Τί δ’ έστιν “αριστερός”;

Πιτσιρίκο καλώς σε βρήκα!
Το ψαχτήρι που ‘χω εντός μου, με ρώτησε τί πάει να πει αριστερός. Κι εγώ ξεκίνησα να αναρωτιέμαι τί σημαίνει η καραμέλα “αριστερός”, μια λέξη που χρησιμοποιούμε κάνοντας ένα λογικό άλμα, αφού αυτοματοποιημένα και ασυνείδητα αποδεχόμαστε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της έννοιας, χαρακτηριστικά που κατά σύμβαση κι από συνήθεια τη συνοδεύουν.

Τί σημαίνει λοιπόν “αριστερός”;

Ο γεωγραφικός ορισμός λέει ότι αριστερός είναι αυτός που καταλαμβάνει τα εξ αριστερών έδρανα της βουλής, αφού αυτή την θέση είχαν και οι αντιμοναρχικοί στη Γενική Συνέλευση κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.

Τίποτα λοιπόν σπουδαίο ούτε και ουσιαστικό.

Ο ιδεολογικός ορισμός λέει ότι αριστερός είναι ο προοδευτικός, με την έννοια του ριζοσπάστη, ο αντικαπιταλιστής, αυτός που έχει αποκτήσει ταξική συνείδηση, ο κομμουνιστής.

Μέχρι εδώ, πάμε καλά.

Στην Ελλάδα οι “κοινοβουλευτικοί” αριστεροί δηλώνουν αριστεροί, έχοντας ωστόσο καβαντζάρει θέση στο σύστημα, οι ρητορίες τους έχουν εξασφαλίσει την πολιτική ύπαρξη και το μέλλον τους, ελέγχοντας ταυτόχρονα σε μεγάλο βαθμό συνδικαλιστικούς χώρους.

Στην πραγματικότητα έχουν παγιώσει ένα status quo επιδεικνύοντας έναν καραμπινάτο συντηρητισμό.

Πιο συστημικός… πεθαίνεις!

Οι οπαδοί τους, αφιονισμένοι και τηλεκατευθυνόμενοι, αποτελούν τον κομματικό στρατό, έτοιμοι να σκίσουν αυτόν που θα αμφισβητήσει την αριστερότητά τους.

Οι “εξωκοινοβουλευτικοί” αριστεροί από την άλλη, έχουν επιδοθεί εδώ και χρόνια σε έναν χαρτοπόλεμο δηλώσεων και θέσεων πάνω σε δογματικά ζητήματα του χώρου.

Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ….. χτενίζεται.

Βέβαια, κάνουν σπουδαίες αναλύσεις. Τί να τις κάνεις όμως τις θεωρίες αν δεν μπορείς να τα βρεις με τους διπλανούς σου και να εμπνεύσεις τον κόσμο;

Έμπνευση έχουμε ανάγκη, κι όχι ιδεολογία.

Ιδεολογία είναι ο λόγος περί ιδεών, όπως λέει και η ίδια η λέξη. Λόγος όχι πράξη.

Από λόγια έχουμε χορτάσει.

Η αριστερά έγινε ιδεολογία χάρη στον Μαρξ. Και ο χριστιανισμός έγινε θρησκεία χάρη στον Χριστό.

Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν τις ιδέες άλλων και τις ιδιοποιήθηκαν, χειραγωγώντας μάζες.

Ίδρυσαν θεσμικούς μηχανισμούς (βλέπε εκκλησία – κόμματα) και κάπως έτσι χειρίζονται αγωνίες, φόβους και προσδοκίες.

Στο παρελθόν υπήρξαν κι άλλοι στοχαστές που όμως δεν έγιναν ιδεολογία: ο ανθρωπισμός της ελληνικής αρχαιότητας, η σχετικότητα των σοφιστών, το Αριστοτελικό “μέτρον”, η Επικούρεια “ηδονή”, το Σοφόκλειο “ήθος”.

