Εντυπώσεις από Αγγλία

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γύρισα εχθές βράδυ από το Λονδίνο, αυτή τη θαυμαστή και πολυτραγουδισμένη από τους Clash μοντέρνα μητρόπολη. Φαντάστηκα λοιπόν πως θα σε τρώει η αγωνία για τις εντυπώσεις που αποκόμισα από το μέρος και τον κόσμο.

Όχι πώς ήξερες πού είμαι, αλλά αν ήξερες; Δεν θα σε έτρωγε η ρουφιάνα η αγωνία; Μπορεί και όχι, αλλά εγώ σκέφτηκα να σου στείλω ένα μέιλ για καλό και για κακό.

Α, και γιατί το προηγούμενο μέιλ μου το διάβασε και ο πατέρας μου κατά τύχη και του άρεσε λέει. Οπότε μην του τα διηγούμαι εγώ στο σκάηπ, να αρχίσει να σε διαβάζει και αυτός τακτικά, να ανεβάσουμε ακόμα περισσότερο την επισκεψιμότητα του μπλογκ.

Αφού λοιπόν τράβηξα έναν εννιάωρο ύπνο για να ισιώσει η κορμάρα μου, σηκώθηκα, έβαλα ένα πλυντήριο να ξεβρωμίζει τα σώβρακά μου και έφτιαξα μια περιποιημένη κούπα τούρκικο καφέ -να ‘χα και μια μαρλμποριά να γούσταρα, αλλά ας όψεται που το ΄χω κόψει πάνω από πέντε χρόνια-, έκατσα στον καναπέ μου και κοίταξα γύρω μου.

Οι Σουηδοί λένε “μακρυά είναι καλά αλλά σπίτι είναι καλύτερα”. Αν το σκέφτονταν έτσι και οι παππούδες τους οι Βίκινγκς, η Ευρώπη θα ήταν λίγο διαφορετική.

Αντίθετα, σηκώθηκαν και πήγαν γύρω γύρω με τα τρομακτικά τους πλοία και τα μεγάλα τους τσεκούρια και λεηλατούσαν
ο,τι έβρισκαν.

Πέρασαν και από την Βρετανία και αυτό φαίνεται και στη βρετανική γλώσσα και στις φυσιογνωμίες πολλών κατοίκων.

Στην εκκλησία του άγιου Παύλου -βοήθειά μας- ο παππούς στην είσοδο ρωτάει από πού είμαστε για να μας δώσει οδηγό στην γλώσσα μας.

Η γυναίκα μου απαντά αφηρημένα “από την Σουηδία”, και ο παππούς στο καπάκι “συγγνώμη, δεν έχουμε σε αυτή τη γλώσσα, δεν τους συγχωρήσαμε ακόμα αυτό που μας έκαναν αυτοί από εκεί πάνω”.

Όπως και να ‘χει, με κωλόκαιρο φύγαμε από Σουηδία και κωλόκαιρο βρήκαμε, έναν παγωμένο βοριαδάκι που πέρναγε μέσα από τα ρούχα.

Αναμενόμενο, αν θέλαμε ζέστη και ηλιοθεραπεία, θα πηγαίναμε στις Μπαχάμες.

Το Λονδίνο είναι μια πόλη στην οποία, αν δεν είσαι τουρίστας, απλά τρέχεις.

Και αν είσαι τουρίστας τρέχεις, γιατί ειδικά στην ώρα της αιχμής σε παρασύρουν οι άλλοι. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες και το μετρό δίνει και παίρνει.

Μετά από 2-3 ημέρες αισθανόμουν σαν σκουλήκι που ζει κάτω από τη γη και σέρνεται μέσα στα τούνελ.

Δε λέω, βολικό. Αλλά απάνθρωπο. Ο υπόγειος σιδηρόδρομος είναι ευχή και κατάρα μαζί. Καλύτερα συννεφιασμένος ουρανός παρά σκοτάδι και υπόγα.

Θες να φτάσεις σπίτι σου μια ώρα αρχύτερα και από την άλλη αισθάνεσαι θαμμένος ζωντανός. Ή τουλάχιστον εγώ αισθάνομαι έτσι, δεν ξέρω για τους άλλους.

