Περί προσφύγων

Καλημέρα Πιτσιρίκο. Αν και συνήθως δεν θέλω να καταπιάνομαι με “καυτά” θέματα της επικαιρότητας γιατί νοιώθω ότι παρασύρομαι από το ρεύμα των ΜΜΕ, η αλήθεια είναι ότι όντως παρασύρθηκα από τα συνεχόμενα άρθρα σου για το θέμα αυτό, χωρίς φυσικά να εντάσσω το blog σου στο γενικότερο σκουπιδαριό.

Εντάξει, στην Ελλάδα γενικά δεν αφήνουμε να πέσει τίποτα κάτω και είμαστε της υπερβολής, οπότε δεν πέφτω από τα σύννεφα διαβάζοντας αυτά που γενικά κυκλοφορούν στο διαδίκτυο· την τηλεόραση την αποσύνδεσα από το καλοκαίρι του 2012 και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους- βγάλτε την πρίζα, μην πατήσετε απλά το κουμπί.

Γνώρισα έναν Σύρο, άρτι αφιχθείς στο Βέλγιο. Εγώ έκλεισα χρόνο εδώ.

Το κράτος -τουλάχιστον εδώ στην Φλάνδρα- σε υποχρεώνει να μάθεις την γλώσσα σε 6 μήνες και να τους πείσεις ότι έχεις έρθει εδώ για καλό σκοπό.

Σου παρέχουν στέγη, ιατρική περίθαλψη τζάμπα για έξι μήνες και κάποιο (μικρό) χρηματικό ποσό.

Αυτά για όσους είναι πολίτες χώρας που δεν ανήκει στην ΕΕ ή που γενικά χρειάζονται βίζα.

Τους παρέχουν χαρτιά “προσωρινής παραμονής” και τους βγάζουν ID card (απαραίτητο στοιχείο για το ηλεκτρονικό μας φακέλωμα – φερ’ειπείν είναι απίστευτη η ευκολία διασταύρωσης στοιχείων που μπορεί να σου κάνει ο μπάτσος από την τραπεζική σου κάρτα επειδή πέρασες πεζός τον δρόμο ενώ είχες κόκκινο).

Αν τα “καταφέρεις”, βρίσκεις μια δουλειά και μπαίνεις κι εσύ κάτω απ’την μπάρα.

Αλλιώς, παίρνεις πόδι. Δεν σε δοιώχνουν με τις κλωτσιές, απλά όταν δεν έχεις έγκυρα (ηλεκτρονικά) χαρτιά παραμονής δεν μπορείς να βρεις δουλειά, δεν μπορείς να πληρώσεις τα (πολλά) πάγια έξοδά σου και πάει λέγοντας.

Με λίγα λόγια, υπάρχει πλάνο. Καλό, κακό, δεν θέλω να το σχολιάσω.

Αυτό που θα ήθελα να σχολιάσω είναι κάτι που επαναλαμβάνεις συνεχώς. Το ότι κανένας Σύρος δεν θέλει να μείνει Ελλάδα.

Δεν θέλω να μιλήσω για Πακιστανούς, Αφγανούς, Μαροκάνους και λοιπών εθνικοτήτων μετανάστες γιατί δεν έχω γνωρίσει αντίστοιχες περιπτώσεις.

Ο εν λόγω Σύρος πρόσφυγας έχει συγγενείς στην Αμβέρσα και στις Βρυξέλλες.

Άρα, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνει Ελλάδα (“πέρασα γρήγορα από την Ελλάδα, μόνο την Σάμο θυμάμαι λίγο”), δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνει Σερβία (“η Σερβία ήταν πολύ ωραία, γνώρισα και μια γυναίκα που ήξερε Ρωσικά οπότε μπορούσα να συννενοηθώ”), δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνει Γερμανία (“δεν με άφηναν να έρθω Βέλγιο, το έσκασα, με πιάσανε, έμεινα κρατητήριο για 2 μέρες”).

Τα κατάφερε και ελπίζει να μάθει την γλώσσα και να έρθουν και οι γονείς του ώστε να ανταμώσει και πάλι όλη η φαμίλια εδώ, στο Βέλγιο. Πιθανόν στην Αμβέρσα (“είναι πιο εύκολα εκεί γιατί υπάρχει και αραβικό στοιχείο στην πόλη”).

