Γενναίοι μέχρι εκεί που φτάνουμε

Φίλε Πιτσιρίκο βαρέθηκα. Δεν μου πάει πλέον η καρδιά να κατηγορήσω κανέναν, πράγμα που στην περίπτωσή μου είναι ανησυχητικό πραγματικά. Ξαφνικά σαν να στέρεψα, ξέμεινα από ενόχους.

Μόνο για τους αχάριστους μπορώ να σκεφτώ αρνητικά. Γι αυτούς που με καθισμένη την κωλάρα τους στον καναπέ τους, όπως εγώ αυτή τη στιγμή καλή ώρα, ξέρουν να δίνουν ερμηνείες στα πάντα και στους πάντες.

Σε κόσμο που θεωρεί πως επειδή του έσκασε το λάστιχο ή του έσπασε το τακούνι έχει γευτεί τις τραγωδίες της ζωής.

Όταν μου την λέει ο πατέρας μου για το πώς πέρασε στα παιδικά του χρόνια με την φτώχεια, την ασθένειά του και όλα τα χάλια του, και πως εγώ τα πέρασα καλά σαν φοιτητής, μου τη βαράει και του απαντάω πως, επειδή δεν πολέμησα στο Βιετνάμ, δεν σημαίνει πως δεν ζορίστηκα.

Όταν φρικάρει η γυναίκα μου ακούγοντας ιστορίες από την φοιτητική μου ζωή, της απαντάω πως, δύσκολα ήταν, αλλά δεν πολέμησα και στο Βιετνάμ…

Κάπου εδώ θα νομίζεις πως είτε έχω εμμονή με το Βιετνάμ, είτε είμαι ηλίθιος. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, όπως πάντα (λεπτός αυτοσαρκασμός).

Η άποψή μου είναι πως πάντα υπάρχει κάποιος που τα περνάει χειρότερα από εμένα, οπότε το να είμαι ευχαριστημένος με αυτό που έχω και χαρούμενος για την τύχη που έχω να μην έχω καταλήξει σε κανένα χαντάκι δεν κοστίζει.

Γιατί όλα είναι θέμα τύχης στη ζωή, απλά για κάποιο περίεργο λόγο ο κόσμος δείχνει να μην το αντιλαμβάνεται.


Ο καθένας νομίζει πως απλά γ@μάει και δέρνει και για αυτό δεν υπάρχει τίποτα που θα τον λυγίσει.

Εδώ έχασε μάχες ο Βοναπάρτης και ο Τσε παραδόθηκε, κοτζάμ Χριστός καρφώθηκε στο ξύλο, αλλά ο Μήτσος από την Τραχανοπλαγιά Ευρυτανίας δεν θα μασήσει τον π**τσο του ρε μάγκες!

Ντρέπομαι για το πόσες φορές έσκυψα το κεφάλι, για το πόσες φορές το βούλωσα, για το πόσες φορές έκανα πως δεν είδα, για το πόσες φορές έκανα τον μαλάκα.

Και εκεί που ντρέπομαι αναρωτιέμαι κιόλας, όλοι αυτοί οι οργισμένοι ήρωες με την ατσάλινη θέληση και ηθική, πού στο
διάολο είναι;

Γιατί αν υπήρχε ένας στους χίλιους, δεν θα πήγαιναν τα πράγματα κατά διαόλου.

Και αν πάλι δεχτούμε πως θα πήγαιναν, ε, κάπου θα τους συναντούσα και πάλι.

Αλλά δεν τους συνάντησα όλους αυτούς τους αγνούς ιδεολόγους και αγωνιστές.

Άντε, πού και πού κανέναν που σε ξεγέλαγε για λίγο, και μετά μάθαινες τα κατορθώματά του και έκοβες πέρα.

