Οι Δράκουλες της Πολιτικής

mitsotakis matiaΚαλημέρα Πιτσιρίκο,
Διάβασα αυτές τις μέρες ξανά το Dracula του Μπραμ Στόκερ, και ανακάλυψα ορισμένα πολύ ωραία πράγματα, που – ω, τι περίεργο- έχουν άμεση σχέση με την πολιτική κατάσταση στο προτεκτοράτο του 2016.

Όταν το Dracula κυκλοφόρησε το 1897, οι κριτικοί καταλάβαιναν ότι το βιβλίο ξεπερνούσε κάποια όρια αλλά, με παραδοχή τους, δεν ήταν σίγουροι ποια ακριβώς ήταν αυτά – κι επίσης δεν ήταν σίγουροι ότι κι ο ίδιος ο Στόκερ ήξερε.

Φυσικά, ήδη από την εποχή του Μαρξ οι βρικόλακες είχαν συνδεθεί με το κεφάλαιο· κι αυτός ήταν στη Βικτωριανή Αγγλία κι ένας λόγος για τους οποίους οι βρικόλακες συνδέθηκαν και με τους Εβραίους, όπως το έργο του Στόκερ δείχνει.

Μια άλλη ανάγνωση του βιβλίου βασίζεται στην μη κανονιστική σεξουαλικότητα: Ο Δράκουλας, λένε οι κριτικοί, είναι αμφιλεγόμενη φυσιογνωμία και σε αυτό το ζήτημα.

Εκεί που όλα δείχνουν ότι γουστάρει τις βαμπιρίνες, πετάει και κάτι σπόντες για άντρες. Κάτι σαν τον Γκλέτσο ένα πράμα δήλαδή.

Κι αυτό είναι και το κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις αναγνώσεις. Όχι ο Γκλέτσος, καλή του ώρα, αλλά το ότι δεν ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει.

Υπεράνω πάσης υποψίας ο Κόμης Δράκουλας. Οι γείτονες έπεσαν από τα σύννεφα όταν το άκουσαν. Μα τι ήσυχο παιδί που ήταν…

Φυσικά, το να πέσεις από τα σύννεφα όταν ο γείτονάς σου αποδειχθεί βρικόλακας, τραπεζίτης, ή πολιτικός, σημαίνει μάλλον ότι σου άρεσε να τα γυροφέρνεις.

Πόσες και πόσες φορές δεν πήγαμε στη κάλπη όχι περπατώντας αλλά πετώντας;

Επίσης κατάλαβα Πιτσιρίκο, ότι ένα σημαντικό πρόβλημα με τους βρικόλακες είναι ότι μπορούν πολύ εύκολα να μολύνουν κι άλλους.

Το 19ο αιώνα ήταν πιο δύσκολο, γιατί έπρεπε να είναι τετ-α-τετ.

Τώρα γίνεται πολύ εύκολα: την τηλεόραση να ανοίξεις (σε οποιοδήποτε κανάλι), και στην έκαναν τη δουλειά· την εργασία, που έλεγε κι ο Αλεξανδράκης σε μια ταινία.

Φυσικά, ένα τεράστιο προσόν του βρικόλακα είναι ότι, σε αντίθεση με άλλα τέρατα, δεν είναι αηδιαστικός ή τρομακτικός αλλά γλυκομίλητος και ελκυστικός (αναρωτιέμαι αν ετυμολογικά έχει καμια σχέση με το «κόλακας»).

Πρώτα θα σου πει πόσο σε κορόιδεψαν οι άλλοι, μετά θα χτυπήσει το χέρι στο έδρανο για να δείξει πόσο αγωνίζεται για σένα, μετα θα πιει κι ένα καφέ για να δείξει πόσο θέλει να είναι πάντα σε εγρήγορση για τα δικαιώματά σου, και μετά θα σε πάρει από το χεράκι και θα σε πάει στην κάλπη.

Εκεί, όταν το παραβάν θα τραβηχτεί -σαν την κάπα του Κρίστοφερ Λι-, θα σε δαγκώσει τόσο γλυκά που θα περάσουν μήνες μέχρι να καταλάβεις ότι (και) αυτός ο βρικόλακας ήθελε μόνο το αίμα σου.

Από εκεί κιόλας, ξέρεις, θα βγήκε η «δαγκωτή ψήφος».

Να ‘σαι καλά, Πιτσιρίκο. Είσαι όαση…

Από Φινλανδία

Χριστόφορος

Υ.Γ. Σκέφτηκα να σου πω αν δημοσιεύσεις το κείμενο να το συνόδευες μ’ εκείνη τη φώτο του Κούλη με τις γουρλοματάρες, αλλά μετά σκέφτηκα κρίμα να τρομάζουμε τον κόσμο.

(Αγαπητέ Χριστόφορε, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που τους αρέσει να τους πίνουν το αίμα. Κι ας γκρινιάζουν μετά. Το γουστάρουν τρελά. Δεν πιστεύει, βέβαια, κάποιος πως οι Έλληνες, μετά από τόσα χρόνια που ψηφίζουν απατεώνες, δεν ξέρουν ότι ψηφίζουν απατεώνες. Το ξέρουν. Συνειδητά το κάνουν. Και όχι μόνο οι Έλληνες. Χώρια που αποδεικνύεται διαρκώς πως δεν έχει καμία σημασία ποιον ψηφίζεις. Το έργο δεν αλλάζει. Εγώ πάλι παράπονο το έχω να ψηφίσω μια φορά κάποιον που να γίνει κυβέρνηση. Η μοναδική φορά που νίκησα στις εκλογές ήταν το 2009, όταν δεν πήγα να ψηφίσω και η αποχή βγήκε πρώτο κόμμα. Α ναι, νίκησα και στο δημοψήφισμα του Ιουλίου αλλά το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, οπότε έχασα πάλι. Δεν πειράζει, νίκησε η …Ελλάδα. Την φωτογραφία του Κούλη την έβαλα γιατί δεν νομίζω πως τρομάζει κάποιον. Γέλιο προκαλεί ο καημένος. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.