Δεν έχουν όλοι οι Σύροι πρόσφυγες, κατατρεγμένοι από έναν πόλεμο ξενόφερτο, την ίδια ιστορία μ’αυτόν τον 26χρονο αστό από την Δαμασκό, που θα ήθελε να τελειώσει τις σπουδές του κάποια στιγμή στο μέλλον.

Πάνω κάτω όμως, έχουν παραπλήσιες.

Και όταν κάποιον τον βρει ένα τέτοιο κακό, όταν σκάσει μια τέτοια βόμβα στην πατρίδα του, θα προσπαθήσει να σωθεί, να επιβιώσει και να κάνει restart.

Και το πρώτο πράγμα που κοιτά (αν αποφασίσει να ξενιτευτεί), δεν είναι ποια χώρα είναι πιο ελκυστική αλλά πού έχει δικούς του ανθρώπους ή που μπορεί να πάει, βάσει ειδικών συνθηκών. Η προσωπική επιθυμία έρχεται τελευταία.

Αν, χτύπα ξύλο, σκάσει μια παρόμοια βόμβα στην Ελλάδα, αν για παράδειγμα οι ΗΠΑ φυτέψουν κι εδώ “αντάρτες” από κάποια αντίστοιχη Τσετσενία και αρχίσουν οι “ζωγραφιές”, αν αρχίσουν οι “αντάρτες” να κερδίζουν πόλεις, να αποκεφαλίζουν κόσμο, να ανατινάζουν μνημεία, να επιβάλλουν απολυταρχικούς νόμους και όλος ο υπόλοιπος “πολιτισμένος” κόσμος να αμολάει αετό, εγώ θα ήθελα να πάω στην Καραϊβική.

Αλλά αν η μόνη δίοδος που θα μου άφηναν οι δουλέμποροι και οι φράχτες ήταν ο Λίβανος μέσω Παλαιστίνης για παράδειγμα, θα πήγαινα Λίβανο και αν τα κατάφερνα, θα έκανα έναν απολογισμό και μια ανασύνταξη δυνάμεων. Δεν θα έμενα στην Παλαιστίνη.

Δεν λέω ότι οι Σύροι μας βλέπουν σαν την Παλαιστίνη της Ευρώπης, θα ήταν τιμητικό για έμας.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και όλες οι αναφορές από τα “μεγάλα” μίντια δεν ήταν και οι καλύτερες.

Αυτά δηλαδή τα μίντια που ίσως να ακούγαν οι Σύροι πριν αναγκαστούν να ξεριζωθούν, μιλούσαν για διαφθορά, για τεμπέληδες, για φασαρίες, για καταστροφή.

Αν είχαν δε κάποια άκρη εδώ με κάποιον που ήξερε τα πράγματα “από μέσα”, τότε θα είχαν ακούσει σίγουρα και για την πείνα, την εξαθλίωση και τις αυτοκτονίες. Όλα αυτά δηλαδή που μας καίνε και που αναπαράγουμε εγχώρια.

Είδα σε πρόσφατο άρθρο (μπορεί και εδώ στο blog σου) ότι δεν καταφέραμε ως κράτος να κρατήσουμε ούτε 10 Σύρους γιατρούς στα νησιά που ερημώνουν τον χειμώνα.

Πώς να πείθαμε έναν γιατρό να κάνει καταναγκαστικά έργα σε μια άγνωστη γι’αυτόν χώρα, αφού δεν πείθουμε (ως κράτος πάντα) τους γηγενείς;

Με την ίδια λογική, θα έπρεπε να μας παραξενεύει που Έλληνες γιατροί προτιμούν την Αγγλία και όχι το Λεσότο.

Δεν καταλαβαίνω τον λόγο για τον οποίο κάποιος, οποιοσδήποτε, να θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Είναι λογικό η Ελλάδα να αποτελεί στάση και όχι σταθμό για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Ένας Μαροκινός που βρίσκεται στην Ελλάδα (για τον χ,ψ λόγο) θέλει να φτάσει σε μια γαλλόφωνη περιοχή επειδή εκεί έχει είτε μακρινούς συγγενείς, είτε γνωστούς, είτε νοιώθει οικεία λόγω γλώσσας ή θρησκείας.

Ένας Αφγανός ή Σαουδάραβας εξτρεμιστής, θέλει να φτάσει στο Βερολίνο για τους δικούς του χ,ψ λόγους.

