Νωρίς το πρωί

Φίλε Πιτσιρίκο, καλώς σε ξαναβρίσκω!
Άκουγα τελευταία κάτι παλιά μπλουζ της φυλακής από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, ξέρεις, αυτά με τις ανατριχιαστικές πολυφωνικές γκόσπελ μελωδίες και τον ρυθμό που, αντί για τύμπανα, έχει τον ήχο της βαριοπούλας που σπάει τις πέτρες ή το τσεκούρι που κόβει δέντρα.

Τραγουδούσαν λοιπόν οι έρημοι οι φυλακισμένοι ένα ανατριχιαστικό τραγούδι, που λέγεται «Νωρίς το πρωί»:

«Xρειάζονται πέτρες και χαλίκι για να φτιάξεις έναν γερό δρόμο
χρειάζεται μόνο μια ωραία γυναίκα για να φτιάξεις μια ωραία πόρνη
ναι Κύριέ μου».

Δεν θα σχολιάσω τις γνώσεις στατικής σε ότι αφορά το χαλίκι ή τον σεξιστικό χαρακτήρα σχετικά με τις γυναίκες.

‘Αλλωστε πρόκειται για φτωχούς και αμόρφωτους αφροαμερικανούς φυλακισμένους στις φυλακές του Μισσισσιπή..

«Αραπάδες» όπως λέει μια γνωστή μου στις αρχές αυτού του αιώνα, την οποία συχνά αναρωτιέμαι αν την έχω ακούσει ποτέ να λέει «μαύρος» και ακόμα συχνότερα για ποιό λόγο είναι γνωστή μου και γιατί συνεχίζω να την γνωρίζω.

Τέλος πάντων, από αλλού ξεκίνησα αλλά ξέρεις πως μου αρέσουν οι άσχετες παρενθέσεις.

Αυτό που σκεφτόμουν λοιπόν ακούγοντας τί θέλει για να φτιάξεις κάτι, μου ήρθε αυθόρμητα:

«Χρειάζονται πέτρες και χαλίκι για να φτιάξεις έναν γερό δρόμο,
χρειάζεται μόνο ένας αριστερός πολιτικός για να φτιάξεις έναν προδότη,
ναι Κύριέ μου».

Το φαντάστηκα, να ανεβαίνει η μελωδία τραγουδισμένη από δεκάδες φωνές. Και να σκάει η βαριοπούλα πάνω στην πέτρα και το τσεκούρι στον κορμό, κατακαλόκαιρο.

Κάπου σε ένα ορεινό μέρος της χώρας, με τα πέυκα να έχουν ανάψει και τα τζιτζίκια να κρατάνε τον δικό τους ρυθμό μέσα στο λιοπύρι.

Δεμένοι ο ένας με τον άλλον, με την αλυσίδα στα πόδια να είναι στη σειρά όλα αυτά τα καθίκια που έχουν κυβερνήσει τα τελευταία 40 χρόνια, ξεκινώντας από την τοπική αυτοδιοίκηση και φτάνοντας στα υπουργεία.

Μαζί και όλοι τους οι αυλικοί και παρατρεχάμενοι. Χιλιάδες άτομα!

Και ο δρόμος να μακραίνει, να ανεβαίνει και να κατεβαίνει, να μην τελειώνει ποτέ, ναι Κύριέ μου.

Να μαζεύουν τραγουδώντας, ναι Κύριέ μου, βαμβάκι και κρεμμύδια και πατάτες στους κάμπους και φράουλες στα θερμοκήπια, στις ρεματιές χασίσι για εξαγωγή στην Ολλανδία -καλά, καλά, θέλετε και εσείς, το ξέρω, και όλα τα καλά του Κυρίου που βγάζει ο τόπος.

Να χτίζουν νοσοκομεία και σχολεία με τα χέρια τους τραγουδώντας, ναι Κύριέ μου, και να τραβάνε δίχτυα και να βγάζουν ψάρια στα ψαροκάικα.

Οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους, μαθημένοι στα μεγαλεία της κλεψιάς, να πλένουν ρούχα και να μαγειρεύουν ασταμάτητα για τους πεινασμένους και τους ανήμπορους και τους κατατρεγμένους και τους πρόσφυγες τραγουδώντας, ναι Κύριέ μου.

Να ακούς κάθε μέρα τα μπλουζ της φυλακής πάνω από όλη τη χώρα, από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο, ναι Κύριέ μου, και να ξέρεις πως αυτή τη φορά η δικαιοσύνη δεν έκανε λάθος.

Αυτό γιατί μου είχε ανέβει ένας κόμπος στο λαιμό, όταν μου έλεγε ο πατέρας μου για το περιβόλι στο χωριό και για τη θέα από το σπίτι μας προχθές, και θυμήθηκα πώς ήταν να ξυπνάς νωρίς το πρωί στη δροσιά και την ησυχία, πριν όλο αυτό το χάος, ναι Κύριέ μου.

Και δεν ξέρω άν και πότε θα μπορέσω να το ξανακάνω.

Όχι Κύριέ μου, δεν ξέρω.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, τρία ελληνικά «μπλουζ» που τα λένε όλα είναι η «Συννεφιασμένη Κυριακή», το «Της γερακίνας γιος» και το «Σαν απόκληρος γυρίζω» του Βασίλη Τσιτσάνη. Το τελευταίο είναι αδύνατο να το ακούσω χωρίς να δακρύσω. Βασίλη, πολλοί κόμποι στο λαιμό πολλών ανθρώπων, για αιώνες, για χιλιετίες. Ένας καημός είναι ο άνθρωπος. Ένας καημός που γίνεται χορός και τρανταχτό γέλιο. Το «αραπάδες» μη σε πειράζει, το έχει γράψει και ο Νίκος Καββαδίας στο διάσημο «Ένα μαχαίρι». Μη φοβάσαι τις λέξεις. Να φοβάσαι αυτούς που τις φοβούνται. Βασίλη, όλα θα τα κάνεις. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.