Πήγαμε στο Βρετανικό μουσείο, όπου με ανακούφιση πληροφορηθήκαμε από μια επιγραφή πως τα μάρμαρα τα σούφρωσε ο μπαγλαμάς ο Έλγιν γιατί είχε προβλέψει πως θα εφευρεθούν οι κινητήρες εσωτερικής καύσης και θα μαρσάρουν οι καγκουροέλληνες στο λεκανοπέδιο, με αποτέλεσμα να μαυρίσουν τα σουτιέν των Καρυάτιδων και να μην βρίσκουν άντρα.

Τα λεηλάτησε λέει, για να τα σώσει από τυχόν λεηλασία. Και εγώ λάτρης του βρετανικού χιούμορ είμαι παιδιά, αλλά εδώ το γ@μήσατε λιγουλάκι.

Επίσης, από μια άλλη επιγραφή, έμαθα πως ο Όμηρος ήταν φιλόσοφος. Μπορεί να ήταν απλή συνωνυμία, ή και κανένας δευτεροξάδερφος του ποιητή.

Ή μπορεί να μάζεψαν κανέναν ηλίθιο και να τον διόρισαν στο μουσείο να γράφει επιγραφές, άλλη μια κλοπή των ελληνικών ηθών και εθίμων.

Η μαγκιά είναι πως στα ξένα και λεηλατημένα δεν παίζει εισιτήριο, ενώ στα αμιγώς βρετανικά/βασιλικά πρέπει να πληρώσεις και μάλιστα ακριβούτσικα για να μπεις. Μάλλον για να μην τους πάρουν τελείως με τις πέτρες…

Τα βρετανικά/βασιλικά είναι για τα πανηγύρια -κατά την γνώμη μου- εκτός από τα κοσμήματα του στέμματος που βγάζουν μάτια με τη γυαλάδα τους και χαλάλι δηλαδής που πεινάει ο κόσμος και σφάζεται στην Αφρική αν είναι να έχουμε την ευκαιρία να δούμε τέτοια θαυμάσια πράματα πάνω σε άδεια κεφάλια.

Εκπληκτικό το τουρ στον Πύργο του Λονδίνου, ο φρουρός με την παραδοσιακή στολή έκανε στην πραγματικότητα μια σταντ απ κωμική παράσταση της ιστορίας του μέρους, με το αγγλικό χιούμορ που λατρεύω.

Γέλαγα ώρες αργότερα. Παίζει να ήταν το μοναδικό πράγμα που άξιζε τα λεφτά του στο Λονδίνο.

Κορυφαία ατάκα, εκεί που μας εξηγεί πώς καθάριζαν τον κόσμο: “Και προσοχή, σε κλειστούς χώρους δολοφονούμε και σε ανοιχτούς χώρους εκτελούμε. Κατανοητή η διαφορά;”.

Πήγαμε και σε δύο παραστάσεις, αμερικάνικες αυτές. The Flick και The book of Mormon (μιούζικαλ). Αξίζαν πραγματικά.

Αυτό που μου φάνηκε περίεργο ήταν οι ηλικίες του κοινού. Τα έργα προοριζόταν για πιο νέο κοινό, με το πρώτο να είναι πολύ μακρυά από τον εξηντάρη ας πούμε. Και όμως, μέσος όρος ήταν τα 60-65.

Εκεί που φρίκαρα λίγο, όμως, ήταν πως οι τύποι έμπαιναν με τις μπύρες, το τζιν και τα κρασιά στο χέρι μέσα στο θέατρο.

Διευκρίνιση: είμαι μεγάλος λάτρης του αλκοόλ, πολύ λιγότερο του θεάτρου. Αλλά το θέατρο δεν είναι παμπ ρε φίλε. Λίγο σεβασμό στον καλλιτέχνη που συγκεντρώνεται εκείνη τη στιγμή για να σου παρουσιάσει το έργο.

Στα μουσεία οι τουρίστες το είχαν τεντώσει με τις φωτογραφίες.

Αμφιβάλλω αν είδαν πού είχαν μπει, το μόνο που έκαναν είναι να έχουν απλωμένο το χέρι με το κινητό και την φωτογραφική.

Υπάρχουν στο δίκτυο υπέροχες φωτογραφίες, τραβηγμένες με επαγγελματικό εξοπλισμό. Η εποχή που τράβαγε κανείς φωτογραφίες όπου και να πήγαινε ήταν γιατί δεν υπήρχε ίντερνετ.

Ο κόσμος έχει μείνει στην λίθινη εποχή μέσα στο μυαλό του και συνεχίζει να τραβάει αβέρτα.

