Κράαααακκκκ

(Γεια σου πιτσιρίκο)
Κινήθηκε όσο μπορούσε πιο αθόρυβα μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Το κάθε του βήμα μετρημένο. Η κάθε κίνηση των χεριών του μελετημένη από τα πριν. Ακόμα και η ανάσα του ήταν κοφτή. Δεν έπρεπε να τον ακούσει κανείς. Ησυχία!!! Αυτή ήταν η προσταγή της εξουσίας. Αυτή ήταν και η επιθυμία εκείνων που υποτίθεται ότι αμφισβητούσαν την εξουσία. Οι όροι του παιγνιδιού ήταν απλοί και ξεκάθαρα συμφωνημένοι. Θα ακούγονταν μόνο αυτοί. Για όλους τους υπόλοιπους, σιωπή. Ησυχία!!!

Στους δρόμους που βάδιζε λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, τα παράθυρα των σπιτιών ήταν ανοιχτά και φωτεινά. Ολοφάνερο σημάδι πως μέσα ζούσαν άνθρωποι – ή κάποια όντα τέλος πάντων που κάποτε ήταν άνθρωποι.

Όμως δεν ακουγόταν ο παραμικρός θόρυβος πέρα από τις φωνές εκείνων που βγαίναν μέσα από τις LCD -ή μήπως LSD;- τηλεοράσεις τους.

Οι φωνές εκείνων που κυβερνούσαν και οι φωνές εκείνων που αμφισβητούσαν εκείνους που κυβερνούσαν. Για όλους τους άλλους – το είπαμε καθαρά άλλωστε – σιωπή!!!

Απορροφημένος καθώς ήταν κοιτώντας τα ορθάνοιχτα σιωπηλά παράθυρα, λίγο έλειψε να ρίξει κάτω ένα τεράστιο πιθάρι που άγνωστο για ποιο λόγο είχε αφεθεί στην γωνία του δρόμου.

Λύγισε από ένστικτο το κορμί του και ίσα που κατάφερε να μην το ρίξει κάτω.

Αν το έριχνε, ο θόρυβος μέσα στην νύχτα θα ήταν τρομακτικός. Ευτυχώς σκέφτηκε και προχώρησε λίγα βήματα πιο κάτω.

Ξαφνικά σταμάτησε. Έμεινε για μια στιγμή ακίνητος κι έπειτα γύρισε με αποφασιστικότητα πίσω. Μια δυνατή κλωτσιά κι ένας τρομακτικός θόρυβος. Κράααακ!

Ακόμα και μέσα στην ήττα μας, η φωνή μας τους ενοχλεί. Δεν τον αντέχουν τον θόρυβο τα αυτάκια τους.

Τρομάζουν. Κι όπως τελειώνει η ταινία, μοιάζουν με τον Φούντα που έχει μείνει μπουκάλα και με τα νεύρα στο κόκκινο φτάνει μπροστά στην Στέλλα κρατώντας σφικτά το μαχαίρι.

«Στέλλα φύγε, κρατάω μαχαίρι».

Κι εκείνη τον κοιτάει μειδιώντας χωρίς φόβο στα μάτια.

Ανοίγει το στόμα της και τον εξαφανίζει πριν τολμήσει αυτός να την αγγίξει.

«Άντε γαμήσου, μαλάκα»…

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Μπορώ να ακούσω ήδη εκείνους που έβγαλαν τόσο μίσος και χολή αυτές τις μέρες εναντίον σου. «Δεν είχε πει ότι θα το κλείσει; Τώρα γράφει πάλι». Όλους αυτούς που έχουν καταπιεί σαράντα τέσσερα μνημόνια, πενήντα πέντε κωλοτούμπες και έναν ολόκληρο «κόφτη» να με το συμπάθιο! Ξυδάκι φασιστάκια της δεξιάς και της αριστεράς, ξυδάκι και μάλιστα μπαλσάμικο. Ο Πιτσιρίκος κατουράει ξανά στην εξώπορτα του σπιτιού σας. Γελάει δυνατά και κάνει φασαρία γιατί γνωρίζει πως μπορεί η ελπίδα να ψόφησε ντυμένη στα ροζ, η σιωπή όμως ταιριάζει σε εκείνους που δεν έχουν τίποτα να πουν. Και σε εκείνους που τρέμουν, όταν κάποιοι κρυμμένοι πίσω από τα πατζούρια της εξουσίας φωνάζουν «Ησυχίααααα!»

(Αγαπητέ Ηλία, θεωρώ επιτυχία ότι με ένα μόνο ποστ κατάφερα να ξεβρακωθούν οικειοθελώς τόσοι άνθρωποι. Αριστεροί, συριζαίοι, δεξιοί, φιλελέδες, πασόκοι, αναρχικοί και χρυσαυγίτες. Και κάποιοι «σύντροφοι» και «φίλοι». Πόσο ίδιοι, πόσο φασίστες, πόσο λίγοι, πόσο δούλοι. Όπως έγραψε μια ψυχή, κάποιοι Έλληνες μπορούν να αντέξουν και 100 Μνημόνια αλλά όχι ένα ποστ του πιτσιρίκου. Βέβαια, εγώ δεν επηρεάζω τις ζωές τους, ούτε έχω κάποιο δημόσιο αξίωμα. Ένα μπλογκ έχω μόνο, που μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε μέσα σε τρία λεπτά. Πάντως, Ηλία, με διαβάζουν όλοι. Θα το κατάλαβες. Δεν ξέρω γιατί με διαβάζουν. Δεν είναι υποχρεωτικό. Εγώ, αν δεν μου αρέσει κάποιος, δεν τον διαβάζω. Ούτε κάθομαι να γράφω αναλύσεις για όσα γράφει, γράφοντας μάλιστα «εμένα δεν μου αρέσει ο τάδε και δεν τον διαβάζω αλλά πριν 10 χρόνια είχε γράψει αυτό, το 2010 είχε γράψει αυτό, τον Μάιο του 2012 είχε γράψει αυτό, τον Φεβρουάριο του 2013 είχε γράψει αυτό» και πάει λέγοντας. Όπως καταλαβαίνεις, έχω γελάσει πολύ αυτές τις μέρες. Τέλος πάντων, δεν είμαι και ψυχολόγος να αναλύω ανθρώπους που δεν γνωρίζω. Από την άλλη, είναι ωραίο να δουλεύουν τόσοι άνθρωποι δωρεάν για εσένα. Και να μην το παίρνουν και χαμπάρι. Ηλία, θα γράψω σε λίγες ημέρες -μόλις τελειώσει η αποχή των δικηγόρων- τι συνέβη. Εσύ είσαι έξυπνος και το κατάλαβες μόνος σου. Το περίεργο -ή μπορεί πάλι και να μην είναι περίεργο- είναι πως πάρα πολλές γυναίκες κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί. Ευτυχώς, η πλειοψηφία των αναγνωστών του μπλογκ είναι γυναίκες. Και αγαπάνε! Να είσαι καλά, Ηλία. Σου έδωσα μια ακόμα αφορμή για να καταλάβεις πόσο καλά κάνεις που είσαι μακριά από την Ελλάδα. Μείνε μακριά. Και να γράφεις.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.