Σοκ και πέoς

Γεια σου πιτσιρίκο,
Χρυσό να με κάνεις, δεν έρχομαι στο θέατρο. Προσβάλλει την αισθητική μου, δεν το καταλαβαίνεις; Δε γίνεται να μπαίνω μέσα και να πέφτω πάνω στο όργανο του Απόλλωνα.

Όχι καλέ, στην άρπα. Δεν αναφέρομαι στο έγχορδο, αλλά στο πνευστό του.

Αν έπαιζε πολλά όργανα; Θεός ήταν, όχι η Φιλαρμονική της Βιέννης.

Όταν λέω «πνευστό», εννοώ το «πακοτίνι» ανάμεσα στα πόδια του. Δεν το ‘χεις παρατηρήσει; Στέκεται εκεί, φόρα παρτίδα. Που λέει ο λόγος, στέκεται, γιατί όπως το βλέπω, αυτό θα κατέρρευσε πριν από τον πύργο της Βαβέλ.

Κι εν πάση περιπτώσει, το θέαμα παραμένει προκλητικό παρά τα προβλήματα στατικότητας.

Και καλά όλο τον χρόνο που τον έχουν τσίτσιδο, τώρα τη Σαρακοστή… δεν μπορούν να του ρίξουν ένα παρεό πάνω του;

Θα κολαστούμε και θα σπάσουμε τη νηστεία. Ευτυχώς που το άγαλμα είναι από μάρμαρο. Φαντάζεσαι να παλλόταν με το αιρκοντίσιον και να τρώγαμε καμιά σφαλιάρα;

Έχει καταντήσει αηδία το γυμνό στην τέχνη.

Καταρχάς, δε σε σοκάρει πια, αλλά σε πονηρεύει.

Αντί να εστιάσεις στις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες των γλυπτών, στην τεχνοτροπία του ζωγράφου ή στις ερμηνείες των ηθοποιών, είσαι με τη μεζούρα στο χέρι.

Να παρακολουθήσεις παράσταση πήγες ή να ράψεις κοστούμι;

Από απλούς θεατές μας έχουν καταντήσει μοδίστρες να μετράμε τον καβάλο.

Γιατί μη μου πεις ότι στο «Mount Olympus» του Γιαν Φαμπρ, εσύ προσπαθούσες να διαπιστώσεις ποιος από τους χορευτές έχει μεγαλύτερο …ταλέντο.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ τον Πρίαπο. Οι περισσότεροι που «ένιωσαν» απέχθεια και αποστροφή για τα «παλλόμενα πέη» του Βέλγου σκηνοθέτη, δεν ξεκόλλησαν απ’ το YouTube.

Κι όχι μόνο έμειναν σούζα για επτά ολόκληρα λεπτά, αλλά στο τέλος του αποσπάσματος απένειμαν και βραβεία, σαν αυτά του καρναβαλιού: καλύτερου φαλλού, πιο κεφάτου φαλλού, καλύτερης κινησιολογίας.

Κάποιοι χόρευαν εξαιρετικά, άλλοι όμως ήταν αγγούρια.

Μα τώρα είναι αυτό πολιτισμός; Γεννητικά όργανα – εκκρεμές; Να πιαστούν πουθενά και μετά να ‘χουμε άλλα;

Μόνο οι ξένοι έχουν τέτοιες ιδέες, που μας ζηλεύουν και θέλουν μονίμως να γελοιοποιούν εμάς και την ιστορία μας.

Ποιος τους είπε ότι στα διονυσιακά όργια, γίνονταν τέτοια πράγματα;

Έχουν άγνοια κι όμως βιάζονται να πρωτοπορήσουν.

Η αλήθεια είναι μία. Στα διονυσιακά όργια, ο κόσμος τραβούσε την πεζότρατα, έτρωγε σαρδέλες στα κάρβουνα και διασκέδαζε με μεγάλες επιτυχίες της εποχής, όπως «Στο κελί 33» και «Πεθαίνω για σένα» από την Αντιγόνη και την ορχήστρα της.