Και μια οικογένεια που ξεριζώθηκε από τις βόμβες ψάχνει ίσως κάποιο δικό της άνθρωπο κάπου, ή απλά μια νέα αρχή στην ζωή της ορμώμενη από κάτι που άκουσε στις ειδήσεις (“στην Ολλανδία θα βρείτε σίγουρα δουλειά”, “στην Σουηδία το κράτος θα φροντίσει τα παιδιά σας”) ή από κάποιο γνωστό που “κάτι πήρε το αυτί του”.

Το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε σε ατομικό επίπεδο, είναι να τους βοηθήσουμε όπως μπορούμε να πάρουν μια ανάσα. Μέχρι εκεί φτάνει το χέρι μας, σε ατομικό επίπεδο.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν λύνεται ούτε με θεωρίες περί αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας, ούτε με μύδρους εναντίον του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού.

Ο ένοχος γι’ αυτή την φρικτή πραγματικότητα που βιώνει όλος ο κόσμος είναι οι διάφορες πολιτικές. Και πίσω από τις πολιτικές βρίσκονται υπαρκτά πρόσωπα. Κάποια αθέατα, συμφωνώ, κάποια όμως ορατά.

Αν δεν προσωποποιήσουμε τον ένοχο, ποτέ δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Για να πολεμήσεις κάποιον, αν θέλεις να αλλάξεις κάτι, πρέπει πρώτα να τον δεις. Τον “ιμπεριαλισμό” ή τις “τράπεζες” δεν τις βλέπεις απέναντί σου.

Βλέπεις κτίρια με τζαμαρίες και ΑΤΜ. Και να τα σπάσεις, δεν κερδίζεις κάτι.

Στην περίπτωση του προσφυγικού λοιπόν, αν δεν πούμε ότι φταίνε οι συγκεκριμένες πολιτικές του σήμερα (και όχι μόνο αυτές του 19ου και 20ου αιώνα) και τα πρόσωπα που είναι εκτελεστικά όργανα αυτών των πολιτικών, είτε ορατά είτε αόρατα, είτε μικρά είτε μεγάλα, δεν θα καταφέρουμε τίποτα.

Μπορούμε να βοηθήσουμε τον πρόσφυγα να πάρει μια ανάσα, όσο παραμένει Ελλάδα. Η πραγματική λύση όμως είναι να σταματήσουμε τις αιτίες που άνθρωποι ξεριζώνονται.

Γιατί ο πραγματικός καημός είναι ο ξεριζωμός και όχι οι κακουχίες του αναγκαστικού ταξιδιού. Και αυτό το μαρτυρούν και τα δεκάδες τραγούδια που έχει τραγουδήσει ο λαός μας.

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, εγώ επιμένω πως είναι εντυπωσιακό και αξιοπρόσεκτο ότι κανένας πρόσφυγας δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Αυτό είναι το σημαντικότερο που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Δηλαδή, θα πρέπει να βάλει σε υποψίες όλους τους Έλληνες. Εσύ μου συγκρίνεις τους πρόσφυγες με τους Έλληνες γιατρούς που προτιμούν τη Βρετανία και όχι το Λεσότο. Δεν μπορώ να κάθομαι να σου εξηγώ πως η Ελλάδα δεν είναι Λεσότο και πως οι πρόσφυγες είναι ξεριζωμένοι άνθρωποι -που έφυγαν από τη χώρα τους για να σώσουν τις ζωές τους και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα- και όχι Έλληνες γιατροί που ψάχνουν για μια καλύτερη δουλειά σε άλλη χώρα και έχουν ένα κάρο επιλογές. Αυτά τα καταλαβαίνουμε μόνοι μας, χωρίς βοήθεια. Βασίλη, μόνο σε εμένα κάνει εντύπωση το ότι κανένας πρόσφυγας δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα; Δεν πειράζει. Σε λίγο καιρό πολλοί Έλληνες θα αντιληφθούν ότι αυτό -το ότι κανένας πρόσφυγας δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα- τους βαρούσε τις καμπάνες αλλά αυτοί δεν έπαιρναν χαμπάρι Χριστό. Τότε θα καταλάβεις κι εσύ τι εννοώ. Τότε να μου ξαναγράψεις. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.