Αυτά δεν έγιναν ιδεολογίες γιατί παρέμειναν αξίες που δεν εξαργυρώνονται σε κυριαρχία και πλούτο.

Φτάνει πια με τις ιδεολογίες, φτάνει και με τους αριστερούς.

Δεν συγκινούν πια. Δεν λένε κάτι καινούριο και δεν εμπνέουν.

Περισσότερη ανάγκη υπάρχει για κάτι νέο και υγιές. Για κάτι γήινο κι ανθρώπινο.

Οι αριστεροί μου θυμίζουν τους χριστιανούς.

Μιλούν για παραδείσους αλλά ο χρόνος είναι λίγος και δεν προλαβαίνουμε να τους ζήσουμε.

Εκτός κι αν εννοούν κι αυτοί για μετά θάνατον παραδείσους. (Τότε ίσως αποκτήσουμε την πολυπόθητη ταξική συνείδηση που θα μας οδηγήσει στην Επανάσταση!)

Αν έχουν κάτι πιο ρεαλιστικό να πουν, ας το πουν. Διαφορετικά, ας το βουλώσουν.

Γιατί μόνο παρεμβολές και παράσιτα κάνουν στην επικοινωνία του κοσμάκη με την πραγματικότητα.

Ουστ κι εσείς από δω.

Μας τα κάνατε μπαλόνια!

Χ.

(Αγαπητέ φίλε, είναι πονεμένη υπόθεση η Αριστερά. Οι “δεξιοί” κομμουνιστές είναι ευχαριστημένοι με το να συμμετέχουν στη Βουλή -αφού τους το επιτρέπει η αστική δημοκρατία-, και να συμμετέχουν κάποιες φορές σε κυβερνήσεις συνεργασίας, ενώ, όταν υπάρχουν ειδικές συνθήκες, όπως η χρεοκοπία μιας χώρας, μπορεί να φτάσουν μέχρι και την εξουσία. Εκεί έρχονται φάτσα με την υποκρισία τους. Γιατί είναι απόλυτα συστημικοί. Δεν είναι τυχαίο ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν πως είναι κομμουνιστές, μαρξιστές και αναρχικοί, ενώ ψηφίζουν αβέρτα νεοφιλελεύθερα μέτρα, όπως κάνουν και οι δεξιές κυβερνήσεις. Στο μυαλό τους, όμως, είναι πάρα πολύ αριστεροί, και θα βρουν χιλιάδες δικαιολογίες για όλα όσα ψηφίζουν. Βέβαια, αν ήταν αριστεροί, θα είχαν παραιτηθεί αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από μικροαστικά ανθρωπάκια με ψευδαισθήσεις μεγαλείου και ηθικής ανωτερότητας. Το πρόβλημα για την Αριστερά -όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι η σοσιαλδημοκρατία. Δηλαδή ένας σοσιαλισμός χωρίς μαρξισμό. Ε, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Αν και κάποιοι επιμένουν πως υπάρχει. Αφού υπάρχει, πού είναι; Τα αριστερά κόμματα έπαψαν να είναι λενινιστικά, έπαψαν να είναι μαρξιστικά και γέμισαν βαρετούς γραφειοκράτες. Καμιά ώρα θα βρουν κάνα κομμουνιστή στο ΚΚΕ, και δεν θα ξέρουν τι να τον κάνουν. Οι αριστεροί υποστηρίζουν πως περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες αλλά οι συνθήκες έχουν σαπίσει μαζί με τους αριστερούς. Φυσικά, στην κοινωνία υπάρχουν και αριστεροί και κομμουνιστές αλλά επειδή είναι σοβαροί άνθρωποι δεν έχουν καμία σχέση με τα αριστερά κόμματα. Επίσης, υπάρχουν δεξιοί που είναι πολύ πιο προοδευτικοί από πολλούς αριστερούς. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.