Τα παιδιά του Κολλεγίου

kollegioΣτον Τάκη, με το blazer και το μαντήλι στο πέτο, έχω αδυναμία. Κι ας έμπλεξα στην μοναδική δουλειά που πήγα να κάνω με ένα παλιό συμμαθητή του. Τον συμπαθώ γιατί, αν και είναι άφραγκος, ντύνεται άψογα, γευματίζει στα καλύτερα restaurants, έχει συνοδέψει τις πιο όμορφες γκόμενες, περνάει τα καλοκαίρια στο κότερο ενός φίλου του και βρίσκει πάντα τρόπους να βγάζει χρήματα.

Πώς; Χάρη στους απόφοιτους συμμαθητές του από ένα μεγάλο Ιδιωτικό Κολλέγιο.

Ο Τάκης πότε στήνει ΄για λογαριασμό τους εικονικές ΕΠΕ η μπαίνει διαχειριστής σε εταιρείες που κάνουν τριγωνικές πωλήσεις και πότε ασχολείται για λογαριασμό των φίλων του σαν μεσίτης ακινήτων η σαν διαμεσολαβητής εμπορευματικών φορτίων.

Παλιότερα, συστηνόταν σαν παραγωγός διαφημίσεων και την εποχή του Χρηματιστηρίου λειτουργούσε σαν παπαγαλάκι εισηγμένων που ανήκαν σε φίλους του.

Τελευταία, έμπλεξε με ένα μεγαλέμπορο υγείας και -σαν μεσάζοντας ιδιωτικών κλινικών- φέρνει τραυματίες πολέμου απο την Αφρική.

«Και με ποιούς κάνεις ρε, όλες αυτές τις δουλειές;» τον ρώτησα.

«Με τους παλιούς συμμαθητές μου» μου είπε με περηφάνεια, «έλα μαζί μου μια μέρα να στους γνωρίσω».

Δεν μου τους συστησε αλλά μου τους έδειξε. Ήταν όλοι τους, σε νεαρή ηλικία φυσικά, σε εκείνο το χοντρό δερματόδετο λεύκωμα του Ιδιωτικού Κολλεγίου που φοίτησε στη δεκαετία του ’70.

Ηταν εκείνο το λεύκωμα μέσα στο οποίο τα παιδιά της τελευταίας τάξης απαντούσαν σε ένα ερωτηματολόγιο με καλά μελετημένα topics που αφορούσαν τα hobby, τα μελλοντικά τους όνειρα και τις φιλοδοξίες.

Σε ειδική παράγραφο, διάβαζες τις δύσκολες στιγμές που έζησαν, τις εντυπώσεις από καθηγητές, τα μαθήματα που φοβήθηκαν περισσότερο και τις φάρσες που έκαναν.

Σε ξεχωριστή σελίδα -που ξέφευγε απο τον χαβαλέ των αναμνήσεων- υπήρχε η καταγραφή των απόψεων και των προτάσεων τους για το πώς μπορούν στο μέλλον απο την δουλειά που θα διάλεγαν να βοηθήσουν τον τόπο τους να αναπτυχθεί περισσότερο.

Μέχρι και θέση για να βάλουν την φωτογραφία ενός ιδανικού για αυτούς προσώπου που θα διάλεγαν σαν πρότυπο ζωής.

Αλλος έβαζε τον ευεργέτη Ζάππα, άλλος τον Κωνσταντίνο τον βασιλιά που απελευθέρωσε την Θεσαλλονίκη καί άλλος τον Αινστάιν.

Ο Τάκης -που απο τότε ξεχώριζε- έβαλε τον Νταλί με δύο γκόμενες αγκαλιά. Άλλωστε, θα σπούδαζε και καλές τέχνες στην École des Beaux-Arts.

Τέλος, στη σελίδα του κάθε απόφοιτου, υπήρχε ανάλογος χώρος για να γράψουν οι υπόλοιποι συμμαθητές του τι πίστευαν ότι στο μέλλον θα κατάφερνε στη ζωή του.

Όμορφο άλμπουμ, καλογραμμένο, χωρίς μουτζούρες η λαδιές, που το πρωτότυπο με τα χειρόγραφα έμπαινε στην μεγάλη βιβλιοθήκη των αποφοίτων.

Αυτή με το μασίφ ξύλο καρυδιάς στην επιβλητική εκείνη αίθουσα με το μεγάλο παχύ περσικό χαλί, τους δερμάτινους Chesterfield καναπέδες και τους στολισμένους από πορτρέτα χορηγών και ευεργετών τοίχους.

Κάθε σχολική χρονιά είχε το δικό της album. Κάθε album τον δικό του τίτλο που έδιναν τα παιδιά για να αποδώσουν το πολτικό πνεύμα της χρονιάς.

Οι παλιοί είχαν την χρονιά του Ρούσβελτ, του Κένεντι ή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Στην χρονιά του Τάκη είχαν δώσει τον τίτλο « Η χρονιά των λουλουδιών», υπονοώντας πολιτικά οτι οι απόφοιτοι της χρονιάς αυτής θα στόλιζαν με τα ονόματα τους το πάνθεον της Ελληνικής Ιστορίας.

