Βρε μπας και ο Όργουελ ήταν Έλληνας;

Γεια σου Πιτσιρίκο,
σου γράφω με αφορμή ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Όργουελ ΄Πεθαίνοντας στην Καταλονία’ στο οποίο έπεσα τυχαία στο ίντερνετ και μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον.

Λέει λοιπόν:

«Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία προς το παρόν από το να κερδίσουμε τον πόλεμο. Χωρίς νίκη στον πόλεμο όλα τ’ άλλα είναι χωρίς νόημα. Γι’ αυτό το λόγο, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλάμε.».

Νομίζω πως αυτό δεν καταλάβαμε οι Έλληνες. Μας κήρυξαν τον πόλεμο κι εμείς μιλούσαμε και μιλούσαμε για οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια την άλλη μέρα, που λέει και ο ποιητής.

Δεν είδαμε πως σκοπός ήταν η φτωχοποίηση του πληθυσμού, δεν ενημερωθήκαμε τι σημαίνουν τα προγράμματα διάσωσης τύπου ΔΝΤ, δεν σκεφτήκαμε τι εστί νεοφιλελευθεριμός ειδικά σε αδύναμες οικονομικά χώρες, δεν σκεφτήκαμε ότι τόση προπαγάνδα των ΜΜΕ, δεν μπορεί να γίνεται από κομματικά μόνο συμφέροντα αλλά παίζεται κάτι πολύ ευρύτερο.

Αντίθετα, σκεφτόμασταν δεν ξέρω κι εγώ τι

Ότι κρίση είναι θα περάσει, ότι εμείς θα βγούμε αλώβητοι και ας καούν όλοι οι άλλοι.

‘Αλλους μας έφαγε η κακία και ψηφίζαμε φασίστες, χαιρόμασταν με τις απολύσεις στο δημόσιο χωρίς να βλέπουμε πως ο πόλεμος γίνεται για να υπάρξει εργασιακή ζούγκλα παντού, και ανησυχούσαμε μήπως δεν κόβει αποδείξεις ο περιπτεράς της γειτονιάς, όταν στις τράπεζες χαρίζονταν δισεκατομμύρια.

Άλλους μας έφαγε η βλακεία όπως το κόμμα που κι εγώ ψήφιζα, και ανησυχούσε μήπως και ο ΣΥΡΙΖΑ του προκύψει αριστερός και χάσει την τέλεια πελατεία του 4.5%.

Άλλους μας έφαγε η δίκαιη ανησυχία.

Τι θα γίνει αν βγούμε από το ευρώ;

Αυτό το ερώτημα λειτούργησε έτσι ώστε να σταματάει κάθε συζήτηση για κάτι καλύτερο και από ένα σημείο και μετά το πήραν χαμπάρι και το έβαζαν οι κυβερνώντες ως δικαιολογία για κάθε αισχρότητα.

Πες με τρελό, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω πως οι Έλληνες είμαστε τίμιοι στην πλειοψηφία μας.

Και όμως, αυτό το ερώτημα μας έφαγε.

Γιατί δεν καταλάβαμε οτι ήταν πόλεμος και στον πόλεμο επιτρέπεται να έχεις απώλειες αλλά δεν επιτρέπεται να χάσεις – νομίζαμε πως όλοι πλούσιοι και φτωχοί, τίμιοι και λαμόγια ήμασταν στην ίδια βάρκα και τη φάγαμε.

Προσωπικά, δεν έχω ιδέα τι θα είχε γίνει σε περίπτωση ρήξης.

Κάνε με προφήτη να σε κάνω πλούσιο.

Ήξερα όμως τι σημαίνει η μη ρήξη.

Σημαίνει ήττα στον πόλεμο, σημαίνει πως θα πεινάσουμε και δε θα είμαστε ελεύθεροι.

Και αυτό τον πόλεμο τον χάσαμε.

