άλλο, διότι αντιλήφθηκα ότι περιτριγυρίζομαι από απαίδευτους και βολεψάκηδες που η ιδέα για τον εαυτό τους είναι μεγαλύτερη από το σύμπαν.

Είναι όλοι αυτοί που μεγάλωσαν με το όνειρο να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι και για να το καταφέρουν έχουν υποθηκεύσει τη ζωή τους και των απογόνων τους στα χέρια αδίστακτων τυχοδιωκτών που αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικοί.

Αποφάσισα τη δική μου να μην τους τη χαρίσω.

Τελικά, φίλε Πιτσιρίκο, δεν κάθομαι άλλο να πολεμήσω γιατί στέγνωσα.

Κουράστηκα πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια να προσπαθώ, να συμμετέχω, να αγωνίζομαι και να βλέπω πως ξαναγυρίζω στην αρχή και μάλιστα με χειρότερες συνθήκες.

Κουράστηκα να προδίδομαι και να απογοητεύομαι. Κουράστηκα να καταστρέφω τη ζωή μου για ένα πουκάμισο αδειανό.

Πλέον, όπως λέει και το τραγούδι, «Για μένα τραγουδώ».

Καλή τύχη σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που αναχωρούν για το εξωτερικό. Καλή τύχη και σε όσους μένουν στην πατρίδα.

Μπορεί να φεύγω αλλά το εισιτήριο της επιστροφής είναι ανοιχτό και θα το χρησιμοποιήσω με το πού θα αντιληφθώ ότι, πραγματικά, η κοινωνία μας αποφάσισε να δώσει τον μεγάλο αγώνα συνδράμοντας με όλες μου τις δυνάμεις.

Γιάννης

Υ.Γ. 1: Πολύ φοβάμαι ότι η κυρία που σου έγραψε το, όλο οργή, κείμενο απλά δε μπορεί να φύγει και ζηλεύει. Δεν πειράζει, υπομονή. Έρχεται ο Κυριάκος και θα τα στρώσει όλα.
Υ.Γ. 2: Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που μένουν είναι αυτοί που περιγράφει στο κείμενό της η κυρία. Οι υπόλοιποι είναι αυτοί που δε μπορούν να φύγουν.
Υ.Γ. 3: Σου εύχομαι καλές βουτιές, Πιτσιρίκο. Πρόσεχε τις θλάσεις ενώ κολυμπάς. Δεν ξέρουμε ακόμα αν το φαινόμενο επεκταθεί και στους φιλάθλους της ομάδας. Εκεί που πάω δεν είναι για μπάνιο, όμως είμαι βέβαιος πως θα μπορώ κάθε καλοκαίρι να έρχομαι για είκοσι μέρες και να απολαμβάνω τις ομορφιές της χώρας μας. Κάτι που έχω να κάνω πολλά χρόνια.

(Αγαπητέ Γιάννη, ανέβασα το κείμενο αυτής της κυρίας, επειδή διάφοροι μου λένε τι τυχερός που είμαι που με διαβάζουν τόσοι πολλοί άνθρωποι και μου στέλνουν τόσα μέιλ. Καθόλου τυχερός δεν είμαι γιατί μου γράφουν και πολλοί εντελώς βλαμμένοι. Αυτοί που λένε για τους άλλους “γιατί δεν κάθονται να πολεμήσουν;” είναι αυτοί που θα το βάλουν πρώτοι στα πόδια. Είναι αυτοί που -στην υποψία μιας δυσκολίας- τρέχουν και αδειάζουν τα σούπερ μάρκετ. Να φύγουμε όλοι από την Ελλάδα, να τους αφήσουμε μόνους τους, να δούμε τι θα κάνουν. Καλό δρόμο, Γιάννη. Και καλή τύχη. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.