Ξεφυλλίζοντάς το, μου έρχονταν εικόνες απο κολλέγια σαν το Cambridge η το Eaton.

Καμιά σχέση με τα άθλια δημόσια σχολεία της δεκαετίας του ’70 που στα θρανία κάθονταν τρεις-τρεις, και εκεί οι μαθητές δεν κρατούσαν για ενθύμιο τίποτα από όσα είχαν διαδραματιστεί σε κάθε τελευταία τάξη.

Οι αναμνήσεις που τους έμεναν ήταν κανένα φατούρο στον βλαμμένο της τάξης, κανένα κυνηγητό απο καφετζή γιά την τσόχα που σκίσανε στο μπιλιάρδο του καφενείου, άντε και απο καμία μπουρδελότσαρκα ρεφενέ στην Μενάνδρου.

Σε αυτά τα θλιβερά δημόσια σχολεία, κοίταζαν να ξεφορτωθούν τους τελειόφοιτους και να τους στείλουν έξω να δουλέψουν.

Αν κάποιοι είχαν τις ικανότητες να σπουδάσουν, τους περίμενε ο Προκρούστης των ακαδημαϊκών εξετάσεων.

Κανείς δεν τους παρότρυνε να τηρούν λεύκωμα αποφοίτησης.

Τις ιδέες και τις φιλοδοξίες όσων τελείωναν, οι καθηγητές τους είτε τις έγραφαν στα @ρχίδι@ τους, στην καλύτερη περίπτωση, είτε στην χειρότερη, αν τολμουσαν να γράψουν τίποτα, το μάζευαν, το έσκιζαν και απέβαλλαν αυτόν που είχε την φαεινή ιδέα να το φτιάξει.

Αλλά άντε και είχαν καμιά καλή ιδέα ή πρόταση και να την έστελναν σε κανένα ανώτερο στο Υπουργείο Παιδείας, μήπως και θα ασχολείτο πάλι κανένας;

Μπά! Σε κάποιο ΄αρχείο θα έμπαιναν. Εκτός αν πρότειναν καμία αλλαγή που θα την ταύτιζαν με κομμουνιστικά πρότυπα, οπότε θα στέλνανε τα ονόματα στην Ασφάλεια για να λάβει γνώση.

Αν κάποιος ιστορικός έκανε ερευνητική εργασία αντλώντας στοιχεία μέσα από τα γραφτά κειμήλια του ιδιωτικού αυτού λολλεγίου, θα παρατηρούσε ότι αρκετοί από τους απόφοιτους είχαν σαν όνειρο να ασχοληθούν με την πολιτική και μάλιστα έγραφαν κατεβατά ολόκληρα για το πώς ο τόπος θα γινόταν καλύτερος.

Μπορεί να του θύμιζε λίγο τις μαλακίες που ακούγονται και σήμερα στην Βουλή των Εφήβων αλλά είναι άλλο να τα γράφει ο γιος ενός πολιτικού με παράδοση στο επάγγελμα και άλλο να τα διαβάζει γραμμένα ο σπασίκλας επαρχιώτης που επέλεξαν να στείλουν σε αυτό το ετήσιο πανηγύρι της Βουλής.

Ο μελετηρός ιστορικός θα διαπίστωνε ότι αρκετοί απο τους απόφοιτους ήθελαν να ασχοληθούν με τις οικονομικές επιστήμες και να αποκτήσουν γνώσεις από μεγάλα ξένα Πανεπιστήμια σαν το Columbia και το Yale.

Και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους να αναλάβουν διοικήσεις Τραπεζών και Οργανισμών, για να εφαρμόσουν αυτά που θα μάθαιναν στο εξωτερικό.

Τέλος, ο ερευνητής θα έβρισκε μέσα σε αυτά τα album ποιοι θα γίνονταν μηχανικοί ή θα έκαναν σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων.

Και όταν με το καλό τέλειωναν τις σπουδές τους στο ΜΙΤ ή το Imperial, θα αναλάμβαναν τις οικογενειακές επιχειρήσεις με σκοπό να τις εκσυγχρονίσουν και να δώσουν δουλειά σε νέους ανθρώπους, που εκείνη την εποχή έφευγαν σαν μετανάστες με το ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ για τη Γερμανία.

Νέα παιδιά ηταν τότε, χωρίς εμπειρία από την πραγματική ζωή, αλλά με όμορφα όνειρα. Για το καλό της πατρίδας.

Αυτά τα παιδιά του μεγάλου Ιδιωτικού Κολλεγίου δεν ήταν σαν τα ξελιγωμένα επαρχιωτόπαιδα που, πουσαρισμένα από στερημένους γονείς, ήθελαν να γίνουν γιατροί η μηχανικοί με πτυχίο εγχώριου πανεπιστήμιου.

Και όλα αυτά για να βρουν μια δουλειά της προκοπής, να πάρουν μετά καμιά καλή προίκα και να ξεφύγουν από την μεταπολεμική φτώχεια που έδερνε τον τόπο.

