Όποιος έχει όρεξη να ζήσει, θα ζήσει

Πιτσιρίκο, σε χαιρετώ
Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό ένα κομμάτι των ανθρώπων γύρω μου να ανησυχεί έντονα, να φοβάται μάλιστα κατά περιπτώσεις, από την εισδοχή τόσων μεταναστών στην Ελλάδα. Πέρα από τις ακραίες φωνασκίες των οδυρομένων για την διεμβόλιση της εθνικής ομοιογένειας, παρατηρώ και τους μετριοπαθείς να αγωνιούν για το πώς θα αντέξει η Ελλάδα, που δεν μπορεί να χορτάσει τους Έλληνες και μόνο, να σηκώσει το βάρος τόσων επιπλέον ανθρώπων και μάλιστα διαφορετικού θρησκεύματος και νοοτροπίας.

Το εντυπωσιακό δε είναι ότι οι ανησυχίες προέρχονται κατά κύριο λόγο από αστούς, ενώ οι χωριάτες με τους οποίους συναναστρέφομαι είναι πιο χαλαροί.

Να σημειώσω εδώ ότι από τη στιγμή που η Ελλάδα άρχισε να δέχεται μαζικά οικονομικούς μετανάστες, Αλβανούς βασικά, τη δεκαετία του ΄90, εκείνοι που καταρχήν και κυρίως έρχονταν σε συναναστροφή μαζί τους ήταν οι χωριάτες.

Τους έβαλαν στις δουλειές τους, τους έδωσαν ρούχα, άνοιξαν τα σπίτια τους και τάισαν τους εργάτες τους, τους έβριζαν ή τους εκμεταλλεύονταν, σε κάθε περίπτωση πάντως εκείνοι κυρίως είχαν διάδραση μαζί τους.

Οι αστοί είχαν άποψη για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι στον ταλαίπωρο Αλβανό, εξαπέλυαν μύδρους κατά των ρατσιστών Ελλήνων, αλλά τους Αλβανούς τους έβλεπαν από μακριά, περίπου σαν εκθέματα ζωολογικού κήπου.

Δεν είχαν οι Αλβανοί την ίδια νοοτροπία με εμάς, ούτε το ίδιο θρήσκευμα, φαίνονταν απολίτιστοι συγκριτικά με εμάς και συχνά επικίνδυνοι.

Μια γενιά μετά, έχουν κατορθώσει να ενσωματωθούν σε τέτοιο βαθμό, που δεν προκαλεί εντύπωση στον συντηρητικό ή ψευτο-προοδευτικό, αν ο γιος ή η κόρη σου έχει γκόμενο/α Αλβανό/ή και τα μικρά τους στο σχολείο στο μάθημα της ελληνικής ιστορίας λένε με την πιο αφοπλιστική αθωότητα «εμείς οι Έλληνες έχουμε υποφέρει πολλά».

Από την άλλη μεριά, όταν οι Έλληνες του Πόντου και της ευρύτερης Μικράς Ασίας κατέκλυσαν το ελληνικό κράτος μετά την καταστροφή, ήρθαν αντιμέτωποι συχνά με την καχυποψία, τον φόβο και την περιφρόνηση των ντόπιων ως «Τουρκόσποροι».

Και τούτο παρά το γεγονός ότι αυτοί ήταν ομοεθνείς και ομόθρησκοι, αν και όχι πάντα ομόγλωσσοι.

Την εποχή δε της αναγκαστικής μετακίνησής τους το ελληνικό κράτος φυτοζωούσε, ήταν μια ρέπλικα κράτους με πρωτόγονες υποδομές, αναιμική οικονομία, δυσβάσταχτο εξωτερικό χρέος, μαζική μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό, φτώχεια και των γονέων.

Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί και μαζί με αυτούς και οι γηγενείς κατόρθωσαν να επιβιώσουν κι εκ των υστέρων έγινε εμφανές σε όλους πως οι πρόσφυγες τόνωσαν με την παρουσία τους σε πολλά επίπεδα την ελληνική πραγματικότητα, από το οικονομικό και δημογραφικό έως το καλλιτεχνικό και πνευματικό.

Ασφαλώς όλα αυτά δεν έγιναν με την αρμονική ροή και την ανεμελιά αισθηματικής κομεντί, η βίαιη, με την έννοια του καταναγκασμού, συνύπαρξη ιθαγενών και εισερχομένων έγινε μέσα από ποταμούς βασάνων.

Κρίνοντας όμως εκ του αποτελέσματος, η πρόσφατη ιστορία μας απέδειξε ότι το καταρχάς φόβητρο των «Τούρκων» μετουσιώθηκε στον πολλαπλό εμπλουτισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Και για να επανέλθω στα νεότερα, τα παιδιά των Αλβανών ελληνοποιήθηκαν, έγιναν μέρος του κοινωνικού κεφαλαίου της χώρας, κι άμα τα ρωτήσεις πώς θα τους φαινόταν η ιδέα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, σου λένε, δικαίως, ότι βρίσκονται στην πατρίδα τους.

Όλοι ξέρουμε πώς ήταν στην αρχή τα πράγματα με την είσοδο των Αλβανών όσον αφορά την άποψη της κοινής γνώμης.

Είναι η προβλεπόμενη αντίδραση κάθε ανθρώπου, απέναντι στον ξένο, στον άλλο.

Όλοι επίσης ξέρουμε ότι τα πρώτα ρεύματα μεταναστών σε κάθε περιοχή, προϊόντος του χρόνου, γίνονται «οι παλιοί καλοί μετανάστες» και τη θέση του σκιάχτρου παίρνουν πάντα οι καινούριοι μετανάστες.