Ή κανέναν που έτσι κι αλλιώς είχε καταδικαστεί να μείνει στην απέξω, οπότε τα έχωνε με ρυθμό μυδραλιοβόλου, αλλά με το που ήρθε ο Σύριζας τους βόλεψε και αυτούς και χαθήκανε και αυτές οι γραφικές μορφές.

Όλοι συμβιβασμένοι με τον τρόπο μας είμαστε. Γενναίοι μέχρι εκεί που φτάνουμε.

Μετά, μόλις σφίξουν τα πράγματα παίρνουμε το κουβαδάκι μας και σ’ άλλη Σουηδία – ε, παραλία ήθελα να πω.

Τέλος πάντων, τι σου λέω και εγώ βραδιάτικα….

Απλά τα παίρνω με την μία που λέει πως αύριο θα κατέβει στον Πειραιά να δει πώς μπορεί να βοηθήσει με τις τεράστιες ιατρικές της γνώσεις τους πρόσφυγες, αλλά παράλληλα πρέπει να μπει και ένα όριο στον αριθμό των βομβαρδισμένων και εκδιωγμένων που πρέπει να δέχονται οι χώρες (τους) γιατί αλλιώς το σύστημα θα καταρρεύσει.

Και με την άλλη πάλι που είναι πολύ χαρούμενη που μένει σε μια ομογενή πληθυσμιακά περιοχή που καταλαβαίνονται βρε παιδί μου, και που ο εφηβικός έρωτας του γιού της συναδέλφου για μια μουσουλμάνα θα του περάσει, έτσι είναι αυτά…

Μακρυά τους να είναι και έχουν φιλανθρωπία να φάνε και οι κότες. Μην τους ζυγώσει μοναχά, κάτι βρωμάει τότε.

Και κριτική στους άλλους για το πώς φέρονται στους πρόσφυγες, αλλά να μείνουν οι πρόσφυγες στους άλλους. Και να μάθουν να τους φέρονται.

Όχι εδώ. Μην ερωτεύονται και τα ξανθιά παιδιά μας τις βρωμιάρες με τα τσεμπέρια.

Θέλω να χτυπήσω τα χέρια και να βρεθούνε όλοι τους, όχι στη Συρία, στο Νταρφούρ.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την για Όσκαρ υποκρισίας Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Ερχόμαστε Ελλάδα, βλέπεις, να δούμε τα αποτελέσματα της κρίσης στην ψυχιατρική και το σύστημά της. Μου έρχεται να τους πω “τσάμπα τα λεφτά για το ταξίδι, περιμένετε 5 χρονάκια να τα δείτε εδώ”. Αλλά δε γαμιέται, βερμούδα και αντηλιακό. Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο.

(Αγαπητέ Βασίλη, είμαστε ακόμα ζωντανοί και αυτό είναι υπέροχο. Δεν ξέρω για τους άλλους αλλά εγώ πολύ το εκτιμώ που είμαι ακόμα ζωντανός. Βασίλη, o Τσε Γκεβάρα θα είχε ζήσει πολλά χρόνια ακόμα αν είχε παραδεχτεί πως οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να είναι δούλοι. Τον Τσε Γκεβάρα τον πρόδωσαν οι ξυπόλητοι και πάμφτωχοι Βολιβιανοί χωρικοί για τους οποίους αυτός έδωσε τη ζωή του. Και ο γιος του Τσε έχασε τον πατέρα που χρειαζόταν. Βασίλη, εγώ τώρα κάνω παρέα με μωρά, παιδάκια, κουταβάκια και άλλα ζωάκια, και διαβάζω τα βιβλία μου κάτω από το αρμυρίκι. Χαίρομαι πάρα πολύ για όλα αυτά. Βασίλη, επανάσταση είναι το να ζεις. Και το να πηγαίνεις από τη Σουηδία στην Ελλάδα τον Απρίλιο -έναν μαγικό μήνα στην Ελλάδα- είναι ζωή, δηλαδή επανάσταση. Να είσαι καλά, Βασίλη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.