Τα παιδιά που αποφοιτούσαν από το Ιδιωτικό αυτό Κολλέγιο δεν ήταν μίζερα για να θέλουν μετά το γυμνάσιο μια θέση στο δημόσιο. Να βολευτούν και να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Ήταν παιδιά με αγαθά ιδανικά και προθέσεις.

Ήταν οι νέοι σωτήρες μιας Ελλάδας στην οποία υπήρχαν ακόμη ερείπια της Κατοχής και του εμφύλιου.

Έφεραν μέσα τους τα ιστορικά γονίδια της άδολης προσφοράς, της φιλανθρωπίας, της ευεργεσίας, και της φιλοπατρίας των γονιών τους .

Κάτι σε αυτήν την χώρα δεν πρέπει να πήγε καλά!

Ευτυχώς που κανένας ιστορικός δεν πάτησε το πόδι του μέσα στον ιερό χώρο αυτής της Βιβλιοθήκης και δεν μπήκε στον κόπο να κάνει απολογισμό της συνεισφοράς των αποφοίτων αυτού του ιδιωτικού κολλεγίου στον τόπο!

θα έβρισκε μέλλοντες πολιτικούς ηγέτες που έφεραν την χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας.

Θα διάβαζε τις σκέψεις μετέπειτα οικονομικών υπουργών που παρά τις σπουδές στα μεγάλης φήμης ξένα Πανεπιστήμια κατάφερναν να πολλαπλασιάζουν το δημόσιο χρέος που παρελάμβαναν από άλλους Υπουργούς, πιθανόν απόφοιτων του ίδιου μεγάλου Κολλεγίου.

Θα έκανε και αναδρομή στις νεανικές φιλοδοξίες τεχνοκρατών που μεταμόρφωσαν, χάρη στην φαεινή ιδέα της αντιπαροχής, μια όμορφη και φωτεινή πόλη σε ένα άσχημο εργατικό γκέτο, ερημώνοντας χωριά και επαρχίες.

Θα έβλεπε πως υλοποιήθηκαν οι προτάσεις οικονομολόγων για εξοικονόμηση εγχώριων πόρων που όταν ανέλαβαν διοικητικές θέσεις χρειάζονταν δέκα χρόνια για να αποπερατώσουν μια επαρχιακή οδό, με κόστος όσο μια autobahn, ή κοστολογούσαν ένα περιφερειακό αεροδρόμιο τρεις φορές πάνω από όσο θα στοίχιζε terminal σε Ελβετούς.

Θα μελετούσε ακόμα τις πρωτοποριακές τότε ιδέες παιδιών που οδήγησαν τράπεζες σε ανακεφαλαιοποιήσεις και διοικητών Οργανισμών που κατόρθωναν να δημιουργήσουν ζημιογόνα μονοπώλια.

Θα εκτιμούσε τα χαρίσματα και τις καινοτομίες εκείνων που ανέλαβαν τις οικογενειακές τους επιχειρήσεις και τις έστελναν χρόνια αργότερα για θεραπεία στις διατάξεις του Πτωχευτικού κώδικα και του άρθρου 99.

Τέλος, θα μπορούσε να ταυτοποιήσει κάποιους απο αυτούς με πρόσωπα που πέρασαν απο τον Κορυδαλλό, κάθισαν κατηγορούμενοι σε δικαστικές αίθουσες, έφυγαν νύχτα για το εξωτερικό για να αποφύγουν κάποια σύλληψη ή στόλισαν με την παρουσία τους λίστες φοροφυγάδων η καταχραστών του δημόσιου χρήματος.

Κρίμα όμως για αυτά τα παιδιά!

Διαβάζοντας και διαβάζοντας ξανά τα όνειρα της νιότης τους, στενοχωρήθηκα που οι απόφοιτοι αυτοί με τα λαμπρά βιογραφικά σπατάλησαν άδοξα τις καταβολές των οικογενειών τους.

Αυτών που λίγο πρίν ξεκινήσουν οι μεγάλοι πολέμοι, ή οι καταστροφές, έφευγαν πάντα στο εξωτερικό βγάζοντας έξω χρυσό η χρήματα και επέστρεφαν πίσω πάντα σαν απελευθερωτές, ευεργέτες, σωτήρες και πατρώνες.

Y.Γ.1 Ο Τάκης παντρεύτηκε στα σαρανταπέντε του τηλεπερσόνα παράνομου επαρχιακού καναλιού.
Υ.Γ.2 Για τον Τάκη ένας αχώνευτος -απο την σκατόφατσα που είδα-συμμαθητής του, είχε γράψει με κακεντρέχεια στο λεύκωμα αποφοίτησης: «Προβλέπω οτι θα είμαι ο συνήγορος υπεράσπισης του σε καμιά βρωμοδουλειά που θα σκαρώσει». Ο συμμαθητής του Τάκη -που ήθελε και τρομάρα του να είναι συνήγορος υπεράσπισης- εκδόθηκε πρόσφατα σε ξένη χώρα κατηγορούμενος για κατα συρροήν χρηματιστηριακές απάτες.
Γ.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, το έχετε πάρα πολύ με το γράψιμο. Αυτές οι ιστορίες είναι απολαυστικές. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.