Πάει μετά στο σπίτι του και βλέπει κάτι άθλιες φωτογραφίες που δεν θυμάται πού ήταν και τι παρουσιάζαν, αφού δεν στάθηκε στιγμή να δει με τα μάτια του παρά μόνο “κλικ” και πήγε παραπέρα.

Να έχω να θυμάμαι λέει. Καλά, αν πάθεις Αλζχάιμερ δεν θα θυμάσαι ούτε πού τις έχεις τις φωτογραφίες, οπότε μηδέν εις το πηλίκο.

Κοίτα τώρα, βρε βόδι, να φχαριστηθεί το ματάκι σου…

Οι Ιταλοί από την άλλη έχουν κατακλύσει το Λονδίνο, μπορείς άνετα να κάνεις τη δουλειά σου αν ξέρεις ιταλικά. Οι μισοί έχουν μεταναστεύσει εκεί πάνω και οι άλλοι μισοί έχουν πάει για τουρισμό.

Άκουγα τόσα ιταλικά γύρω μου που μερικές φορές με έπιαναν αμφιβολίες για το αν ήμουν στη σωστή χώρα.

Στον Τάμεση στημένες οθόνες με προβολές από δεκάλεπτα φιλμ από έργα του Σέξπηρ, πάρα πολύ ωραίο χάπενινγκ για τα 400 χρόνια από τον θάνατο του Βάρδου.

Ο κόσμος μου φάνηκε λίγος όμως, ίσως να ήμουν εκεί λάθος ώρες. Ή το βρετανικό κοινό να μην δίνει δεκάρα για τον Σέξπηρ.

Για το φαγητό το μόνο που έχω να πω είναι πως έκανα αμάν να γυρίσω στη Σουηδία. Αυτό τα λέει όλα…

Αγαπημένα μου στιγμιότυπα, ελπίζω να μην τα ξεχάσω και ας μην τα φωτογράφησα: Στο μετρό, μπαμπάδες ινδοί/πακιστανοί με τις κορούλες τους. Τέτοια τρυφεράδα και προστατευτικότητα είχα καιρό να δω.

Η απόλυτη αντίθεση με αυτά που γίνονται στις χώρες τους κατά των γυναικών. Πουτ@να φτώχεια, εξαθλιώνεις και εξαγριώνεις τον άνθρωπο.

Μπροστά στον Άι Παύλο (βοήθειά μας), δυό κύριοι μεταξύ πενήντα και εξήντα, καθισμένοι σε ένα παγκάκι χέρι με χέρι, κλειστά τα μάτια και χαμόγελο στα χείλη, απολαμβάνουν τον ήλιο.

Αν σκεφτεί κανείς πως σε μια προς κάποιους ανεγκέφαλους επιστολή του ο Παύλαρας τα έχωνε στους ομοφυλόφιλους, βρίσκω το σκηνικό εκτός από τρυφερό και ιδιαίτερα ειρωνικό. Πάρ’ τα στη μάπα Πωλ!

Δύσκολες στιγμές: Κάθε γεύμα σχεδόν, και η στιγμή που έπρεπε να γυρίσω την πλάτη σε έναν πίνακα του Βαν Γκογκ (Φαν Χοχ για τους φλαμανδόφωνους). Είμαι άρρωστος με αυτόν τον καλλιτέχνη. Απίστευτη αίσθηση αποχωρισμού, βάρος στο στήθος λέμε!

Και δίπλα να περνά ο μ@λάκας και να τραβά φωτογραφία με το κινητό βάζοντας τη χερούκλα του μέσα στο οπτικό μου πεδίο.

Ήθελα να πεταχτώ να πάρω ένα σπαθί από το δίπλα μουσείο να τους κατεβάσω το χέρι στεγνά… Αλλά ζεν, στο ύψος μου.

Το διάλειμμα όμως τελείωσε και τα κεφάλια μέσα μέχρι το καλοκαιράκι.

Για το οποίο ξέρουμε πως οι διακοπές μας θα είναι το απόλυτο value for money στην υπέροχη για διακοπές -αλλά όχι για να ζεις- Ελλάδα.

Με φιλικούς -και ανυπόμονους για τσίπουρα και μεζεδοκοψίδια δίπλα στο κύμα και κάτω από τον ήλιο- χαιρετισμούς από τη Σκανδιναβία.

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, σας εύχομαι πολλά ταξίδια. Να είσαι καλά. Καλή Πρωτομαγιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.