Εικονική πραγματικότητα

ray winstone Φίλε Πιτσιρίκο
Παρότι άθεος του κερατά, άρπαξα την πασχαλιάτικη ευκαιρία να επεκτείνω την κοιλάρα μου μαζί με καμπόσους πατριώτες εδώ επάνω, ξέρεις, τέρμα θεού αριστερά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα τσιμπούσι που άρχισε Σάββατο απόγευμα με τέσσερις συμμετέχοντες και τελείωσε Κυριακή βράδακι με οχτώ. Ή μάλλον με εφτάμισι, γιατί η μία είναι προσχολικής ηλικίας.

Το Σάββατο λοιπόν κοιτάζαμε κάτι φωτογραφίες από τις κοινές μας διακοπές πριν δυο χρόνια και ο κολλητός έλεγε και ξαναέλεγε «μαλάκα κοίτα ένα χαμόγελο που έχεις εδώ!». Και την επόμενη το έλεγε και στους άλλους.

Το συμπέρασμα ήταν γενικότερα πως εδώ επάνω δυστυχούμε και εκεί κάτω θα ευτυχούσαμε.

Βέβαια, εγώ δεν το θυμάμαι ακριβώς έτσι. Θυμάμαι να πατάω Σουηδία το 2012 και μετά από μήνες ολόκληρους να λέω ακόμα στους συναδέλφους πως ειχα χρόνια να γελάσω με την ψυχή μου με κάτι αστείο.

Και δεν ήταν υπερβολή ή τρόπος του λέγειν.

Είχε περάσει καιρός από την τελευταία φορά που είχα γελάσει ανέμελα.

Εννοώ πως τα τελευταία χρόνια, όταν το αστείο τελείωνε και το γέλιο στέρευε ερχόταν το σύννεφο και με σκέπαζε σε κλάσματα δευτερολέπτου. Όσο καλό και να ήταν το αστείο, όσο καλή και να ήταν η παρέα.

Σχεδόν φοβόμουν να γελάσω γιατί ήξερα τι θα ακολουθούσε.

Στις φωτογραφίες από το νησί, όντως, είναι μεγάλη η διαφορά, αλλά έχει να κάνει με το ότι ξέρω πως δεν έχω 10 ημέρες άδεια και δεν θα γυρίσω να δουλέψω σε 3 ημέρες για 900 ευρώ, για 70 ώρες την εβδομάδα.

Βάλ’τα όλα επί 4, εκτός από τις ώρες εργασίας που είναι καμιά πενηνταριά την εβδομάδα.

Είναι να μη χαμογελάς στην φωτογραφία;

Δεν είναι μόνο για τα λεφτά, είναι και για τα λεφτά όμως, και για την άδεια, μην λέμε παπαριές.

Οπότε, όταν κατεβαίνω κάτω και ξέρω πως ενάμισι μισθό τον χρόνο τον στέλνω στην μάνα μου και παρ’ όλα αυτά μου φτάνουν να ζω και αρχοντικα και εδώ και να κάνω αρχοντικές διακοπές εκεί, ε τι σκατά να κάνω, να κλαίω στις φωτογραφίες;

Λες και όταν ζούσα Αθήνα, την έβγαζα στο ακρογιάλι…

Το σκέφτομαι θετικά: βλέπω διπλή νύχτα, τρώω διπλό κρύο και κάνω τετραπλές διακοπές κάθε χρόνο.

Την Ελλάδα την χαίρεται κανείς, αν ζει στο εξωτερικό.

Η μια μου ξαδερφούλα ζει στη Γερμανία εδώ και καιρό.

Όταν της είχα πει πως δεν με κουράζει ο χειμώνας στη Σουηδία, μου είχε απαντήσει πως οι τρεις πρώτοι παλεύονται, από τον τέταρτο και μετά αρχίζει το ζόρι.

Και έλεγε αλήθεια, αυτός ο χειμώνας με βάρυνε.

Μου έλειψε και η καλοκαιριά και η τσάρκα και το καλό φαγητό και και και….

Από την άλλη, βλέπω συνέχεια να έρχονται και άλλοι από κάτω, ήδη ειδικευμένοι γιατροί, και κάτω να γυρίζουν μόνο όσοι έχουν να βιοποριστούν με άλλα μέσα. Να ‘ναι καλά τα παιδιά να τα χαίρονται.

Το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο από την άλλη πλευρά του φράχτη λένε, και έχουν δίκαιο που το λένε.

Γι αυτό κι εγώ έχω αράξει στο γραφείο μου και έχω βάλει στο ένα παράθυρο YouTube να παίζει μπόσα νόβα και στο άλλο ήχους από κύμα στην παραλία. Μου λείπει ένα κοκτεϊλάκι και σαγιονάρα…

Θα βάλω και μια λεκάνη αλατόνερο με δυο ψαράκια να έχω τα πόδια μέσα και κανένα σποτάκι να με φέγγει κολλητά, να με ζεσταίνει και να ιδρώνω, να μπουκάρουν οι Σουηδοί και να με δένουν για καταναγκαστική νοσηλεία.

Πρωτοπόρος της εικονικής πραγματικότητας, τι να κλάσει η Apple και η Samsung.

Ξέρω τι θα σκεφτείς εσύ τώρα: αφού έχεις σαλτάρει, άσε τα φτηνά υποκατάστατα και έλα στο πραγματικό.

Ε, έχω βάλει τσόντα, αφού να γ@μήσω δεν έχω.

Και δεν την παλεύω γιατί έμαθα πως ένα παλιό φιλαράκι, πολύ νεότερος από εμένα, διαγνώστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο και δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι.

Αυτό που λένε «Δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου». Θα του άρεσε η ατάκα όταν ήταν καλά, ήταν λάτρης του μαύρου χιούμορ. Λέγαμε τις μεγαλύτερες καρφίλες και τεντώναμε στο γέλιο.

Τώρα δεν την βρίσκω αστεία ούτε εγώ. Απλά η δύναμη της συνήθειας…

Ηθικό δίδαγμα:

Γράψτε τα όλα στα τέτοια σας και ζήστε τη ζωή σας. Αν δεν την παλεύετε εδώ, πηγαίνετε πιο πέρα και αν όλα σας φαίνονται σκατά, γυρίστε εκεί που ήσασταν. Και αν σας φαίνεται χειρότερα, ξαναφύγετε. Ή κάντε ό,τι γουστάρετε, απλά γουστάρετε.

O,τι σας κάνει να βγαίνετε με φωτεινό χαμόγελο στις φωτογραφίες.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από τη Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, μια από τις αγαπημένες μου σκηνές σε κινηματογραφική ταινία είναι στο Sexy Beast, όταν, στην αρχή της ταινίας, ο Ray Winstone -βρετανός μαφιόζος που έχει αποσυρθεί και ζει μόνιμα στην Ισπανία με την όμορφη γυναίκα του που τον λατρεύει και την λατρεύει- κάνει ηλιοθεραπεία δίπλα στην πισίνα της βίλας του και σκέφτεται: «Oh, yeah. Bloody hell. I’m sweating in here. Roasting. Boiling. Baking. Sweltering. It’s like a sauna. Furnace. You can fry an egg on my stomach. Ohh, who wouldn’t lap this up? It’s ridiculous. Tremendous. Fantastic. Fan-dabby-dozy-tastic.». Αυτό. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.