Μια σκηνή στην παραλία

beachΣτην παραλία αναζητώ το ωραίο σημείο. Είναι σημαντικό το ωραίο σημείο στην παραλία, γιατί καθορίζει απόλυτα το πώς θα περάσεις τη μέρα σου.

Τσεκάρω να είμαι μακριά από παιδιά και σκυλιά. Λατρεύω τα παιδιά και τα σκυλιά αλλά όχι στην παραλία. Ειδικά τα παιδιά.

Μετά από έρευνες χρόνων και μεγάλη εμπειρία, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως η ιδανική παραλία είναι με παντρεμένα ηλικιωμένα ζευγάρια. Δεν μιλάνε ποτέ μεταξύ τους. Όρκος σιωπής. Μουγκοί.

Φτάνω λοιπόν στην παραλία, περνάω όλους τους ανεπιθύμητους και βρίσκω ένα ωραίο σημείο που δεν το πιάνει ο αέρας. Οι επόμενοι άνθρωποι είναι στα 150 μέτρα. Τέλεια.

Απλώνω τεράστιο παρεό -που δεν το παίρνει ο αέρας και δεν κολλάει άμμο- στρώνω πετσέτα πάνω στο παρεό, βγάζω τα βιβλία μου, κάνω μια γρήγορη βουτιά στην θάλασσα, κολυμπάω τρία χιλιόμετρα σε δυο λεπτά, βγαίνω, σκουπίζομαι, βάζω το αντηλιακό μου -με υψηλό δείκτη προστασίας γιατί δεν έχει μπει ακόμα ο Ιούνιος και εγώ είμαι ήδη σαν Μαυριτανός (όπως έλεγαν τον Μαρξ οι κόρες του επειδή ήταν σκούρος), ξαπλώνω, πίνω τον καφέ μου και διαβάζω.

Καθώς διαβάζω μια ακόμα μαρξιστική ανάλυση για το αγαπημένο μου θέμα της αξίας, της υπεραξίας και της δημιουργίας του πλούτου, αντιλαμβάνομαι πως κάτι κινείται στα αριστερά μου.

Γυρνάω κεφάλι, και βλέπω ζευγάρι -γύρω στα 50- στα πέντε μέτρα από εμένα.

Δεν μπορεί, λέω, θα πάνε παρακάτω. Άδεια είναι η παραλία.

Όχι, όμως, εκεί θα μείνουν.

Και δεν είναι μόνο αυτό, έχουν και σκηνή.

Και δεν είναι που έχουν και σκηνή, θέλουν να την στήσουν κιόλας.

Και δεν είναι που θέλουν να στήσουν την σκηνή, μιλάνε και ακατάπαυστα και δυνατά.

Ωραία, σκέφτομαι, θα στήσουν την σκηνή τους και θα βγάλουν τον σκασμό.

Έλα, όμως, που είναι Αμερικάνοι και μάλλον δεν έχουν στήσει ποτέ ξανά σκηνή στη ζωή τους.

Κοιτάω με τρόπο. Η σκηνή καινούργια. Του κουτιού. Αστραφτερή.

Ο άνδρας δίνει οδηγίες στη γυναίκα. Σωστός. “Βάλε αυτή την πέτρα εκεί, πιάσε από κει, φέρε από δω” και τέτοια. Αυτή υπάκουη. Όργανο. Εκτελεί.

Εγώ, εν τω μεταξύ, σκέφτομαι “τι στον πoύτσο, έφεραν σκηνή από την Νέα Υόρκη;”.

Μπα, μάλλον εδώ θα την αγόρασαν.

Η ώρα περνάει και η σκηνή δεν στήνεται με τίποτα.

Εν τω μεταξύ, ο θόρυβος που κάνει το πανί -καθώς προσπαθούν να την στήσουν- μου έχει σπάσει τα αυτιά.