Θα πρέπει επιτέλους να επανέλθει η ηθική τάξη στη χώρα μας. Καλά είναι πια με το γυμνό άνευ λόγου και αιτίας. Ήρθε η ώρα να ντυθούμε, όχι μόνο στην τέχνη, γενικά.

Γιατί να βαφτίζουμε τα μωρά τσιτσίδι και όχι φορώντας τους ένα μαγιό;

Αν είναι να τα κάνουμε γυμνιστές από κούνια, εγώ γιατί σε κάθε βάφτιση σκάω το 40ευρω για φορμάκια και φορεματάκια;

Είναι ασύμφορο.

Άσε που δεν ξέρουμε τι θέλουμε.

Γιατί ως γονείς σφύζουμε από ευτυχία την ώρα που το παιδί μας τσαλαβουτάει νεγκλιζέ μέσα στην κολυμπήθρα, ενώ όταν μετά από χρόνια, το δούμε να βγαίνει βόλτα, έχοντας ξεχάσει να φορέσει ρούχα, μας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

Επιπλέον, για την είσοδο ανηλίκων στα μουσεία θα πρέπει να είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση.

Όπου και να πας, τίγκα στο οφθαλμόλουτρο.

Επιστρέφει το παιδί από το Αρχαιολογικό Μουσείο και σε βομβαρδίζει με ερωτήσεις.

Τι είναι αυτό; Έχεις κι εσύ; Σε τι χρησιμεύει;

Τι να του πεις; Ότι χτυπάς τη σκορδαλιά στο γουδί;

Γιατί πρέπει συνεχώς να ερχόμαστε σε δύσκολη θέση;

Είμαστε ένας λαός «σοβαρός, σεμνός, καθώς πρέπει, πιστός στα χρηστά ήθη. Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να παίξει με τις αξίες και τα ιδανικά της πατρίδας μας, προκειμένου να καταξιωθεί καλλιτεχνικά. Ο πολιτισμός μας μπορεί να αναδειχθεί μόνος του, χωρίς απαραίτητα να του κρέμεται και κάτι».

Μέχρι τότε, ας καθίσουμε αναπαυτικά στον καναπέ μας, ας παίξουμε τις κουμπάρες και ας διαβάσουμε με υπερηφάνεια τη γνώμη που έχουν οι «κακοί ξένοι» για εμάς και τη δημοκρατία μας, η οποία έχει πάει περίπατο καιρό τώρα.

«Με την παρούσα επιστολή, εγώ, ο Jan Fabre, παραιτούμαι από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή (curator) του Ελληνικού Φεστιβάλ. Αποδέχτηκα την πρόταση του Υπουργού Πολιτισμού της Ελλάδας να προβώ σε καλλιτεχνικές επιλογές με πλήρη ελευθερία. Αυτό δεν φαίνεται να είναι πλέον δυνατόν στην Ελλάδα. Δεν επιθυμώ να εργαστώ σε ένα εχθρικό καλλιτεχνικό περιβάλλον, στο οποίο προσήλθα με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά».

Και εις ανώτερα.

Αλεξία

(Αγαπητή Αλεξία, να ντύνεσαι σεμνά, να επιστρέφεις στο σπίτι πριν τις 9, να μην μιλάς στα αγόρια και να πηγαίνεις στην εκκλησία. Εννοείται πως νηστεύεις. Όλο τον χρόνο. Αν δεν σου αρέσουν αυτά, να μεταναστεύσεις. Η Ελλάδα επιστρέφει στην δεκαετία του ’50 αλλά δεν το έχει πάρει χαμπάρι. Και βέβαια, θα πρόσεξες πως στα βίντεο από την παράσταση του Φαμπρ οι πάντες επικεντρώθηκαν στο …δέος των ανδρών. Η γυναικεία πύλη του παραδείσου δεν τους απασχόλησε καθόλου. Δεν γράφω το συμπέρασμά μου γιατί θα προκαλέσει αντιδράσεις. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.