Λέω λοιπόν σε κάποια φάση του πατέρα μου, που είναι «αμόρφωτος» συντηρητικός χωριάτης:
»
Και τι έγινε δηλαδή άμα μείνουνε αυτοί οι άνθρωποι εδώ;» εννοώντας τους πρόσφυγες
«Έλα ντε» μου λέει, «ας τους βάλουν τους ανθρώπους να δουλέψουν στα χωράφια ή όπου αλλού, όποιος έχει όρεξη να ζήσει, θα ζήσει.».

Ο πατέρας μου δεν το λέει αυτό από την άνεση της παχυλής σύνταξής του. Καβαλάει ακόμα το τρακτέρ για να βοηθήσει τον αδερφό μου που έκλεισε το μαγαζί, όπως χιλιάδες άλλοι αυτά τα χρόνια. Και γύρισε στα χωράφια.

Κι η μάνα μου σέρνεται ακόμα στο χώμα, για να βγάλει χόρτα, ενώ θα έπρεπε να πίνει καφέ και να λέει τα κουτσομπολιά του χωριού.

Κι εξακολουθούν οι γονείς μου να είναι από τους πιο ζωντανούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.

Ότι θα περάσουμε ζόρικα το ξέρουμε.

Αλλά ας θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι αυτοί που θα εγκλωβιστούν εδώ, δεν είναι τόσο άγνωστοί μας.

Ο ελληνισμός έχει μια μακραίωνη παράδοση συνύπαρξης με τους λαούς της Μέσης Ανατολής και για πολλούς λόγους χαίρει της εκτίμησής τους.

Αναγνωρίζω τις ποιοτικές μεταλλαγές της εποχής, ειδικά την όξυνση του ισλαμικού φονταμενταλισμού, εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι θερίζεις ό,τι σπέρνεις. Αν δώσουμε στους ανθρώπους αυτούς σκατά, θα μας τα αντιγυρίσουν.

Αν φερθούμε με ανθρωπιά, θα μας την αντιγυρίσουν κι αυτή.

Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι στον κόσμο της Μέσης Ανατολής έχει θετικό πρόσημο ο Έλληνας.

Δεν μπορώ να ακούω τη μίρλα των ανθρώπων που δεν νταραβερίστηκαν ποτέ με ξένους ουσιαστικά, παριστάνουν δε και τους προοδευτικούς, να αγωνιούν για το τι θα απογίνουμε.

Θα ξανακάνουμε αυτό που ήδη έχουμε κάνει.

Όποιος θέλει να κλαίγεται, ας κάτσει να κλαίγεται.

Όποιος θέλει να ζήσει, ας ανασκουμπωθεί να παλέψει.

Εγώ πάντως το καλοκαίρι θα μαζεύω ντομάτες. Θα είμαι ο δεύτερος επιπλέον εργάτης μαζί με τον Μπαού τον Πακιστανό.

Μαίρη

(Αγαπητή Μαίρη, οι Έλληνες, παραδοσιακά, έχουν καλές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους και όλες τις φυλές· μάλλον το έχει ο τόπος που είναι σταυροδρόμι εδώ και χιλιετίες. Αλλά, από την στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξευρωπαΐστηκε η Ελλάδα και έχει -επίσημα πια- αρκετούς ρατσιστές και φασίστες. Μην ξεχνάμε πως ο φασισμός είναι δημιούργημα της Ευρώπης. Βέβαια, όλοι οι άνθρωποι έχουμε τον φασισμό μέσα μας από την ημέρα που γεννιόμαστε -κοίτα τα μικρά παιδιά και θα καταλάβεις- αλλά γι’ αυτό υπάρχουν η μόρφωση, η φιλοσοφία και οι θρησκείες -στην θεωρία τουλάχιστον- ώστε να γίνουμε άνθρωποι. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με ανθρώπους άλλης χώρας, άλλης θρησκείας και άλλης φυλής. Αρκεί να μην θέλουν να μου επιβάλουν τις απόψεις τους. Κάτι που μου κάνουν καθημερινά οι Έλληνες από την ημέρα που γεννήθηκα. Το θέμα με τους πρόσφυγες δεν είναι τόσο απλό γιατί μιλάμε για τους πρόσφυγες, ξεχνώντας πως οι πρόσφυγες δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα. Αυτό τα αλλάζει όλα. Δεν μετράει η άποψή μου ή η άποψή σου, μετράει η άποψη του πρόσφυγα που δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Όπως δεν μετράει η άποψή μας για όλους τους Έλληνες -και είναι εκατοντάδες χιλιάδες- που έφυγαν τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος πρέπει να ζει όπου θέλει. Επίσης, τα σύνορα πρέπει να φύγουν. Και οι φράχτες να φύγουν. Και τα τείχη. Ανοιχτά τα σύνορα όχι μόνο για τα κεφάλαια και τα προϊόντα αλλά και για τους ανθρώπους. Πρώτα για τους ανθρώπους, μετά για τις αγορές. Μαίρη, λαός που ανησυχεί μήπως τον «χαλάσουν» οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και οι ξένοι, είναι λαός που δεν είναι και πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Τέλος πάντων, είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά Έλληνες. Επίσης, είμαστε φθαρτοί. Με τι ασχολούμαστε; Ο θάνατος μας έχει στήσει καρτέρι και εμείς θέλουμε να κάνουμε τους χωροφύλακες στους πρόσφυγες, όταν δεν καταφέραμε να φερθούμε με τέτοιο τρόπο που να μην εγκαταλείψουν την Ελλάδα οι εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας. Τι να πεις; Εμένα με έχουν κουράσει κάπως και η Ελλάδα και οι Έλληνες. Και δεν κουράζομαι κι εύκολα. Να είσαι καλά, Μαίρη.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.