Για μια στιγμή σκέφτομαι να σηκωθώ και να τους στήσω την σκηνή μέσα σε δυο λεπτά, για να γλιτώσω τη φασαρία, αλλά μετά θυμάμαι πως είναι Αμερικανοί καπιταλιστές και όργανα του ιμπεριαλισμού που κάνουν διακοπές στη Μεσόγειο, εκμεταλλευόμενοι την υπεραξία της εργασίας προλετάριων, μεταναστών και προσφύγων, οπότε να πάνε να γ@μηθούνε που θα τους στήσω και την σκηνή.

Μετά σκέφτομαι πως και ο τελευταίος αναρχοάπλυτος στην Ικαρία ξέρει να στήνει σκηνή αλλά αυτοί οι δυο δεν μπορούν με τίποτα.

Παιδιά, έλεος, ως και ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει να στήνει σκηνή στην παραλία. Άλλο που μάλλον αυτό είναι το μόνο που ξέρει να κάνει.

Η ώρα περνάει, η σκηνή δεν στήνεται, οι Αμερικανοί εκνευρίζονται. Εγώ να δεις.

Έχω, όμως, και μια περιέργεια να δω αν θα τα καταφέρουν τελικά.

Τίποτα, αδύνατον.

Χαίρομαι για αυτή την ήττα των καπιταλιστών και την θεωρώ καλό σημάδι για την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος και την επικράτηση του σοσιαλισμού.

Έχω βάλει στο κινητό το Bandiera Rossa χωρίς ακουστικά -μιλάω σοβαρά- και το σιγοψιθυρίζω. Πολύ θα ήθελα να είχα και μια κόκκινη σημαία. Αν η σκηνή τους ήταν κόκκινη, θα την έπαιρνα και θα την ανέμιζα. Αλλά είναι μπλε και πορτοκαλί.

Εν τω μεταξύ, έχουν την θάλασσα στα δυο μέτρα και δεν πάνε να κάνουν μια βουτιά. Εγώ που είμαι χωρίς σκηνή, τι έπαθα; Μια χαρά είμαι. Εκτός που ήρθαν αυτοί οι δυο κουλοί δίπλα μου.

Έχει περάσει πια πάνω από μια ώρα και τα νεύρα μου είναι ξέφτια.

Σηκώνομαι, μαζεύω τα πράγματά μου, και ετοιμάζομαι να πάω παρακάτω.

Τους βλέπω ότι έχουν καταλάβει πως μου έχουν σπάσει τα @ρχίδια.

Πια, έχουν κάτσει πάνω στη σκηνή και δεν μιλάνε. Νιώθουν μια ενοχή -το βλέπω- αλλά καλά να πάθουν τα καπιταλιστικά γουρούνια που πίνουν το αίμα της εργατιάς με το καλαμάκι.

Καθώς περνάω από δίπλα τους, θέλω πάρα πολύ να τους πω “την επόμενη φορά να φέρετε το σπίτι σας στην παραλία”, αλλά κρατιέμαι.

Πάω παρακάτω, σε απόσταση ασφαλείας από τους Αμερικανούς καπιταλιστές, και ξαπλώνω.

Μετά από λίγο, κοιτάω, και βλέπω πως έχουν παρατήσει τη σκηνή και έχουν βουτήξει στη θάλασσα.

Και τότε συνειδητοποιώ πως αυτό που μου συνέβη εκείνη την ημέρα στην παραλία με τους δυο Αμερικανούς ήταν αυτό που μου συνέβη και με την Ελλάδα.

Με ανάγκασαν κάποιοι Έλληνες να πάρω την πετσέτα μου από την Ελλάδα και να πάω να την στρώσω σε άλλη χώρα.

Και τώρα, παρακολουθώ από μακριά όσα γίνονται στην Ελλάδα και διαπιστώνω πως, αντί οι Έλληνες να ενωθούν και να πουν “θέλουμε η πατρίδα μας να είναι ελεύθερη”, κάθονται και σκοτώνονται μεταξύ τους, νομίζοντας πως δεν είναι όλοι δούλοι.

Κρίμα, αλλά εγώ έκανα ό,τι μπορούσα.

Και τώρα θα κάνω πάλι ό,τι μπορώ.

Θα πάω για μπάνιο.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.