Μπορεί να μάθαμε στο σχολείο πως οι Έλληνες λέγανε Ελευθερία η θάνατος, δηλαδή καλύτερα να πεθάνω παρά να μην είμαι ελεύθερος, αλλά εμείς δεν είπαμε καλύτερα να μην έχω ευρώ παρά να μην είμαι ελεύθερος.

Φταίει η εκπαίδευση; Να ένα ερώτημα.

Η φράση του Όργουελ εξηγεί ίσως και όσα έγιναν με το δημοψήφισμα.

Περιμέναμε -κι εγώ μέχρι ένα σημείο- πως αρκεί να πούμε το όχι και δε μπορεί κάτι θα γίνει.

Ακόμη και όσοι ψήφισαν ναι ήθελαν στην πλειοψηφία τους να βγει κάτι καλό για την Ελλάδα – λίγα ήταν τα καθίκια που έβαζαν τις γραβάτες τους και φώναζαν Γερούν γερά και Γιούνγκερ γερά για να καταστραφεί η χώρα και να κερδίσουν οικονομικώς.

Όμως, αντί να εκτελέσουμε -μεταφορικώς- τον Τσίπρα όπως γίνεται με τους προδότες στους πολέμους μας πιάσαν τα συναισθηματικά και τα «ας του δώσουμε μια ευκαιρία να δούμε τι θα κάνει».

Με λίγα λόγια, ξεχάσαμε πως μετά την ήττα στον πόλεμο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Το αποτέλεσμα 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 600 χιλιάδες μετανάστες και η Ελλάδα να ταπεινώνεται παντού.

Και φταίμε για αυτό.

Πιτσιρίκο, δεν ντρέπομαι να πω πως τελευταία δεν νοιάζομαι και πολύ για το κοινό καλό.

Αφού με τις αποφάσεις που πήραμε σαν λαός, μόνο κοινό κακό μπορεί να υπάρξει.

Αυτό όμως δε σημαίνει πως θα πάψουμε να απολαμβάνουμε τα όμορφα πράγματα σε αυτή τη ζωή και να προσπαθούμε για το καλύτερο.

Καλή πείνα και καλή σκλαβιά να χουμε στο κάτω -κάτω!

Με εκτίμηση

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, στην Ελλάδα έπεσε τόση ανάλυση μετά την χρεοκοπία, που οδήγησε στην παράλυση. Ανάλυση-παράλυση. Οι Ισλανδοί που δεν το έριξαν στις αναλύσεις, έκαναν αμέσως δυο τρεις απλές και σωστές κινήσεις και μας έδειξαν τον δρόμο. Να παρατηρήσω πως οι Ισλανδοί ούτε σημαίες της Ισλανδίας δεν είχαν στις διαδηλώσεις τους – γιατί να έχουν, αμφισβήτησε κανείς πως είναι όλοι τους Ισλανδοί ή κάποιος είναι περισσότερο Ισλανδός από τον άλλον επειδή κρατάει μια σημαία; Εμείς και κομματικές σημαίες, και ελληνικές σημαίες, και σημαίες της Αργεντινής, και σημαίες της Βενεζουέλας, και σημαίες των γκέι, και σημαίες των πράσινων, και σημαίες των κόκκινων, και γενικά ό,τι μαλακία είχε ο καθένας στο κεφάλι του. Όσο για το ότι μιλούσαμε διαρκώς -και συνεχίζουμε να μιλάμε χωρίς να λέμε απολύτως τίποτα-, θυμήθηκα μια ιστορία με τον Νίκο Καζαντζάκη. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Καζαντζάκης πήγε ενθουσιασμένος στη Σοβιετική Ένωση και είχε όρεξη για πάρλα και αναλύσεις. Μίλαγε λοιπόν μια μέρα με μερικούς σοβιετικούς συντρόφους, δεν έβαζε γλώσσα μέσα και ξαφνικά γυρνάει μια σοβιετική κυρία και του λέει «Σύντροφε, η συζήτηση είναι μια ασθένεια των γέρων». Ξερός ο Καζαντζάκης. Ξεροί και οι Έλληνες σήμερα. Από την πολλή ανάλυση που έφερε την παράλυση. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.